03. april 2014 · 1 comment · Categories: Reviews

Spitzen. Photo by Jeff Medaugh via Flickr Een serie over Andre Hazes toen hij de avondvierdaagse ging lopen? Nee hoor, Bloed, Zweet en Blaren is de nieuwe realityserie over het dagelijkse wel een wee van ons Nationale Ballet. Is het alleen maar blijheid, hoge benen en spitzen die alle kanten op knallen? Nu er twee afleveringen zijn uitgezonden, op de zaterdagavond bij de Avro, leek het me goed om de rekening op te maken. Ik plantte mezelf met pen en papier voor de tv..

Introductie
Een realityserie over dans in Nederland vind ik sowieso een geweldig initiatief. Niet alleen voor mensen in the know, maar ook voor leken om eens geconfronteerd te worden met dans op het hoogste niveau en hoe het leven van een danser er écht uit ziet. Tussen al het wedstrijd-dans geweld wat al jaren op tv verschijnt, waaronder Everybody Dance Now en So You Think You Can Dance, belooft Bloed, Zweet en Blaren voor balans te zorgen in hoe we kijken naar dans. Ondanks dat het Nationale Ballet als een van de weinige gezelschappen in Nederland nog wel (goed) gesubsidieerd wordt door de overheid, hebben ook zij de lastige taak te vervullen om de aandacht van het publiek te trekken en volle zalen te behouden. Dan hebben we het nog niet eens gehad over het ‘ouderwetse’ imago dat klassiek ballet nog altijd heeft, waardoor een jong publiek vaak gemist wordt, en de ticketprijzen waarvan de meeste portemonnees aan de beademing moeten.

Bloed zweet blaren gezelschapDe catwalk op
Deze eerste aflevering gaat kort gezegd over de gehele organisatie. De dansers, de artistiek leiding, de planning, kostuummakers, etc.We volgen de topdanseres en Eerste Soliste Igone de Jongh en Corps de Ballet danseres Wendeline Wijkstra. Het is typerend dat er erg duidelijk de nadruk wordt gelegd op twee Nederlandse dansers, terwijl zij juist de uitzondering vormen binnen het gezelschap. Mooie beelden volgen van Igone en Wendeline, waarin zij allebei hun visie op het dansvak geven en je ziet hoe ze een dansles volgen, repeteren en vooral hoe Wendeline, al Dr. Phil kijkende (respect!), een nogal akelige (Groene Gek) shake voor zichzelf in elkaar flanst. Wat me raakt, ondanks het feit dat haar verhaal niet uniek is onder dansers, is dat ze vertelt hoe moeilijk het was om op een jonge leeftijd (11), alleen te verhuizen naar een andere stad om daar haar dansdroom na te jagen. Goed dat de makers van deze serie stilstaan bij dit soort details want ongetwijfeld kijken veel kids naar deze serie die dromen van een carrière als danser. Ook als het je eenmaal lukt om van de honderden dansers aangenomen te worden bij het Corps de Ballet, dan begint het zwoegen en strijden, net als zoals op de balletacademie, weer van voor af aan. Het is absoluut een keiharde wereld, erg mooi, maar het heeft ook absoluut veel zware kanten, want er zijn genoeg dansers die nooit verder zijn gekomen dan het Corps de Ballet (de groep) en zo hun gehele carrière in een anonieme meute de achtergrond opvulldn terwijl dansers als Igone de show stalen. Tussen shots van bijna buitenaardse slanke benen op spitzen, die moeiteloos lijken rond te trippelen in een dansstudio onder schreeuwende begeleiding van een nogal forse meneer met indrukwekkende zweetplekken, maken we als kijker kennis met de directeur, Ted Brandsen. Anders dan hoe de meeste dansdirecteuren over komen, viel Brandsen bij mij op als een vriendelijke, goed georganiseerde man met hart voor zijn dansers. Ook zien we geweldige kostuummakers, technici, musici en ex-danseres Louise Vine die de pittige taak heeft om de roosters te maken en een planning in elkaar te knutselen waar iedereen soort van mee kan leven. Lijkt me met 80 dansers echt een heftige taak. Soortgelijk aan het moeten organiseren van het verkeer in de spits in New Delhi in India, tijdens een opstand, in een regenstorm. Ofzo.

Ontwerpersduo en nationale trots Viktor & Rolf passeren ook de revue bij hun zoektocht naar dansers voor hun haute couture show. We zien dat zowel Wendeline als Igone bij de selectie behoren en uiteindelijk in Parijs dansen in latex kleren met the Grudge stijl kapsels. Horror ballerina’s! Wat ik verder opvallend vind is de manier waarop er een aantal keren over de dansers gesproken wordt. Zo vertelt Cornald Maas (de presentator en voice over) dat het Nationale Ballet bestaat uit 45 meisjes en 35 jongens. Excuse me? Dit zijn allemaal volwassen mensen! Net alsof het Nationale Ballet een infantiele dansgroep is die naast het spelen met poppen en blokken af en toe een beetje op spitzen staat. Belachelijk.

Al met al vind ik de eerste aflevering interessant, maar mist het ondanks de aanwezigheid van zweet, wel het bloed en de tranen. Ik vind het een vrij brave, algemene introductie, waar slechts een paar momenten ons een meer ‘rauw’ beeld geven van hoe het er echt aan toe gaat. Zal er veel gecensureerd zijn? Ik vraag het me af…


The Sleeping Beauty

Net als bij de eerste uitzending volgen we ook nu Eerste Soliste Igone de Jongh, maar zien we naast haar werk ook haar liefdes- en gezinsleven. Indrukwekkend om te horen dat ze al 10 jaar danst bij het Nationale Ballet, en met haar in de danswereld als prehistorisch beschouwde leeftijd van 34 jaar, nog steeds mee doet aan de top. Ik ben nog nooit zwanger geweest, maar kan me voorstellen dat als je op zulk hoog niveau danst én zwanger bent, dat dat echt de zwangerschap from hell is. Waar de gemiddelde zwangere vrouw al augurken met slagroom etend door de Prénatal waggelt, heeft Igone nog vele maanden hard door getraind. En dan hebben we nog niet eens gesproken over de taboe die er in de danswereld heerst voor danseressen met een kinderwens, laat staan het zware traject om weer in shape te komen en op hetzelfde niveau te presteren als voor de zwangerschap.

Bloed_zweet_en_blaren_afl1 via nationale balletBij Bloed, Zweet en Blaren wordt zij beschreven als de beste danseres van Nederland. Ik vind dat eerlijk gezegd nogal een uitspraak, ondanks dat Igone zonder twijfel een waanzinnig talentvolle danseres is. Waar staat Bonnie Doets (Scapino Ballet) bijvoorbeeld dan in deze ranking? Anyway. Zoals de titel van de aflevering al doet vermoeden zien we hoe er toe wordt gewerkt naar de bruidstaart onder de balletten, The Sleeping Beauty. Dit is een van de meest historische en vaak gedanste balletten wereldwijd en staat symbool voor de ballettechniek an sich. Igone vertolkt (surprise surprise) de hoofdrol, Aurora, en we zien hoe ze toewerkt naar deze zware rol. Dit ballet betekende voor haar het startsein van haar obsessie en liefde voor dans toen ze kind was.
Ik ben blij om te zien dat bij deze aflevering blessures (hoewel ik daar natuurlijk überhaupt niet blij om mag worden) en de risico’s van het vak meer aandacht krijgen. Zoals de voice over al zegt “Igone’s kuit mag het nu niet begeven!”. Dat zet me weer aan het denken over hoe stressvol het dansvak is, het krijgen van een dergelijke bijzondere rol is natuurlijk een soort van kolossale druk op je hele persoontje, maar daarnaast heb je ook nog dat het lijf simpelweg MOET meewerken. Niet voor niets dat we haar bij de vaste fysiotherapeut gekraakt zien worden en haar horen praten over de pijn die bij het vak komt kijken.

Foto Igone de Jongh. Dutch Doubles via het-ballet.nlOok de leerlingen van de Nationale Balletacademie zien we schitteren in deze aflevering, want 26 van hen hebben een rol in the Sleeping Beauty. Daar begint het dromen natuurlijk al en zo zal kleine Igone ook met een beugeltje in de mond en in een tutu, een kandelaar hebben vastgehouden en af en toe het podium op en af hebben gerend. Zou ze ooit nog wel eens stiekem verlangen naar een deze tijd..? Who knows.

Kort komt de focus te liggen op de (wederom) Nederlandse danser uit het Corps de Ballet, Vincent Hoffman. Leuk om te zien dat hij wel verschillende rollen krijgt, waaronder een kattenduet waarin hij zijn kwaliteiten kan laten zien met een harig masker op. Als Ted Brandsen hem backstage vraagt of hij wel geoefend heeft met het masker op, blijft de respons vaag. Het zweet brak me toen redelijk uit. Gelukkig leek Vincent alles onder controle te hebben.
Zowel Igone als leden van de staf laten zien hoe ongelofelijk zwaar dit ballet is om te dansen. In de meest magische kostuums zien we tussendoor backstage een compleet uitgebluste, bezwete, gepijnigde en (hoera!) vloekende Igone die daarna constant op hoog niveau op het podium rond knalt. Wat ik altijd gek heb gevonden is dat bij klassiek ballet vaak een prachtige, nonchalante glimlach het gezicht van de dansers siert, terwijl de dingen die ze doen juist de compleet tegenovergestelde uitdrukking zou moeten veroorzaken. Dat is dus ook de kunst, dat je niet alleen zó goed bent, dat het eruit ziet alsof het heel makkelijk is, maar ook nog de gezichtsuitdrukking hebt alsof je denkt aan kittens, cupcakes en picknicken bij zonsondergang terwijl je net de Staatsloterij hebt gewonnen. Respect. Hoogtepunt was voor mij toch wel dat na de voorstelling Igone in haar prachtige kostuum knuffelt met haar zoontje en een Nike rugtas draagt. Dit nogal vreemde, maar eigenlijk erg snoezige en down to earth moment wordt verbroken door niemand minder dan choreograaf Hans van Manen die haar wijst op haar fashion faux pas.

Deze aflevering geeft me goede hoop voor de rest van de serie. En daarom wil ik je ondanks mijn punten van kritiek aanraden deze serie te volgen. Niet alleen om een uniek inkijkje te krijgen, maar ook om te zien dat dansers na hun danscarriere bij het Nationale Ballet ook kansen krijgen om bij het gezelschap werkzaam te blijven en zo betrokken te blijven bij dans. Zo zien we de man van Igone als filmmaker en een ex-danser die alle technische organisatie op zich neemt. Alle lof voor het Nationale Ballet door deze gegeven kansen. Het enige wat ik hoop is dat nu niet weer alle aandacht komt te liggen op Igone, die ook in de media veel aandacht krijgt, maar ook andere dansers de kans krijgen om te shinen. Ook de buitenlandse dansers wil ik zien! Het is onrealistisch om alleen maar Nederlanders aan het woord te laten terwijl 90% (naar schatting) niet Nederlands is. En oh ja, als je de serie dan zo’n titel geeft, laat dan ook nog even bloed en blaren zien. Oke nu hou ik op. Kijken dus!

Bloed, Zweet en Blaren verschijnt nog de komende 6 weken op zaterdag om 21:20 uur op Nederland 2.

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

  1. Bloed, Zweet en Blaren is eigenlijk het enige waar ik naar kijk op televisie, haha.

    Leuke blog!

    Marije

Laat een reactie achter