28. december 2013 · 3 comments · Categories: Personal · Tags:

Andrea Rose flickr aangepast

Dans, en vooral het leven van dansers staat er slecht voor in Nederland. Feit. Ten eerste, dit is niet een oproep om nu met een envelop met geld gillend naar het theater te rennen, vaker So You Think You Can Dance te gaan kijken en te smssen tot je geen gevoel meer hebt in je vingers of een vettig uitziende ballerina een paar euro en een patatje pinda toe te schuiven. Dit is een reality check. Een inkijk in het leven van afgestudeerde dansers en dans docenten in een tijd van economische crisis en onzekerheid, ook wel beter bekend als mijn leven.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn ook dansers en dans docenten die werk hebben en nu, mij al uitlachend, de grapevine door de kamer doen. Er zijn dansers die een vast contract hebben bij een leuk dansgezelschap die dit seizoen wél subsidie heeft gekregen of verschillende creatieve projecten doen. Maar…ben je in het dansgezelschap tijdens je lunchpauze met je broodje kaas Nederlands aan het praten? De kans is klein, het merendeel van de dansers die werk heeft is buitenlands. Juist dit gegeven verkleint de kansen voor de Nederlandse dansers. Ouch. Waar zijn de Nederlandse dansers? Die staan as we speak stiekem pirouettes te draaien in het magazijn van de Van Haren, stretchen hun hamstrings nog even extra tijdens het bellen in een callcenter, werken aan hun lichaamshouding achter de bar van het lokale café of gaan noodgedwongen naar het buitenland. (Dit alles is trouwens geen punt als je een zak met geld ergens hebt gevonden of het prima vindt om onbetaalde klussen aan te nemen, of je besluit als stagiair ergens te gaan werken, geloof me, dan heb je tot januari 2026 geen dag meer vrij).

Lesgeven dan maar?
Hoe zit het met danslessen geven? Dansdocenten doen het op zich helemaal niet slecht, want lesgeven, kijk DAAR is best veel werk in te vinden. Mede door de populariteit van dansprogramma’s is dans sinds een paar jaar hotter than ever. Van Groningen tot Grijzegrubben (bestaat serieus) zijn bij menig dansschool hordes kinderen, tieners en volwassenen week in week uit zichzelf in het semi-zweet aan het werken. Lesgeven it is! Voor ik het vergeet te vertellen, ook bij dansscholen is de economische crisis te voelen. A.k.a. minder leerlingen, a.k.a. meer stap-tik-dansjes en dansspelletjes in plaats van gecompliceerde moderne combinaties waar de dansacademie dansdocenten voor opleidt. Het helpt misschien ook niet echt dat het dans docentschap een niet-beschermd beroep is. Elke halve zool (en zelfs kwart zool) kan een dansschool binnen lopen met een Nike tanktop aan, een zogenaamde vette lyrical hiphop combinaties (wat IS dat überhaupt, alsof je op tekst kan dansen van een rapnummer, probeer maar iets op de woorden van Twista te maken) en met een plastic zak van Le Papillon bij zich en kan aangenomen worden!

Lisa Kapan Dansend aangepastDansend in een choreografie tijdens het professorship Music & Dance o.l.v. choreograaf Jiří Kylián

Audities en een ongewenste volle maan
Laatst was ik weer eens bij de Henny Jurriëns Stichting in Amsterdam (organiseert dagelijkse technieklessen voor academisch geschoolde dansers) en de dame achter de balie vertelde met sombere blikhoeveel dansers werkeloos zijn. Veel dansers die naar de lessen komen, volgen er slechts één per dag om daarna door te gaan naar thuis zitten en net als vele anderen een kans wagen tijdens het schaars aantal audities dit seizoen. (als je überhaupt uitgenodigd wordt, betaal je zelf de reiskosten en sta je met een paar honderd dansers te knokken voor slechts 1 of 2 plekken in het gezelschap). Ik stond dus laatst met mijn stralende persoontje in de contemporary les bij HJS, tussen mensen die ‘gewoon even lekker’ hun been tegen hun oor aan legden en gretig hun danssloffen met elkaar vergeleken. Fijn. Geen vuiltje aan de lucht totdat het gespreksonderwerp na de les toch weer ging over het werkeloos zijn en de huidige financiële onzekerheid. Terwijl ik met man en macht het naakte, net gedouchte, voor mijn neus bukkende lichaam van de contemporary docent probeerde te negeren, vertelde één van de dansers dat hij wel een contract had, maar toegaf vanaf het voorjaar weer te moeten gaan auditeren.

Dus waar brengt dit alles ons als danskunstenaars? Geen flauw idee. Voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat ik het per week bekijk, werk aan mijn blog, lessen geef, zoveel mogelijk dansvoorstellingen probeer te zien, lessen neem en that’s it. Mijn inspiratie haal ik uit de kleine momenten waarin ik mijn favoriete House muziek keihard door de speakers hoor blazen, mijn moderne dansers zich wagen op materiaal wat ze eigenlijk nog helemaal niet aankunnen, maar toch proberen en de momenten waarop ik ’s avonds laat met tranen in mijn ogen Youtube afstruin een stukken bekijk van NDT, Noord Nederlands Dans (rest in peace) en mijn favoriet Batsheva Dance Company.

Until next time,

Lisa

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

3 reacties

  1. Thanks Lisa, je blijft een geweldig humoristisch persoon!
    Zie je bij danskamp! een van je wel betaalde freelance opdrachten ;)

    xxx

  2. Pingback: The show must go on…. of niet? | Dance Talk

  3. Pingback: Review Krisztina’s Keuze | Dance Talk

  4. Pingback: So you think you can think? | Dance Talk

  5. Dit is de reden waarom ik na mijn vooropleiding dans toch ben gaan studeren. Ik moet toegeven dat ik nu dus een stap-tik en dansspelletjes-docent ben geworden….

  6. Pingback: Een jaar ouder en vele malen.. | Dance Talk

Laat een reactie achter