Foto Mirror Mirror. Fotograaf: Leo Van Velzen

Spiegeltje, spiegeltje in de eh…Onderzeebootloods, wie heeft er een nieuwe, bijna apocalyptische voorstelling in elkaar gedraaid? Conny Janssen Danst. Choreografe Conny Janssen is iemand die 1. denk ik nooit vrije tijd heeft, 2. haar voorstellingen zo groots en multidisciplinair mogelijk aanpakt, 3. zin heeft haar publiek naar de meest bizarre locaties te lokken. Vorige week ging ik naar haar nieuwe dansvoorstelling Mirror Mirror in de haven van Rotterdam. Hier mijn eerlijke review, zoals je van me gewend bent. 

Conny Janssen met de bootVoor de mensen die nog niet erg bekend zijn met het werk van Conny Janssen, zie hier mijn artikel over wat deze pittige dame allemaal op haar cv heeft staan. Ik kan je nu al vertellen: veel! Compleet in lijn met haar andere werken heeft mevrouw Janssen, qua locatie, voor haar nieuwste voorstelling Mirror Mirror gekozen voor de Onderzeebootloods in Rotterdam. Ik kan het woord nauwelijks normaal uitspreken, laat staan dat ik er een beeld van kon vormen voordat ik de ruimte binnenstapte. 14 dansers onder muzikale begeleiding van het orkest Sinfonia Rotterdam, beloven me een spectaculaire avond te bezorgen.
Conny Janssen na de bootVeerboten en een mond op half 6
Het voordeel van naar een dansvoorstelling gaan op een bijzondere locatie is dat je als bezoeker uit de standaard theater-beleving wordt gehaald, wat een jonger en meer divers publiek aantrekt. Om bij de Onderzeebootloods te arriveren moest er een ‘sfeervolle’ veerboottocht aan te pas komen en laten we het zo zeggen, deze dame heeft geen zeebenen. Nadeel dus. Maar goed, ik zal de laatste zijn die gaat mekkeren over moeite doen om (goede) dans te zien. Toen ik de de loods binnenkwam was ik ten eerste verbaasd over het aantal ‘crewleden’ (grotendeels vrijwilligers) die alles aan het regelen waren, een leger aan Conny Janssen Danst shirtjes gevuld met mensen, waren hard aan het werk. Natuurlijk heeft mevrouw Janssen ook alles om de voorstelling heen groots aangepakt, van een volledig biologisch restaurant, tot Mirror Mirror merchandise, een bar en een randprogramma waar kunstenaars uit verschillende kunstdisciplines een podium krijgen om hun werk te tonen. Petje af. Ik was bijna vergeten waar ik ook al weer voor gekomen was. Oh ja, iets met dans.

Conny Janssen Danst, Mirror MirrorDe woorden ‘holy sh*t’ flappen uit mijn stralende persoontje als ik de ‘theaterzaal’ binnenloop nadat ik tien jaar in de rij heb gestaan (mevrouw Janssen heeft namelijk véél fans). Wat.de.hel. Een bizar grote ruimte met een gigantische bak met ondiep water as far as the eye can see. Het orkest zit al hoog en droog klaar boven het danswater. Rechts achterin, als enige goed zichtbaar in het schemerdonker, zit danseres Yanaika Holle op een trap te wachten. Alleen. Woorden als sprookjesachtig, horrorfilm en verlorenheid schieten me te binnen. Ik heb met haar te doen. Ik zou echt niet in een knaloranje jurk in mijn eentje in een bak water willen wachten op mensen die erg traag en kletsend binnen komen wandelen. Om me heen fluisteren mensen dingen variërend van ‘wow’ tot ‘iellw water!’, maar ik denk dat de meesten (net als ik) niet kunnen wachten om te zien wat er gaat gebeuren. “Een goed begin is het halve werk”, moet mevrouw Janssen gedacht hebben. Ik zit in ieder geval op de voorste rij, een meter van de bak met water. Ik vraag me af of ik wel waterproof make-up op heb gedaan en of ik dit jaar wel een braaf meisje ben geweest.
Mirror Mirror. Foto door Leo van VelzenAnd so it begins
De stilte van de inmiddels staande Yanaika wordt verbroken door danser Davide Bellotta die op een komische wijze door het water komt rennen en zo voor ons als publiek het effect van ‘de grote bak water’ introduceert. Plonzen voor professionals.
In het eerste deel van de voorstelling ligt de nadruk op de vrouwen van het gezelschap. Een aantal van de ‘codes’ van het stuk worden al snel duidelijk. Zoals Conny Janssen hier al vertelde maken de dansers veel van de geluiden zelf. Naar adem happend, mompelend en scattend, vullen ze de doodse stilte die er in de loods heerst, ondersteund door kenmerkende Conny Janssen gebaren en bewegingen. In dezelfde soort bijna Star-Trek-achtige kostuums maken de mannen hun intrede en vullen de vrouwen aan met een flink staaltje testosteron. Een duidelijke rol is hier weggelegd voor de kenmerkende Mariko Shimoda, die als een semi-boze heks zowel in solowerk als in duetten overtuigend is. De muziek van Sinfonia Rotterdam is mooi en onheilspellend, en klinkt veelal als de soundtrack van een speelfilm. Misschien is dat ook wat mevrouw Janssen voor ogen had. Een film maken.
Mirror Mirror. Foto door Leo van Velzen

De dansers zijn technisch sterk, maken veel contact met het publiek en elkaar. De duetten, solo’s en kleine groepsstukken, die geïntroduceerd worden in het eerste deel van het stuk, zijn van eenzelfde flow. Ik mis daardoor verschillen in dynamiek. Het valt me ook op dat het water, wat een onwerkelijke en intrigerend onderdeel is van dit hele gebeuren, ook veel nadelen met zich meebrengt voor de dansers. Ze worden zichtbaar beperkt in hun bewegen, de benen zijn immers veel minder vrij en het wordt zwaarder voor hen om te bewegen. Respect dus. Hun kleren zijn binnen no time doorweekt en tot mijn afschuw zie ik dat ze sneakers dragen. Daarmee brengen ze het gevoel van ‘water in je schoenen’ naar een compleet nieuwe dimensie. Yikes. De armen, de focus in de ruimte en het contact tussen elkaar voeren hierdoor de boventoon in het dansmateriaal. Ongetwijfeld een bewuste keuze, maar wel een die me al redelijk snel verveelt. De mannelijke dansers zijn een frisse toevoeging aan de serene, soms eenzijdige manier van bewegen van de vrouwen. Alleen al het rennen van de mannen voegt iets toe. Er zijn (gek genoeg) weinig dingen zo spannend als een grote groep afgetrainde, mannelijke dansers door een bak water zien rennen. Ik leer mezelf deze avond ook van een andere kant kennen. Naast mooie, stille beelden, ontstaat er een spanningsveld tussen de dansers, dat in combinatie met de gehele setting zorgt voor een bijna-apocalyptische sfeer.
Mirror Mirror. Foto door Leo van VelzenRitmisch plonzen en clichés
De dynamiek van het stuk verandert steeds vaker, de overgangen in formaties en dansers zijn soms loeistrak, soms wat geforceerd. Er komt veel meer vaart in het dansmateriaal en dat geeft een boost aan de spanningsboog van de voorstelling. De serene, soms eenzijdige muziek (die helaas steeds meer Disney-trekjes vertoont, denk Bambi of Pocahontas) en de sfeer van het stuk heeft zeker baat bij het wat wildere, grovere karakter dat meer ruimte krijgt. Opvallend voor mij is dat, net als toen ik How Long is Now zag, ik de duetten en solo’s van Conny Janssen niet altijd interessant vind na verloop van tijd. Teveel van hetzelfde. De veelal clichématige man-vrouw duetten zijn ook bij Mirror Mirror aanwezig, hoge benen worden te pas en te onpas in de lucht gegooid en er is over het algemeen veel herhaling in het bewegingsmateriaal. De kracht van het gezelschap en van Mirror Mirror zit in mijn ogen in de groepsstukken. De momenten waar de gehele club danst alsof levens er vanaf hangen. Alles valt dan samen, het ritmisch plonzen, de grote, maan-achtige spiegel die dreigend en prachtig tegelijk in de lucht hangt, het water en de muziek. Kippenvel 2.0 in een futuristisch sfeer.
Mirror Mirror. Foto door Leo van Velzen

Gedurende de choreografie wordt er steeds meer gebruik gemaakt van de diepte van de loods, niet alleen op de voorgrond worden we als publiek geprikkeld, maar ook ver weg, nauwelijks zichtbaar in de achtergrond zijn de interessante dansers te zien.  Dansers Martijn Kappers en Stein Fluijt zijn stille krachten die mijn aandacht regelmatig opeisen, zowel in de sterke groepsstukken als bij kleinere formaties. Richting het einde van Mirror Mirror merk ik toch dat de magische momenten, waarbij ik ademloos kijk naar dit onvoorstelbare dansspektakel, soms overschaduwd worden door een aantal elementen die veelal te maken hebben met herhaling. Herhaling in het bewegingsmateriaal, dezelfde soort duetten die terugkomen, de muziek die blijft hangen in een mellow Disney annex soundtrack-sfeer en de ‘code’ van gebaren, geluidjes en ademhaling die mij steeds meer vervelen. Het stuk mist hierdoor diepgang, een (onverwacht) rauwe edge en vooral spanning. Hoe anders (en kick-ass) zou ik deze avond hebben ervaren als de muziekkeuze was gevallen op meer abstracte, electro/ house muziek? Of als de dansers meer met het gehele lijf in het water zouden zijn gekomen, in plaats van enkel de benen? Het stuk duurt te lang en verliest gaandeweg zeggingskracht. Ik baal bijna van mijn eigen mening, want er is zoveel prachtigs te zien. Mevrouw Janssen had denk ik teveel te zeggen en wilde Mirror Mirror meer een totaalbeleving van smaakvol theater laten zijn, dan een dansvoorstelling met een diepere laag en een scherp randje.

Mirror Mirror. Foto door Leo van VelzenHet laatste duet tussen dansers Yanaika en Davide maakt gelukkig veel goed. Een sterke, sensuele afsluiter waarbij voor het eerst (!) ook bovenlichamen contact maakt met het water. In die laatste minuten valt wederom alles op zijn plek en zijn al mijn aanbevelingen voor mevrouw Janssen en momenten van verveling even vergeten. Wauw.

Conclusie
+ Prachtige dansers, zijn overtuigend en sterk
+ Totaalbeleving van theatrale elementen zoals dans, muziek kostuums, locatie en lichtontwerp
+ Voorstelling is erg toegankelijk voor zowel leken als dans én muziekliefhebbers (van alle leeftijden), bonuspunten voor mevrouw Janssen
+ Mooie groepsstukken

– Dansmateriaal en ‘codes’ vervelen na verloop van tijd, veel herhaling en mist daardoor zeggingskracht en een scherp randje
– Muziek te eenzijdig, mist een meer abstracte laag
– Voorstelling voelt lang aan, door gemis van vaart en dynamische afwisselingen

Mirror Mirror heeft mij een avond bezorgd waar ik zonder twijfel nog vaak aan terug zal denken. Ik heb ervan genoten en ik wil het je zeker aanraden om het te gaan bekijken, ondanks mijn punten van kritiek. Er is namelijk genoeg om van te genieten bij deze grootse voorstelling. Net zoals bij How Long is Now zal ik ongetwijfeld weer een van de weinige recensenten zijn die niet helemaal hysterisch is. Ik vind het jammer dat ik weer tegen dezelfde dingen aanloop als bij de vorige voorstelling van CJD, een aantal elementen werken gewoon niet voor mij. Het is hoe dan ook de moeite waard om Mirror Mirror te bezoeken voor de waanzinnige locatie en sterke dansers in een bak met water. Een uniek dansspektakel, dat sowieso.

Mirror Mirror is nog tot en met 20 juli te zien in de Onderzeebootloods te Rotterdam. Ga voor meer informatie en kaarten naar de website van Conny Janssen Danst.

Ben jij al naar deze voorstelling geweest? Ik ben erg benieuwd naar je mening!

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter