Voorjaarsontwaken breedAls danser is wakker worden misschien niet de meest favoriete bezigheid van de dag. Net zoals de gemiddelde huiskat zouden dansers denk ik het liefst zoveel mogelijk aan high intensity relaxation doen, ter compensatie van standaard uitgeput zijn en eruit zien als een uitgedroogde kaasstengel in een joggingbroek. Het Korzo Theater en het Nederlands Dans Theater sloegen dit jaar voor de 3e keer de handen ineen om het publiek op een dansante manier te doen ontwaken uit de winterslaap. Met het mini-dansfestival Voorjaarsontwaken bieden ze een divers dansprogramma vol aanstormend danstalent. Ik was bij de première aanwezig en de hele avond klaarwakker..

Huppelen
Toen ik hoorde van het Voorjaarsontwaken festival zag ik mezelf in mijn hoofd slaapdronken in de zon over groene heuvels huppelen, giechelend arm in arm met Jiří Kylián en Joeri Dubbe, de geur van madeliefjes in mijn neusvleugels, achterna gezeten door een kudde hondsdolle kuikens. Maar goed, er zijn ook andere manieren om te ontwaken voor het lenteseizoen. “Tijdens het jaarlijkse event Voorjaarsontwaken tonen NDT en Korzo het nieuwste, ontluikende talent uit binnen- en buitenland. Korzo en NDT speuren danswerkplaatsen, studio’s en gezelschappen elders in het land af”. Multi-culti to the bone dus, waar Korzo ook om bekend staat. Bij binnenkomst in het gebouw word ik verrast door een vreemd, grommend figuur met een rood pak van rode sliertjes aan (zie foto). Het blijkt de performance Je ne suis pas un poisson rouge (“Ik ben geen rode vis”) te zijn. Erg grappig en stiekem een beetje eng, maar dan wel in de categorie ‘lekker eng’. In de pauzes mengt het schepsel zich tussen het publiek, wat erg op de lachspieren werkt. Origineel!

Je ne suis pas un poisson rougeGefallen – Guilherme Miotto
Twee dansers zitten versuft op de grond. Hippe, jong uitziende dudesdie worden vergezeld door een vreemd, scheef blok in het midden van het podium. De eerste danser staat stuntelig op en probeert zich op een zo moeilijk en schokkerig mogelijke manier te verplaatsen. Het lijkt alsof hij constant zijn balans kwijt is en in trance zit, mijn ideeën op dat moment zijn: 1. Het gebruik van (véél) paddo’s of crack, 2. Hij heeft de ziekste kater aller tijden, 3. Hij is stiekem een oude, dronken, blinde man met pleinvrees. In deze bizarre, constante staat van zijn zoekt hij contact met het blok, maar dat blijkt een eenzijdige affaire. Al vallend en opstaand komt nu ook de tweede danser met dezelfde fysieke ‘kwalen’ contact met het blok zoeken. “Blok, why don’t you love me?”. Zullen ze dat gedacht hebben? Tot mijn verbazing én blijdschap blijken deze spastische heren fan-tas-tische breakdancers te zijn. Tussen al het gestuntel en de schokkende bewegingen door laten ze in solo’s en duetten waanzinnig vette tricks zien, waar ze zowel aan elkaar gewaagd zijn als goed kunnen samenwerken. Deze ontvreemdende combinatie werkt. Ik ben gefascineerd tot aan het einde, hoewel ik eerlijk toegeef dat je erg open-minded moet zijn om dit abstracte stuk op waarde te kunnen schatten. Afgezien van een paar minuten aan het einde wordt het stuk volledig in stilte gedanst, waarbij hun constante gehijg, gepiep van gympen en het vallen van lichamen een prima soundtrack blijkt te zijn. 

2. Sit Cat Ananda_Shailesh Bahoran_foto Steven TipsSat Sit Ananda – Shailesh Bahoran
In een meditatieve pose zit (hip-hop) danser Shailesh Bahoran op het podium. Tempel geluiden maken de sfeer van het stuk zo klaar als een (Hindoe) klontje. Samen met danser Rajiv Bhagwanbali (waar ik ooit eens een vette popping les van heb gehad) vertonen ze rete-strakke popping, tutting en breakdance moves. Geen twijfel dat deze mannen hun vak verstaan en ze laten bijna onmenselijke dingen zien. Met de bewegingen voeren ze een gesprek met het publiek, met elkaar en maken ze geluiden alsof ze machines zijn. Al sissend en lockend gooien ze samen of om de beurt hun beste moves in de strijd. Ik vind het erg knap en ik zou me een lompe walrus met spaghetti-armen voelen als ik het na moest doen, maar het stuk mist voor mij een iets diepere laag. Het is erg frontaal, waardoor er weinig ‘mysterie’ overblijft wat spanning geeft en qua beeld er te weinig variatie is. De muziek blijft echter een constant overtuigende factor. Tegen het einde wordt het tempo verhoogd en sluiten ze het stuk met power af. Toegankelijk stuk van begin tot eind, dat wel.

Vincent VerburgExtranjero – Vincent Verburg & Dayna Martinez
Een duet tussen Boliviaanse danseres en een Nederlandse danser, twee culturen die elkaar ontmoeten, botsen en samensmelten, zo leest het programmaboekje. Beide dansers laten aan het begin duidelijk hun eigen dansidentiteit en cultuur zien, terwijl ze vele patronen lopen en dansen door de ruimte. Strakke bewegingen vanuit een koud Holland vormen een contrast met de sensuele, losse bewegingen uit Zuid-Amerika. Terwijl de dansers in het begin erg in hun eigen wereldje blijven, ook qua focus, zoeken ze later meer contact met elkaar. Afgezien van de redelijk pikante gaas-top van Vincent Verburg, is het niet echt een vlammend stuk. De dansers kijken wel naar elkaar, maar lijken niet helemaal op dezelfde lijn te zitten, zowel qua timing als met het uitvoeren van gemeenschappelijk bewegingsmateriaal. Het is vaak ongelijk. Het voelt daardoor onsamenhangend en ik merk dat ik me steeds meer bewust wordt van de persoon naast me die een nogal legendarische zweetlucht mijn neusvleugels in duwt. De muziek vangt veel op, is interessant, maar kan niet voorkomen dat ik me stoor aan het wisselen van semi-dramatische blikken, het niet-vernieuwende partnerwerk en het gemis van spanning door het stuk heen. Nope, dit stuk heeft potentie, want het concept is goed, maar aan de uitvoering is nog muchos werk te doen.

IMG_1314 - foto Imre van OpstalIMG_1314.jpg – Jianhui Wang (NDT)
Nee, dit stuk gaat niet over een foto waarbij Wang vergeten was een titel te bedenken. Ik zal meteen to the point komen hoe dit stuk was. Het woord ‘geweldig’ dekt niet eens de lading. Dit waren 8 waanzinnige minuten van moderne dans op hoog niveau, ik krijg nog steeds (dansante) hartkloppingen als ik eraan denk. Het publiek wordt eerst verblijd met een paar flinke lichtflitsen, ondanks dat mijn hersenpan nogal gefrituurd is door de stroboscoop is de verwachting van de ‘aanheid’ van dit stuk al geschept. Binnen, denk ik, 10 seconden hangt mijn mond al op half 6. Onder begeleiding van toffe muziek van Kangding Ray (heb ik nog nooit van gehoord, maar ben natuurlijk instant fan) en met prachtig lichtontwerp, laten 6 dansers zien waarom ze ook alweer onderdeel uitmaken van een van de beste moderne dansgezelschappen op, zeg maar gerust, de hele planeet. Alle bewegingen kloppen, de dansers voelen elkaar aan alsof ze een zesling zijn van verschillende ouders, dansen ogenschijnlijk moeiteloos over het podium in solo’s, duetten en groepsstukken. Met dierlijke souplesse, loeistrakke en bijna mechanische bewegingen, winden ze mij om hun vingers. Ik ben verloren en ik zit natuurlijk met de hartslag van een goudhamster in mijn stoel omdat alles in mij roept dat ik mee moet dansen. Gelukkig is de aanwezigheid van het publiek, waaronder NDT choreograaf en artistiek leider Paul Lightfoot, een vrij goede reden om me in te houden (*zucht*).


Isha
– Hari &
Chethana
Een druppel verschijnt op het achterscherm, terwijl de dansers in stilte op het podium zitten. Het geluid van onweer verspreidt zich door de zaal. Het Indiase dansduo Hari en Chethana tonen in het duet Isha een eigentijdse interpretatie van Kathak (Indiase traditionele dansvorm). Met belletjes om de enkels en lange donkere gewaden aan fascineert dit stel mij met klassieke Indiase bewegingen, die door de afwisseling in muziek en gebruik van de ruimte toch erg modern aanvoelen. Net zoals bij het stuk Sat Sit Ananda verstaan deze dansers hun vak op verbluffende wijze. Met razendsnel voetenwerk (waarmee ze prachtige ritmes en geluiden maken), sierlijke arm- en handbewegingen en strak gemeenschappelijk dansmateriaal, ben ik helemaal in Indiase sferen. Spectaculair en subtiel tegelijk. Ze voeren het stuk met wetenschappelijke precisie uit en voelen elkaar aan als een haring met uitjes. Het stuk voelt sensueel aan zonder seksueel te worden. Uiteindelijk raak ik toch een beetje de aandacht kwijt, daar duurt het stuk simpelweg te lang voor (37 minuten!). Toch heb ik genoten, wat ik van tevoren nooit gedacht had.

Korzo buitenkantTot slot
Ik vond het een erg diverse avond en ik denk dat Voorjaarsontwaken een aanrader is voor een groots en divers publiek. Of je nou danskenner bent of niet, jong of oud, of je nou houdt van hiphop, Indiase dans of modern (of geen van allen), dan kun je alsnog redelijk verzekerd zijn van een toffe avond. Misschien zal niet elk stuk je aanspreken, zoals in mijn geval, maar gelukkig is het aanbod groot. Ik heb vooral genoten van een avond dans in praktisch de breedste zin van het woord. Als ik een wens zou mogen uitspreken dan is het natuurlijk dat het stuk van Jianhui Wang 3 keer zo lang zou duren en als we dan toch lekker aan het fantaseren zijn, dat ik dan mag mee dansen, al is het maar als abstracte boom achterin het toneel. Ofzo.

Voor meer informatie over Voorjaarsontwaken, ga naar de website van Korzo.

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter