Krisztina's Keuze, Eva Susova, foto Sigel Eschkol 881Afgelopen donderdag ben ik voor Dance Talk naar de voorstelling Krisztina’s Keuze geweest die momenteel door theaters in Nederland toert. In deze voorstelling is het werk te zien van vier jonge, moderne dans choreografen die geselecteerd zijn door überchoreograaf Kriztina de Châtel herself. Gewapend met een kladblok, een pen en wat extra deo op (je weet maar nooit hoe spannend een voorstelling kan zijn), zat ik met mezelf te shinen in de Toneelschuur. Wat vond ik ervan? Nou…

Krisztina's keuzeDe Châtel
Voor de meeste dansers is Krisztina de Châtel een echte household name. Mocht je het niet weten, nee het is niet de dochter van een wijnbaron! De Châtel is een beetje de Anouk onder de Nederlandse choreografen, een vrouw met lef en jarenlange ervaring, een goede reputatie en een bijzondere stijl die (mij) vaak weet te verrassen en intrigeren. Ik vind het geweldig dat zij haar bekendheid gebruikt om jong talent een kans te geven, in het huidige danswereldje is het al moeilijk genoeg. Zie hieronder in chronologische volgorde mijn review over Krisztina’s Keuze.

Krisztina's Keuze, Cecilia Moisio, foto Sigel Eschkol 198It’s not me, it’s you – Cecilia Moisio
De titel van het eerste stuk is een heerlijke, omgekeerde cliché uitspraak bij het uitmaken van een relatie. Het dekt precies de lading van waar het over gaat. Cecilia Moisio kwam oplopen in een witte lichtbaan op het podium, als een soort catwalk en sprak het publiek aan. “We have to talk”. Oh oh, je voelt de bui al hangen. Moisio nam het publiek steeds meer mee bij het verbreken van haar relatie. Uitspraken als “I don’t like how you dress, I think I’m in love with Ryan Gosling”, werden afgewisseld met vertwijfeld rondlopenen wilde en roekeloze dansbewegingen. Moisio liet haar innerlijk strijd steeds duidelijker zien. Van lachen, twijfelend jammeren, woede-uitbarstingen, tot bijna schizofreen gedrag passeerden de revue. Erg herkenbaar hoewel Moisio, met gebruik van een microfoon die alle geluiden opnam, dit achter én door elkaar afspeelde, het al dansend tot een krankzinnig hoogtepunt bracht. Kort gezegd was dit stuk tragisch, ijzersterk, erg grappig, mooi en pijnlijk. Wauw.

Krisztina's Keuze, Eva Susova, foto Sigel Eschkol  850False Alarm – Eva Susova
Van achter het podium scheen een felle lamp recht op het publiek. Terwijl hier en daar in het publiek, mopperend programmaboekjes voor het gezicht werden gehouden, kwamen vier dansers het podium op met bleek gestifte lippen, leren pakjes en een uitdagende blikken. Elektronische, house-achtige muziek met strakke bewegingen, gingen gaandeweg over in stilte met stikkende geluiden en heftig, ritmisch ademen van de dansers. Alsof ze aan het creperen waren, kwamen de dansers op een gegeven moment ver naar voren en waren redelijk in my face, als een soort hip uitziende zombies, aan het bewegen. De afwisseling van het stikken, gebaren of bewegingen maken en het terugkomen van de muziek, maakte het stuk ronduit akelig maar ongelofelijk spannend om naar te kijken. Ik vroeg me steeds meer af, “waar gaat dit in godsnaam heen? ”. Door de doodse gezichtsuitdrukkingen en de akelige sfeer voelde het als een trip, alsof de dansers in een Nike reclame hadden moeten dansen, maar besloten aan de paddo’s te gaan. Een vreemde choreografie met veel herhaling en sterke dans en acteerwerk. Volgens mij was het publiek er steeds niet uit of het stuk goed of vreselijk was. Ik vond het in ieder geval he-le-maal geweldig, heb in lange tijd niet zo verbaasd, walgend, hardop lachend en gespannen naar een stuk gekeken. Heb van het begin tot einde op het puntje van mijn stoel gezeten!

Krisztina's Keuze, Cris Tandy, foto Sigel Eschkol 357A Modern Virus – Cris Tandy
Deze solo was een dialoog met de (klassieke) muziek van Sergej Prokofiev. Tandy ging gekleed in echte Slons Couture. De drukke, maar melodieuze piano muziek viel mij als eerste op. Tandy ging duidelijk in gesprek met de muziek en begon soepel en vloeiend te dansen in het midden van de zaal. Wat een prachtige danser om naar te kijken! Anders dan bij de vorige twee stukken maakte Tandy geen contact met het publiek, hij leek erg in zichzelf gekeerd en dat vond ik soms wel jammer. Het was bijna alsof we bij een repetitie naar binnen gluurden. De solo had een zachte uitstraling, hij danste in stilte en soms op muziek, verliet enkele keren zijn plek in het midden en de flow van de bewegingen bleef hetzelfde, waardoor ik halverwege het stuk mijn concentratie kwijtraakte. Er is natuurlijk wel wat te zeggen voor het plaatsen van dit stuk na False Alarm, na al dat (creperende) visuele geweld is een beetje rust van harte welkom. Toch zat er voor mijn gevoel geen hoogtepunten en daardoor viel het bij mij niet helemaal in de smaak.

Krisztina's Keuze, Melissa Ellberger, foto Sigel Eschkol 1381Antrop – Melissa Ellberger
De titel van dit stuk het net zo goed, “Het meisje en de gieter” kunnen zijn. Met schokkerige bewegingen, bijna alsof ze deed aan popping en locking, kwam de danseres Alina Fejzo oplopen en pakte een grote stalen gieter. Fejzo liep stijf, staccato naar een plastic vlak op het podium. Ik dacht nog “doe het niet!” toen ze bij haar borsten haar witte shirt open trok en er ‘iets’ in giette. Dit bleek dikke blauwe verf te zijn. Yikes. Ze bleef als een houten pop bewegen, waardoor haar bewegingsuitslag beperkt werd en alles er nogal ontvreemdend uit zag. Steeds meer verf goot ze over zichzelf heen, met als toppunt dat ze de gehele inhoud van de gieter op haar hoofd leegde. Haar prachtige rode haar en nog enigszins witte shirt verdween volledig onder de verf. Ze begon zichzelf al dansend in te wikkelen in het plastic folie waardoor ze er in ieder geval zeker van was dat de blauwe verf écht overal zat. Ik zat met open mond te kijken naar dit vreemde tafereel. Als een real life Smurfin verliet ze de zaal, mij verbaasd achterlatend, bedwelmt in de geur van verf.

Boerka – Krisztina de Châtel
Natuurlijk kon de grande dame zelf niet achterblijven en als afsluiter van de avond werd haar Boerka gedanst. Vanuit de trap naast het publiek kwam een in het zwart geklede, gesluierde danseres oplopen. Ze begon gesluierd te dansen, wat een vreemd beeld gaf omdat ze qua onderkleding slechts een onderbroek aan had. Ik kan heel kort zijn over deze solo, het was erg goed. De muziek werkte vlekkeloos samen met de (technisch uitdagende) bewegingen en het leek net alsof ik keek naar een film. Gek genoeg voelde het alsof de danseres ontzettend expressief danste, terwijl haar gezicht tot het einde gesluierd bleef. Dat zette me aan het denken over vrouwen die in het dagelijks leven een boerka dragen, ik had nooit gedacht dat daar zoveel zeggingskracht uit voort kon komen. De danseres voerde ons als kijker mee op de zoektocht naar haar grenzen, opgelegd of zelf gekozen, heel krachtig. Applaus!

Conclusie
+ Goede variatie in stukken, voor ieder wat wils
+ Allen getalenteerde choreografen, hoge kwaliteit
+ Goed gekozen spanningsboog/ volgorde van stukken
+ Geweldig concept van Krisztina de Châtel om jonge choreografen op deze manier een kans te geven

– Geen voorstelling voor de beginnende kijker/ leek, waren over het algemeen abstracte stukken zonder duidelijk verhaal
– Lange zit (met pauze erbij duurde de avond twee uur)

Ik kan deze voorstelling erg aanraden, maar als je nog nooit iets van moderne dans hebt gezien denk ik dat dit niet in de smaak zal vallen. Jammer genoeg was het publiek tijdens de avond dat ik er was, grotendeels van middelbare leeftijd (en nog ouder) terwijl ik denk dat jongeren (denk tieners, jong volwassenen) heel veel plezier uit deze voorstelling zouden kunnen halen. De kracht van Krisztina’s Keuze is de diversiteit, een gigantisch buffet van dans om van te smullen. Gaan!

Klik hier voor meer informatie en kaarten.

Alle bovenstaande dansfoto’s zijn gemaakt door Sigel Eschkol.

Heb jij Krisztina’s Keuze gezien? Wat vond je ervan?

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter