Josh Dubya via FlickrThe Ultimate Dance Battle, Dancing Queen, So You Think You Can Dance, Save the last Dance, Step Up 1 t/m 37 enzovoorts. Dansfilms en dansprogramma’s hebben de afgelopen jaren miljoenen mensen wereldwijd weten aan te trekken. Maar wat is de invloed hiervan op de danswereld en dansliefhebbers, a.k.a. ons? Ik had een mentale battle met mezelf en vertel je in twee delen mijn ontdekkingen. Lees hier deel 1: De clichés….

Het Script
“Het rijke ballerina meisje die verliefd wordt op de stoere, kansarme jongen die stiekem een talentvolle, vaak klam uitziende, bizar gespierde breakdancer blijkt te zijn en samen dansen ze tot ze oud en rimpelig zijn.” Of “ruzies tussen gangs in de meest criminele sloppenwijken die, in plaats van met geweren, met dancebattles beslissen wie de sterkste is.” Stoere jongens die van binnen teddyberen met glitterschoenen zijn en keurige meisjes die (uiteraard binnen een Alle Leeftijden Kijkwijzer advies) losbreken van hun brave imago en hun meestal psychopaat-achtige moeder. Ring a bell?
Channing tatum sommeecardsCliché
Klassiek ballet alleen voor meisjes? Moderne dans vaag gedoe voor muffe dames van middelbare leeftijd die de godin in zichzelf zoeken? Uh uh, die tijden zijn voorbij. Dans is mede door dansfilm scripts  de afgelopen jaren commerciëler en vooral toegankelijker geworden, waardoor het ineens cool is om te zeggen dat je danst, ongeacht je geslacht of achtergrond. Dans tv-programma’s versterken dit effect, hier profiteren veel dansscholen, instellingen en dansdocenten van.
Natuurlijk ben ik niet immuun voor de invloed van tv-dans en ik ben blij dat er steeds meer interesse is voor andere stijlen dan alleen streetdance. Kijk ik er echter veel naar? Nee. Ik ben ook niet altijd blij met de impact wat het heeft op mijn leerlingen en andere kijkers. Ten eerste merk ik dat de manier waarop ze over dans ‘opgevoed’ worden door dansprogramma’s vaak eenzijdig is. Een programma als SYTYCD of the Ultimate Dance Battle is niet educatief bedoeld over dans, waardoor je, als je er vaak naar kijkt, alles weet over dansstijlen of de toekomst van een carrière in dans. Het gaat om drama, over the top, afscheid nemen, succes hebben en daarna weer grotendeels net zo onbekend zijn als ervoor (lees hier waarom), net zoals het gaat bij al dat soort programma’s. Voor mijn gevoel ontstaat er hierdoor een tweestrijd tussen de dans tv-kijkers en de dansers (of liefhebbers) die een dansopvoeding hebben gehad vanuit een dansschool/academie of het theater. Een voorbeeld: Ik geef veel moderne danslessen en het is al meerdere keren voorgekomen dat ik nieuwe leerlingen in mijn les kreeg die dachten dat moderne dans is wat ze hadden gezien op tv en dit ook letterlijk tegen mij zeiden. Dan schrik je denk ik nogal.
Foto by Martin Fisch via FlickrModerne dans is niet in witte jurkjes, half huilend rondrennen op dramatische tekst, grijpend naar een onzichtbare (en soms zichtbare) verloren liefde, waardoor je niets anders kunt dan sprongen maken, je been heel vaak in je nek gooien, zo hard zwiepend met je haar dat je schedel bijna loskomt en al semi-stervend op de grond gaan liggen. Om maar even een idee te geven. Daar is de botsing met de realiteit dus meteen, dat is showdans, niet modern. Alle dansstijlen kun je emotioneel uitvoeren, maar alleen maar hysterisch dansen lijkt mij eerder een teken om even met iemand te gaan praten dan een kenmerk van een goede (moderne) danser.

Lyrical twerken?
Een andere bijkomstigheid in de danswereld door films en tv-programma’s is de term lyrical. Lyrical hiphop, lyrical klassiek ballet, lyrical tapdans, lyrical zumba, lyrical twerking en natuurlijk lyrical paaldansen. Het kan vast allemaal! Hebben we sinds de opkomst van dans tv-programma’s zo’n behoefte om woorden uit te beelden? Stiekem zijn we dus naar het YMCA tijdperk terug gegaan. Lyrical combinaties kunnen heel sterk zijn, maar overdrijven is een vak. Ik hoef niet perse te dansen vanuit een schreeuwende Alicia Keys die me vertelt dat de wereld instort en dat ik daardoor ook maar moet instorten. Als laatste wil ik het nog hebben over het concept Dance for your Life wat wordt gebruikt bij SYTYCD. Als je dus bijna uit de wedstrijd ligt is dat je laatste kans om te blijven. Terwijl iedereen huilt, zien we zwart-witte Tel Sell-achtige flashbacks van je tijd bij het programma, dans je nog een keer extra hartstochtelijk en mocht je verliezen wordt je door een man met een leren kap en een bijl opgewacht in de kleedkamer? Eh nee, maar dat zou wel een spannende plot-twist zijn of niet? Maar goed, laat ik mijn fantasie maar even onder controle houden. Lig je eruit dan kun je namelijk nog wel altijd te zien zijn in de theatershows of gedurende de vele workshops die georganiseerd worden.

Commercieel gezien wordt het onderste uit de kan gehaald en dáár is absoluut iets voor te zeggen. Dans verdient het ook om financieel gezien een interessante kunstvorm te zijn en ik vind eigenlijk dat elke cent dat uitgegeven kan worden aan iets kunstzinnigs, gestimuleerd moet worden. Maar waarom komen deze grote groepen kijkers dan niet massaal naar dansvoorstellingen, waarbij ze na de voorstelling als groupies de dansers stalken voor een handtekening? Waarom zit ik negen van de tien keer met mijn jeugdige persoontje tussen de pre-historische figuren in het theater? In Deel 2 denk ik hier meer over na…stay tuned :)

Hierboven nog één van mijn favoriete filmpjes waar alle moderne dansclichés in gepropt zitten. Herken je een aantal bewegingen?

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter