Het_Nationale_Ballet_-_Romance_-_foto_Angela_Sterling_0471Zoals je waarschijnlijk wel weet was ik als pers aanwezig bij de 17e editiie van de Nederlandse Dansdagen in Maastricht. Ik heb repetities bijgewoond, ben naar vele voorstellingen en presentaties gegaan, heb semi-zakelijk genetwerkt en meer bijzondere gekkigheid meegemaakt. Mijn belevenissen van dit redelijk epische weekend heb ik opgesplitst in drie delen. In dit tweede deel laat ik je zien wat ik zaterdagavond heb gedaan: ik liep etend rond tussen grote namen uit de danswereld, zag Nederlands’ grootste dansgezelschappen en een stuk bleek voor mij één groot oog-orgasme.  Nieuwsgierig? Lees snel verder..

Iets met butlers
Bij sommige beslissingen in mijn leven denk ik lang na, toen ik echter de aankondiging zag voor het Walking Dinner deed ik dat geen seconde. Een avondje losjes babbelen met dansmensen, toch? Boy, was I wrong.
Als ik zaterdagavond richting het Theater aan het Vrijthof loop om naar het Walking Dinner te gaan, breekt het zweet me uit. Zie ik daar vrouwen in cocktailjurken, mannen in pak en eh… butlers? Ik dacht dat ik vooral tussen kunstzinnige mensen in linnen kleding zou staan en muffe dansers in joggingbroeken. Nee dus. Ik raap al mijn moed bij elkaar en loop naar binnen.
Om het twee uur durende praat en eet-festijn kort samen te vatten: het was een unieke ervaring. Ik heb met veel verschillende mensen gepraat, van dansdocenten tot directeuren van dansgezelschappen en alles daar tussenin. Ondanks het hoge ons-kent-ons gehalte, was de sfeer gezellig en ontspannen. Het eten was lekker en op een gegeven moment raakte ik ook wel gewend aan de horde butlers die iedereen strak in de gaten hield. Alle grote namen uit de danswereld waren er in ieder geval en één nogal gedesoriënteerde dansblogger. Maar die laatste heeft zich wel goed vermaakt.

bierfiltje-nederlandse-dansdagen-dancetalkHet Feest van de Nederlandse Dans
Als het Walking Dinner op zijn eind loopt (get it?), is het tijd voor de kers op de appelmoes van de Dansdagen: het Feest van de Nederlandse Dans. Eigenlijk dekt de naam de lading volledig: een avond waarbij Introdans, het Nationale Ballet, het Nederlands Danstheater én Scapino Ballet allen hun opwachting maken. Epic.
Presentatrice van de avond is Daphne Bunskoek en zij vertelt een leuke anekdote over dat ze een aantal jaren geleden een balletdocumentaire zag en doordat het er zo heerlijk en vooral makkelijk uitzag, stond ze na het aflopen van de film op en besloot in haar woonkamer een grote balletsprong te maken en net als de ballerina’s op haar tenen te landen. Klein vergeten detail hierbij was dat ze natuurlijk geen idee had wat ze deed en bovendien geen spitzen aan had. Resultaat: drie gekneusde en een gebroken teen. Heel fijn. Terwijl de zaal half lachend/ gepijnigd nageniet van deze uitspraak gaan de lichten uit en is Introdans als eerste aan de beurt.

kerstgala_2014_-c-introdanshans-gerritsenKleines Requiem
Kleines Requiem is een choreografie van Nilse Christe, die door Daphne Bunskoek als ‘muziekchoreograaf’ werd beschreven. Interesting…
Het eerste beeld dat we zien is een danser die op een soort langwerpige lage tafel zit op rolletjes en een andere danser die duwt haar en de tafel rond. Traag, bijna plechtig. Beetje bij beetje komen de overige dansers gracieus oplopen, zoals alleen echte balletdansers dat kunnen doen, tot uiteindelijk iedereen aan het helpen is om die ene, apathische danseres rond te duwen. De sfeer is sober, dramatisch, wat versterkt wordt door de piano en vooral door de violen die hard de zaal in knallen. Dansers breken zich los van het duwen, tonen kort hun indrukwekkende ballettechniek, lange lijnen  in duetten of solo’s en keren met kromme ruggen en een terneergeslagen blik terug naar het rond duwen van de tafel. Iedereen krijgt een ‘beurt’, wat voorspelbaar is.
Dat Christe een muziekchoreograaf wordt genoemd, is niet vreemd merk ik. De muziek is erg bepalend en gedurende het stuk wordt deze rol steeds opvallender. Als de muziek sneller gaat, versnellen de dansers ook en andersom. Iets wat je als duidelijk en goed ‘leesbaar’ kunt ervaren, maar het haalt voor mij juist de spanning weg. Het dansmateriaal is sterk en wordt wel overtuigend uitgevoerd. De schoonheid van de choreografie zit in de rustige momenten, vooral in de solo’s, waar de de lange, bijna buitenaardse lijven van de dansers in rust kunnen bewegen en wij als publiek (en vooral ik) niet afgeleid worden door de muziek. De groepsstukken hebben veel herhaling, hoekige armen en dramatische bewegingen met de gezichten kijkend naar boven. Het stuk voelt soms ouderwets aan en komt bij mij simpelweg niet ‘binnen’. Met dit werk heeft Introdans mij laten genieten van klassiek/ modern ballet op hoog niveau, maar niet hysterisch gemaakt. Het heeft me niet geraakt en dat had met alle intenties van de dansers én de dramatische muziek denk ik juist het doel moeten zijn.

Softly, foto via NDT.nlSoftly
Een langwerpige doos staat midden op het podium en een danseres begint een precieze, soms plotseling heftige strijd in de doos. Ze maakt zich klein, trapt, duwt tegen de wanden en speelt met de gedachte én de fysieke mogelijkheden van het verlaten van de doos. Met Gothische muziek en prachtige, soepele en expressieve bewegingen is de toon gelijk gezet voor dit wereldwijd geroemde duet van choreografen Paul Lightfoot en Sol León. Haar danspartner, misschien wel haar geliefde als je je fantasie de vrij loop laat, doet zijn intrede en ja, hoe zeg ik dat, danst de sterren van de hemel. Beide dansers krijgen de ruimte om hun rollen te tonen, wisselen elkaar goed af, beiden ontzettend getalenteerd en overtuigend.
Zoals dansers van het NDT zo goed kunnen, zijn alle overgangen en bewegingen vloeiend, zacht, zonder detail of kracht te verliezen en vooral ongelofelijk sensueel. Misschien is dit laatste niet het juiste woord, maar man het spat er vanaf. De klassieke muziek geeft, anders dan bij Kleines Requiem, de juiste balans en ondersteuning in het stuk. Door de choreografische keuzes die León en Lightfoot hebben gemaakt, blijft de muziek ook boeiend ondanks dat het niet perse als ‘super hip’ te bestempelen is. Er zit veel verschil in vaart in deze choreografie en deze blijft ook interessant als de bewegingen minder explosief zijn. Terwijl de twee dansers zowel elkaar veel opzoeken als verschillende plekken in de ruimte, blijft de lege doos het centrum van alles. Staat het voor hun hart, hun liefde voor elkaar, eenzaamheid? Ik zou er bijna een zoetsappige puber van worden. Als uiteindelijk de mannelijke danser in de doos stapt en eveneens hiermee in strijd gaat, loopt de danseres af waarna het einde van het stuk nogal abrupt volgt. Afgezien van dit laatste was Softly simpelweg prachtig, heerlijke moderne dans op hoog niveau, spannend en intrigerend tot het abrupte einde. Niks meer aan toe te voegen.

Het_Nationale_Ballet_-_Romance_-_foto_Angela_Sterling_0501Romance
Het Nationale Ballet verblijdt ons tijdens deze bijzondere avond met twee choreografieën, we beginnen met Romance, gechoreografeerd door Ton Simons.
Eerst toont een groot videoscherm de twee dansers die geconcentreerd, deels in zichzelf gekeerd zich voorbereiden op de choreografie. Er wordt een rug gekraakt, armbewegingen worden doorgenomen, spitzen worden getest en het haar wordt goed gedaan. De sfeer is clean wat goed matcht bij de pastelkleuren van hun kostuums. Het toont wat het publiek bijna niet te zien krijgt: hoe de dansers eruit zien en wat ze doen voordat ze op moeten. Goed bedacht, mooie beelden en vooral heel erg van deze tijd om het medium film te gebruiken.
Als het doek omhoog gaat zien we de twee dansers tegenover elkaar staan. In loeistrakke klassieke balletkleding gehuld rennen ze naar elkaar toe en begint het duet. De muziek laat direct weinig aan de verbeelding over; romantische klassieke muziek vult mijn oren en past perfect bij het beeld van twee jonge, knappe dansers die op een zachte manier hun dans beginnen. Dit is klassiek ballet volgens het boekje met hier en daar meer moderne-stijl armen. De bewegingen zijn precies, keurig, mooi en nogal braaf. De danseres heeft een grotere rol in dit stuk, want ik kijk alleen maar naar haar, haar prachtige benen (die overigens vaak de lucht in geslingerd worden) en haar smetteloze spitzentechniek. Waar de muziek herhaalt, komen bewegingen ook terug, waardoor het stuk rustig voortkabbelt. Weinig climaxen, weinig verrassingen. De dansers zijn goed op elkaar ingespeeld, veel gefocust op elkaar en hierdoor wat afstandelijk naar het publiek toe. Het stuk oogt voor mij vooral ‘zoet’, als een bed met schone lakens en daarover een paar kilo Franse macarons uitgestort. Als de dans voorbij is komt het scherm terug en zien we op film weer dezelfde steriele setting met de dansers, maar nu zijn ze heftig hijgend, bezweet, deels glimlachend. Weer een realistisch inkijkje, het oogt rauw, oprecht en komt dichtbij. Dát had ik meer willen zien, Nationale Ballet, minder zoet, meer realiteit.

Dances_With_Harp_-_Angela_SterlingDances with Harp
Zeg je het Nationale Ballet, dan zeg je choreograaf Hans van Manen (of misschien zeg je een willekeurig ander woord zoals ‘wortel’, maar dat mag je zelf weten). Voor de choreografie Dances with Harp zijn alle paradepaardjes, oftewel zes solisten van het Nationale Ballet ingevlogen, ingereden of ingefietst. Geen halfbakken gedoe dus deze avond. De harpist begint met het spelen van nogal onsamenhangende toonladders, de harp staat hierdoor direct letterlijk en figuurlijk in de spotlight. Als de zes dansers één voor één hun intrede maken, vallen de kostuums mij gelijk op, of eerder gezegd, juist niet. Erg basic jurkjes voor de vrouwen en de mannen zien er in hun witte tops met zwarte maillots uit als veel te oude leerlingen van een balletacademie. Als het zestal eenmaal begint te bewegen, is er geen twijfel mogelijk dat dit de beste dansers van het gezelschap zijn. Ze bewegen synchroon op de (inmiddels wel) melodieuze harpmuziek, met uitstekende techniek en al snel zijn de kenmerkende ‘Van Manen-armen’ ook gespot (lees: gestrekte armen, schuin omhoog met geflexte handen). Het partnerwerk is erg goed, vlijmscherpe pirouettes en hoge benen worden afgewisseld met meer abstracte bewegingen, maar de man is hierbij steeds erg duidelijk ‘in dienst’ van de vrouw. Jammer. Tijdens de duetten is de mooie harpmuziek trager, waardoor het publiek alle details goed kunnen zien. Al snel doorzie ik echter de constructie van de choreografie: een langzaam duet van een koppel wordt opgevolgd door een stuk waar alleen de drie mannen op snellere muziek dansen en naast hun virtuositeit ook lollige ‘macho-man’ armen laten zien, en hierna begint een duet van een ander koppel. En ga zo maar door. Heel overzichtelijk en praktisch, maar niet spannend. Het laatste duet is gereserveerd voor Van Manen’s oogappel, Igone de Jongh, die prachtig is om naar te kijken. Een mooi duet volgt. Opvallend detail is wel dat ze heel vaak haar rechterbeen (haar lievelingsbeen?) in de lucht gooit, het doet me afvragen of haar linkerbeen zich misschien net zo verveelt als ik. Dances with Harp is een feest van herkenning voor Van Manen-fans, maar voor mij gewoon niet interessant genoeg.

Scapino_Ballet_Rotterdam_Itamar_Serusi_Sahar-TEST_foto_Hans_GerritsenWolf
Als laatste stuk van de avond zie ik het stuk Wolf van landgenoot en nieuw benoemd huischoreograaf Itamar Serussi Sahar. Hij staat bekend om zijn fysieke stijl (voor zover dans niet-fysiek kan zijn), humor en improvisatie techniek. Om te zeggen dat ik excited ben, is lichtelijk uitgedrukt, want Serussi heeft gedanst bij mijn favoriete gezelschap Batsheva Dance Company. Moet dus wel fantastisch zijn. De Scapino dansers komen langzaam op in kleding wat ik het best kan omschrijven als ‘rompertjes voor volwassenen’. Misschien een beetje vreemd, maar het staat prachtig en stiekem ook sexy bij deze stoere mannen. De muziek knalt in echo’s door de zaal terwijl de mannen beginnen te bewegen. Wat. De. Hel. Razendsnelle, strakke en hoekige bewegingen van sommige dansers, staan kaarsrecht tegenover de mooi verstilde beelden die anderen creëren op het bijna kil-uitziende podium. Billen worden geschud, er wordt op de tenen gelopen met kromme ruggen en de meest bizar grappige én geniale pasjes passeren in vlijmscherp tempo de revue. Deze mannen weten precies wat ze doen en brengen een stuk ten tonele waar ik (nog steeds) nauwelijks woorden voor heb. Op poppy dance muziek, afgewisseld met loeiharde house en techno, zie ik een moderne choreografie dat werkelijk precies is waar ik van hou. Abstract, grappig, bizar, snel, dansers lopen op en af, doen compleet hun eigen ding of zijn kort samen in sterke duetten en groepsstukken. Ze nemen fysiek veel risico’s. Ze voeren Wolf zó overtuigend en technisch perfect uit, ik weet niet wat me overkomt. De mannen gaan hun vrouwelijke kanten niet uit de weg waardoor ze eigenlijk nóg mannelijker worden. Krachtig, stoer, edgy. Het tempo en de wisselingen hiervan liggen zo hoog, ik weet nauwelijks waar ik kijken moet. Dit is één grote Batsheva-trip voor mij, ik wil juichen. Ik wil naar het podium rennen, wat zeg ik, ik wil gillend door de de zaal rennen van blijdschap. Dit is moderne dans zoals ik in Nederland de laatste jaren weinig gezien heb, een wake-up call voor ingedutte choreografen en voor mij een orgasme voor mijn ogen. Alles klopt, de belichting, de overgangen, de dansers, de (hysterische) muziek, etc. Ik baal als het voorbij is. Terwijl het hele publiek explodeert in een oorverdovend applaus weet ik dat ik in ieder geval één zin wil gaan schijven in mijn post, en dat is deze: Ga. Dit. Stuk. Zien.

Just Dance Live
Na deze laatste voorstelling ben ik werkelijk waar he-le-maal gesloopt, mijn hersenen hebben een overload aan dans en indrukken opgedaan en als een echte partypooper besluit ik na één drankje en een beetje kletsen al te vertrekken van de Just Dance Live party die plaatsvindt in de foyer van het Theater aan het Vrijthof. Aan de DJ, de hysterisch dansende mensen en het heftige socialisen ligt het in ieder geval niet. Ik heb achteraf gehoord dat het feestje tot in de late uurtjes is doorgegaan, waarbij zelfs de meest stijve mensen los gingen op de dansvloer maar toen lag ik al te dromen over het Scapino Ballet en alle andere toffe dingen die ik heb gezien.

Deel drie
Op zondag bezocht ik nog twee voorstellingen en was ik aanwezig bij de uitreiking van de Zwanen wat live uitgezonden werd bij de NTR. Lees hier alles over in deel drie van mijn avonturen bij de Dansdagen.. stay tuned!

Ben jij bij de Dansdagen geweest? Wat vond je ervan?

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en  Dance Talk? Hier kun je me vinden:
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter