CJD foto Leo van Velzen

Onlangs ben ik voor Dance Talk naar de ‘succes’ voorstelling van Conny Janssen Danst geweest, How Long is Now, die momenteel in reprise is in theaters in Nederland. Een reprise, say what?! Onze grote vriendin Conny is dus goed bezig in ons huidige schrale dansland. In een stampvolle theaterzaal in Haarlem trok ik mijn eigen conclusies. Heeft How Long is Now mijn kritische danshartje doen smelten? Lees snel verder..

Loodsen, hysterie en een Zwaan
Laatste keer dat ik een voorstelling van CJD zag, was een paar jaar geleden in de theatertent van Lowlands op de tweede festivaldag (a.k.a. ik was al redelijk brak en vunzig) en de dansers gingen los op witte matrassen. Het was geweldig! Ik heb dus goede associaties met het werk van dit gezelschap.
Laat me bij het begin beginnen. Ik heb de recensies van How Long is Now gelezen. Die waren lovend en eerlijk gezegd nogal hysterisch. Mensen waren de hele tijd in tranen, uitverkochte zalen, de hele shebang. Conny Janssen maakt bij How Long is Now gebruik van live muziek van band Alamo Race Track en één van haar dansers, Francesco Curci, is voor zijn rol in deze choreografie zelfs genomineerd voor de Oscars van de Nederlandse danswereld, een Zwaan. Al bij binnenkomst in één van de leukste theaters in Nederland (de Toneelschuur in mijn hometown Haarlem), stond er een stand waar je t-shirts, dvd’s, cd’s en boekjes kon kopen van de voorstelling. Commercieel gezien haalt mevrouw Janssen overduidelijk het onderste uit de kan. Met een ijzeren persoonlijkheid wist ik een onverwacht stukje retail therapy te ontlopen en ging ik de theaterzaal in. Eenmaal binnen leek het podium getransformeerd te zijn in een grote loods, industrieel, maar met een rij verschillende soorten houten stoelen aan de zijkant en de live band op een verhoging, neerkijkend op de dansers. Dit alles moet de doorgewinterde Conny Janssen-fan niet verbazen, want zij houdt van dans op bijzondere locaties. Zo is How Long is Now ook in de RET Tramremise in Rotterdam vertoond en De Machinefabriek in Vlissingen en deze locaties waren de inspiratiebron voor de choreografie.

Loeistrak en losse heupjes
Het begin van het stuk was super strak, veel gebruik van minimalistische en herhalende bewegingen. De hoofdrol, die van Curci, als heupwiegende danser in een groep robot-achtige mensen, viel gelijk op. Door zijn speelse solo knalde al snel de handjes van het Haarlemse publiek op elkaar. De relatie tussen de dansers werd steeds duidelijker, variërend van speels tot gespannen, het gezelschap danste vaak als geheel. Wat me gelijk te binnen schoot is wat een diversiteit aan dansers op het podium stond. Verschillende leeftijden, types, ook dansers duidelijk ergens in de 30 (waar ik altijd fan van ben, hooray, na je 30e heb je nog kansen in de danswereld!) en een aantal jongere, maar minstens zo overtuigende dansers. Technisch goed geschoold, maar zonder een clichématig gratenpakhuis-figuur. Billen, borsten, wallen onder de ogen, kijk dansers zijn net gewone mensen! De kleding gedurende de voorstelling varieerde tussen een volledige zakelijk pak, lieve jurkjes en sommige dansers leken regelrecht uit een van de Lord of the Rings films gekomen te zijn.

Alamo Race Track, foto Leo van VelzenAlamo Race Track

Het eerste halfuur van de voorstelling zat ik gefascineerd te kijken, vooral genietend van hoe de dansers als geheel dansten onder begeleiding van de prachtige live muziek van Alamo Race Track. Jammer genoeg begon ik me steeds meer te ergeren aan kleine en grote dingen. Eén van de dansers, danste gedurende een lange tijd als enige met zijn hand in zijn zak. Mijn fantasie sloeg op hol, ik was er van overtuigd dat hij zijn hand geblesseerd had, maar er geen understudy voor zijn rol was. Spannend was dat. Gedurende een later duet bevrijde Curci de hand van deze danser uit zijn broekzak. Wat zo’n intrigerend moment had kunnen worden, werd eigenlijk een beetje suf. De hand was eruit, ze dansten samen, deden nog iets met handen in eigen zakken en dat was het. De spanning tussen de dansers, wat varieerde van moeilijk kijkend om elkaar heen lopen tot meerdere ‘vecht’ achtige duetten waar natuurlijk de vrouwelijke dansers zoveel mogelijk gelift werden en hun been in de lucht gooiden, begon me te vervelen. Er was te weinig vernieuwing in het dansmateriaal. Veel herhaling, waardoor het meer voelde als “wij doen even dit en dan gaan we weer iets anders doen”. Voor mijn gevoel was de zeggingskracht weg en werden de bewegingen teveel kunstjes.

Yvonne Jaspers en happy ends
Niet dat ik klompen droeg die avond, maar die was anders in tienduizend stukjes gebroken toen de voorstelling aan het einde een soort feel good weg insloeg. Zelfs de Alamo Race Track stelde me teleur door over te gaan op het spelen van vrolijke deuntjes, terwijl de dansers en danseressen (ineens gekleed in brave jurkjes met hakken eronder) overgingen op glimlachend dansen. Het voelde net alsof Yvonne Jaspers de choreografie voor dat deel had overgenomen. Van elkaar knuffelen tot glimlachend elkaar liften en gespeeld blije blikken werden de zaal in geslingerd. Daar waren de man-vrouw duetten weer! Ik was er klaar mee.

Cjd 2 foto Leo van Velzen

Conclusie
Bij een voorstelling begin ik voor mezelf vaak met de titel. How Long is Now, vrij vertaald Hoe lang is het nu? Nou mijn antwoord is LANG. Vooral toen het marshmellow zoete einde zijn intrede maakte, bedacht ik me dat ik nog boodschappen moest doen en dat ik niet moest vergeten nog even een vriendin te bellen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Ik begrijp de verpletterend goede recensies niet zo goed. Dat de voorstelling een gigantisch succes is en dat ik in de minderheid ben met mijn kritische standpunten, staat buiten kijf. Ik denk dat deze voorstelling voor de leek of voor de gemiddelde SYTYCD kijker, een fijne introductie is aan moderne dans. Niet al te taai materiaal, veel herhaling, goede muziek, goede dansers, weinig abstracte elementen en een toegankelijke verhaallijn en kostuums.
Mijn persoonlijke voorkeur gaat gewoon meer naar het experimentele, abstracte werk in de moderne danswereld en minder naar clichématigheden zoals hoge benen gooien, standaard man-vrouw duetten en veel herhaling in bewegingsmateriaal. Daarom was How Long is Now het gewoon niet voor mij. Volgende keer beter mevrouw Janssen!

De voorstelling is nog te zien t/m maart 2014 te zien in verschillende theaters.
Voor meer informatie, klik hier.

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter