DDAO_PietGoethals3Dat ik veel dansvoorstellingen zie voor Dance Talk én mijn eigen genot, staat als een spitz boven water. Het komt daarom nog maar sporadisch voor dat ik in een theaterzaal een uur lang met open mond zit te kijken en nogal eh.. onder de indruk ben. Bij The Dog Days Are Over van jonge choreograaf Jan Martens, was dit echter wel het geval. Meneer Martens laat in deze inmiddels veel geprezen choreografie zien wat zijn interpretatie is van ‘springen’ in de meest letterlijke zin van het woord, oftewel: de dansers zijn continu aan het rondhoppen op het podium. Geniaal of gekkenwerk? Zie hier mijn eerlijke review… 

Het gouden broekje
Bij binnenkomst in de theaterzaal van de Toneelschuur in Haarlem staan acht dansers al te stretchen op het podium. Ze kijken het publiek neutraal aan en rekken de kuiten nog even extra. Stilte voor de storm? De dansers hebben allen een andere bouw en lengte, daar ben ik altijd fan van en wát zien zij er afgetraind uit, holy sh*t! Sixpacks zijn zichtbaar zonder opschepperig over te komen en hun kleding (denk disco meets spandex meets Zumba-conventie) laat weinig aan de verbeelding over. Het goudkleurige broekje van een van de dansers is gelijk mijn favoriet.
Acht paar sportschoenen worden secuur, zonder haast aangetrokken en de dansers gaan in een rij staan. Geen lichtverandering, die blijft zowel op het podium als in de zaal aan en er is geen muziek. De spanning bouwt op. Zonder te kunnen zien wie begint, ontstaan er kleine ritmische bewegingen in hun lichamen die groter worden. Kniebuigingen gaan over in hielen die de grond steeds vaker verlaten. En dan begint het.. ze gaan springen.

DDAO_PietGoethals5Jump around
Springen, springen en nog eens springen. De dansers springen in eenzelfde ritme, als een soort machine, in een rij en langzaam aan in verschillende formaties door de ruimte. Ze kijken het publiek niet aan, ze lijken überhaupt nergens naar te kijken. Die bijna doodse uitstraling vormt een vreemde combinatie met het constante springen. Ik ben in een trance aan het raken. Ineens roept iemand een getal en schreeuwen anderen direct een getal terug. Geen twijfel, alles is tot in de puntjes uitgewerkt. Smooth. Zonder een blijk van vermoeidheid te geven springen ze door, alsof ze ook nooit iets anders hebben gedaan dan rondspringen in glimmende leggings en sportbh’s. Zou Jan Martens misschien het hiphop anthem Jump Around van Kriss Kross als inspiratie hebben gebruikt voor dit stuk?
De formaties wisselen elkaar steeds meer af en ik zak verder weg in deze vreemde, maar prettige trance. Geen enkele danser verslapt, niemand toont emotie of twijfelt. Vooral dat laatste is opvallend en komt sterk over. De formaties worden duidelijker, het springen gaat door in cirkels, diagonalen, rijen en vierkanten waar een gemiddelde cheerleader jaloers van zou worden. Ik zoek de individualiteit bij de dansers, maar bij dit stuk krijgt de eigen persoonlijkheid weinig ruimte. Het springen overschaduwt alles.

DDAO_PietGoethals2Ontzag en EHBO-diploma’s
Het springen weet nog steeds van geen ophouden en mijn bijna zombie-achtige modus maakt plaats voor verontwaardiging. Wat een onmogelijke opgave is het om danser te zijn in dit stuk. Het is eigenlijk krankzinnig. Hoe houden ze dat in godsnaam vol?! Ik check mijn toegangskaartje en zie dat het echt een uur duurt. Wow, ik ben al vermoeid van een half uur kijken. Terwijl het stuk vordert komt het tellen en roepen steeds vaker terug, hier en daar verandert het ritme van het springen. Ik lach hardop als er ineens Footloose en aerobics-achtige pasjes geïntroduceerd worden. Een welkome afwisseling. Meneer Martens heeft dus ook een gevoel voor humor.
Ook later in het schemerdonker stoppen de dansers niet met springen en gekke pasjes maken, hun piepende gympen boven een beetje misplaatste Spaanse gitaarmuziek uitkomend, hun gehijg steeds duidelijker hoorbaar. Oh, het zijn dus toch mensen. Als de dansers ineens stilstaan, terwijl ik me afvraag of er wel iemand met een EHBO diploma in de zaal zit voor ‘het geval dat’, moet ik de verleiding weerstaan om op te staan en te gaan juichen. Dansers die stilstaan waren echt nog nooit zó spannend om naar te kijken. Ik ben ineens klaarwakker, maar de pauze is slechts van korte duur, want kort erna springen ze nóg hoger en nóg sneller door. Ongelofelijk.
Als de dansers steeds meer doorweekt van het zweet zijn, snakken naar adem en niet meer zo blanco kijken, krijg ik zin om ze aan te gaan moedigen. “Je kunt het! Zet ‘m op!” gaat door mijn hoofd. Ik zie mezelf al staan met een spanddoek en toeters. Als kijker verlang ik zó naar de onzichtbare finishlijn van dit stuk en leef ik mee met de hoppende meute. Want: Het. Duurt. Lang.

Ondanks het feit dat de dansers niet lijken te ‘geven’ om het publiek, is het onmogelijk om de band met hen te ontkennen. Ik ben binnen een uur al stiekem een beetje aan ze gehecht geraakt. Door empathie? Medelijden? Ontzag? Trots? Het publiek en ik halen hoe dan ook opgelucht adem als de dansers uiteindelijk stoppen met bewegen. De stilte in de zaal duurt lang terwijl als een reusachtige supermarkt-scan de dansers van onder naar boven belicht worden en alle tekenen van uitputting zichtbaar zijn. Wat een bevalling dit. Ik klap zo hard als ik kan. Eigenlijk ben ik best moe, wat zeg ik, ik ben kapot. Ik wil douchen en naar bed. Terwijl ik alleen maar heb gezeten.

DDAO_PietGoethals4Conclusie
+ Unieke theaterervaring, werkelijk onvergelijkbaar
+ Fascinerend in eenvoud, blijft interessant om naar te kijken
+ Dansers blinken uit in kracht, uithoudings- en doorzettingsvermogen

– Is niet toegankelijk voor iedereen, een stuk voor een meer gevorderde kijker
– Doordat er weinig ‘dans’ aan te pas komt lijkt het meer fysiek theater, dan een dansvoorstelling
– Voelt wat lang aan door de vele herhaling en relatief weinig climaxen

Ik heb absoluut geen spijt dat ik deze voorstelling heb gezien, maar zou het niet perse nog een keer hoeven te zien. Het was een heftig stuk om naar te kijken en daar was het voor mijn smaak toch iets te weinig ‘dans’ voor. Het stuk heeft mij wel aan het denken gezet over hoe intrigerend het concept van herhaling van één enkele beweging eigenlijk is. Ik weet echter zeker dat er vele mensen zijn die dit stuk niet begrijpen of niet goed kunnen ‘lezen’. Juist de eenvoud van het stuk is hetgeen wat het zo complex maakt en dat is gewoon niet voor iedereen. Het is ontzettend abstract. The Dog Days Are Over is hierdoor zelfs voor de geoefende kijker een uitdaging en vraagt van eenieder een open mind. Het is net als dat je naar een schilderij van Mondriaan kijkt: de een ziet enkel simpel gekleurde vlakken met lijnen, de ander ziet diepte, complexiteit, kleuren en zeggingskracht. Maar de ervaring van het kijken naar The Dog Days Are Over is hoe dan ook spannend, intens en vooral ontzettend origineel. Ik heb veel respect voor de gewaagde keuzes die Jan Martens met dit stuk maakt en de fysieke en mentale eisen die hij durft te stellen aan zijn dansers. Dat die goed gekozen en getraind zijn door hem is overduidelijk. Het is bewonderenswaardig om te zien hoe toegewijd deze dansers zijn. Erg bijzonder. Wat mij vooral is bijgebleven zijn de blije gezichten van de dansers en de zichtbare dankbaarheid bij het applaus die ze van het publiek ontvingen die avond. Armen om elkaar heen, druipend van het zweet: missie geslaagd. Nogmaals, respect.

The Fat Days Are Over?
Tot slot heb ik nog een paar commerciële suggesties voor Martens: 1. Ga een trainingsregime ontwikkelen gebaseerd op The Dog Days Are Over, om zo ook ‘gewone’ mensen de kans te geven zo afgetraind te zijn als deze dansers. Een fitness-dvd met de titel The Fat Days Are Over lijkt me bijvoorbeeld passend. Zumba kan zijn/haar spullen pakken. 2. Deze choreografie kan ook dienen als een test voor een deodorantbedrijf om te kijken of de claims die zij doen wel kloppen en zo mogelijk hun formule aan kunnen passen. 3. Laat de vrouwelijke dansers van The Dog Days Are Over dienen als proefkonijnen voor sportbh’s voor een bedrijf als Nike. Als je als vrouw deze choreografie danst weet je namelijk al binnen een minuut of de kwaliteit van de desbetreffende sportbh goed is. Genoeg opties dus!

Voor meer informatie over The Dog Days Are Over en waar je deze voorstelling nog kunt bewonderen, spring dan hier naar de website van Jan Martens.

Beeld: Piet Goethals

Lijkt het je wat om dit stuk te zien of heb je dat al gedaan? Laat het me weten in de comments hieronder!

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

facebooktwittergoogle_pluspinterest

2 reacties

  1. Ja, ik voelde precies hetzelfde! Het aanmoedigen en het mee willen doen en vooral ook het ontzag voor die dansers..
    Volmondig JA zeggen doen ze.
    Heb je Schwalbe zoekt massa ook gezien? (Geselecteerd voor de Dansdagen, of het ook dans is, laat ik in het midden..)

    • Nog bedankt voor je reactie! Ik heb Schwalbe zoekt Massa inmiddels gezien, je kunt hier mijn mini-review erover lezen. Staat wel héél ver van dans af.

  2. Pingback: Dance Talk bij de Nederlandse Dansdagen 2014: Zaterdag Overdag | Dance Talk

  3. Pingback: Dance Talk bij de Nederlandse Dansdagen 2014: zondag | Dance Talk

Laat een reactie achter