13. juli 2014 · 1 comment · Categories: Reviews

step_up_all_in_2014_movie-wideDe afgelopen weken werd de mensheid er al redelijk onsubtiel (via bushokjes, reclames, trailers) op gewezen dat de nieuwste Step Up film eraan zat te komen, Step Up All In. Ondanks het feit dat ik liever mijn moeder verhuur en insecten ga knuffelen in Artis, dan zo’n soort dansfilm te bekijken, besloot ik mijn gehele persoonlijkheid (en achteraf blijkend ook mijn hersencellen) even in de time-out te zetten en te ‘genieten’ van dit bijna twee uur durende dansspektakel. Ergens was ik natuurlijk toch nieuwsgierig én bevreesd hoe je als dansprofessional zo’n filmt beleeft. Hou je vast, hier komt mijn recensie.

Met z’n allen, met z’n a-ha-llen
Step up, Step Up The Streets, Step Up 3D, Step Up Miami Heat en sinds 10 juli kunnen we aan deze lijst ook Step Up All In toevoegen. Een waslijst van innovatieve titels, die weinig (of juist heel veel) aan de verbeelding overlaten. Ik heb het eerste Step Up deel gezien,  als vrouw zijnde heeft de aanwezigheid van Channing Tatum hier wellicht iets mee te maken gehad. Al het andere Step Up-geweld, hoe driedimensionaal of klam deze ook waren, heb ik met volle tevredenheid aan me voorbij laten gaan. Ik blijk echter in de minderheid te zijn, want als ik de box offices moet geloven dan zijn deze films ware goudmijnen en blijken veel stervelingen nog steeds behoefte hebben aan dansjes in ‘The Streets’, altijd sexy danschicks in hotpants en dampende, uiterst moeilijk kijkende mannen met een geoliede sixpack. Het verhaal van de nieuwste Step Up film is als volgt: “In deze film komen alle dansers uit alle vorige films bij elkaar, om in Las Vegas te dansen. Ze doen mee aan een battle. die bepalend kan zijn voor hun dromen en carrières.” 

step-up-all-inHuilen met je six pack
“Het leven van een danser is zwaar, omgaan met afwijzingen, een onzeker toekomstperspectief, constant auditeren en in training blijven.” Door deze woorden in de eerste minuten van de film gaan mijn wenkbrauwen van verbazing bijna over mijn haargrens heen. Dit zijn realistische dingen, iets waar ik ook al eerder over geschreven heb. Helaas laten de filmmakers dit bijna waarheidsgetrouwe begin al erg snel achterwege en gaan we over over naar een lollige, maar erg over the top auditie waar we voorgesteld worden aan een aantal hoofdpersonages. Wat doe je als je geen geld hebt, je baalt omdat je crew geen werk vindt en je hebt dansante ruzie met een andere, minstens zo moeilijk kijkende crew? Precies, je gaat uit om dit te vieren. Blijkbaar zijn clubs in L.A. er zo op ingericht dat een groep van 40 dansers zonder problemen alles kan overnemen, een battle kan houden waarbij attributen worden gebruikt, vreemde middelvingers naar elkaar worden opgestoken en de DJ volkomen rekening houdt met de (verrassend) slechte muzikale wensen van de crews. Na deze eerste, slecht gechoreografeerde dansscène blijkt de crew van hoofdrolspeler Sean (The Mob) erg gedeprimeerd te zijn en, ondanks het feit dat ze in de nieuwste danskleding, compleet opgedirkt rondlopen, mekkeren over het feit dat ze geen geld meer hebben en besluiten zonder hem terug te gaan naar Miami. Sean die, ondanks het feit dat hij volgens mij nog minder hersencellen heeft dan een WC rol, moet laten overkomen dat hij samen met zijn six-pack compleet overspannen een nieuwe doel in zijn leven moeten gaan zoeken, ziet een auditie voor een danswedstrijd in Las Vegas genaamd The Vortex. Nou guess what, meneer besluit zich daarvoor aan te melden en regelt binnen een paar dagen een nieuwe crew met een aantal bekende gezichten uit de vorige Step Up delen (nee, geen Channing Tatum, die heeft belangrijkere dingen te doen).

Step Up All In Movie ImageElke dag is een battle
Terwijl alle dansers zonder na te denken stoppen bij hun day jobs, variërend van telemarketing tot verkleed als groente flyers uitdelen (want blijkbaar kunnen dansers naast dansen niet veel anders), vertrekken ze naar Las Vegas. Het erg voorspelbare script, met uiteraard een flinterdun liefdesverhaal erin, wordt er niet beter op door het slechte tot matige acteerwerk van de acteurs. Zonde. In de tussentijd hebben al meerdere choreografieën de revue gepasseerd en ik ben niet alleen verbaasd over het feit dat de meeste bewegingen zo eenzijdig, cliché (zelfs het woord cliché zou zeggen, “wat een cliché!”) en qua niveau oninteressant zijn, maar ook door het feit dat de hoofdrolspelers totaal niet kunnen dansen. Streetdance pasjes die je ook bij een gemiddelde amateurdansschool zou kunnen vinden, maar door het moeilijk kijken van de dansers en de iets te perfecte styling, nog soort van professioneel overkomen. Ik vraag me steeds meer af of de professionele dansers in deze film zich niet kapot ergeren en schamen voor het dansmateriaal. Intussen doet Sean’s crew LMNTRIX het ondanks een boel semi-drama (o.a. een emotionele crisis die ontstond doordat het liefje van Sean bang was om een bepaalde lift te doen), goed bij The Vortex en komen ze steeds verder in de wedstrijd. Ik verbaas me erover dat de meeste hoofdrollen weggelegd zijn voor blanken, alle gekleurde dansers blijven vooral op de achtergrond. Uiteraard eindigt Sean tegenover zijn rivaal uit het begin van de film en ‘vechten’ ze het uit in de finale van The Vortex. Ondanks de doorgestoken kaart (want dat is gek genoeg dan wel weer realistisch in deze film), gaat LMNTRIX er tegenaan met Hercules-stijl pakjes, zand, kroonluchters en andere dingen die met 3D bril op nog steeds slap overkomen. En zo komt er een einde aan de twee uur durende poging om mij permanent oog- en hersenletsel te bezorgen. Ik kan zeggen dat ik een paar momenten keihard heb gelachen om deze film, vooral door de triljoen keer dat er gesproken werd over “everyday is a battle” en alle keren dat er “bro” en “yo” werd gezegd. Het is denk ik vooral een battle om deze film uit te kijken en niet na 25 minuten al gillend weg te rennen.

Conclusie
+ De eerste minuten van de film waren realistisch
+ Terwijl ik deze film zag zat ik in een bioscoop, waardoor ik minder risico liep om op straat aangereden te worden, aangevallen te worden door buitenaardse wezens of me te verslikken in een zak pinda’s.

– Alles behalve de bovenstaande punten

Uiteindelijk heeft deze film zoveel slechte elementen, dit is daarom een van de moeilijkste recensies om te schrijven. Ik vind het eigenlijk een belediging om dit een dansfilm te noemen, een belediging voor getalenteerde, echte hiphopdansers en een belediging voor dansprofessionals in het algemeen, die komen namelijk redelijk achterlijk over in deze film. Er zou een nieuwe naam voor dit soort films moeten komen, ik ga er nog over nadenken (suggesties zijn welkom!). Step Up All In is voor dans, wat show-worstelen is voor (serieuze) vechtsport. Maar mocht je natuurlijk zin hebben om bijna twee uur van je waardevolle levenstijd te besteden aan het bekijken van makkelijke, clichématige danspasjes, niet-overtuigend acteerwerk en een voorspelbare verhaallijn, dan is Step Up All een aanrader. Voor alle mensen die onvrijwillig deze film moeten kijken, ik zou zeggen: oordoppen in en je 3D bril afplakken met zwarte tape. Misschien zijn die wel verkrijgbaar bij de bioscoop.

Tip: Wil je échte dansbattles en hiphop zien? Ga dans alsjeblieft naar Juste Debout in Amsterdam of kijk een film als Rize. Dat is de real deal.

 

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

  1. Ik ben het totaal niet met je eens.
    Jij denkt dat reggisseurs die jaren ervaring hebben niet weten hoe ze een film moeten maken en niet weten of ze de beste dansers hebben. Ik moet toegeven dat de verhaallijn niet sterk is en dat er betere acteurs zijn, maar het belangrijkste in deze film is niet acteren, maar dansen. Zij zijn daar echt de beste in.

    Deze danser hebben het hoogste niveau bereikt qua dansen. Er zullen vast wel onbekende danser zijn die net zo goed kunnen dansen. Misschien zijn er wel een paar die beter zijn, het zullen er wel niet veel zijn, maar ze zijn er.
    In ieder geval deze dansers kunnen dansen én ze kunnen acteren. Dat is lastig, mensen vinden die kunnen dansen en acteren. Misschien vind jij jezelf wel beter dansen dan zij en ken je mensen die beter dansen dan zij, maar ze kunnen waarschijnlijk niet acteren. En weet je, het is nog altijd wel een film.
    Het laatste wat ik kwijt wil is dat de film zich voornamelijk richt op tiener meisjes die hun grote voorbeeld op het scherm zien staan. Dat kan ook betekenen dat het knappe jongens zijn. Maar ze verwachten niet zo gauw dat oudere mensen boven de 30 deze film gaan kijken.( ik wil je niet beledigen, het is maar een voorbeeld). Ze kunnen moeilijk lelijke mensen laten zien, dan komt er niemand. Voorbeeld: ik kijk deze film, omdat ik adam sevani een hele goede danser vindt en ik vind hem knap. En ik vind de muziek in de films altijd heel goed.

    Als jij deze film zo slecht vind, dan kan ik niet wachten totdat jij een betere film hebt gemaakt.

Laat een reactie achter