Dansclick-16-Dance-Talk-Must-SeeAls dansblogger zie ik véél dansvoorstellingen. De afgelopen tijd ben ik echter meer dan ooit in theaters te vinden en zie ik leuke, saaie, bizarre maar ook geweldige stukken. Sommige stukken zijn echter zó indrukwekkend, dat ze van mij het label ‘Dance Talk Must See’ krijgen. Of je nou danskenner bent of het verschil niet eens weet tussen wat een barre en een bar is, deze choreografieën zijn de moeite waard voor iedereen. Meld je ziek van je werk, zeg dat je hond je huiswerk heeft opgegeten, breng je kinderen weg en haast je naar het theater. Lees hier waarom jij Dansclick 16 en the Black Piece zou moeten zien..

Dansclick 16
Dansclick voorstellingen verdienen wat extra uitleg. Dit door Korzo Producties opgezette concept biedt jaarlijks drie jonge makers de mogelijkheid om nieuw werk te laten zien. Na de voorstelling wordt er een tafel met hapjes en drankjes op het podium neergezet en kun je met zowel de makers als met de dansers praten, vragen stellen of stiekeme selfies maken. Tof!

Kitsune-Joeri-Dubbe-foto-Joris-Jan-Bos KitsuneJoeri Dubbe
Terwijl abstracte, duistere muziek de zaal vult zie ik het kenmerkende (prachtige) lichtontwerp van Tom Visser, zo ook drie dansers. Ze zijn gemaskerd, als vogel, hond en iets wat niet zou misstaan in een gemiddelde horrorfilm. Rituelen en rolverdelingen in een groep, zijn Dubbes inspiraties en als kijker is dat laatste direct helder. Wat volgt is een afwisselende choreografie, waar vooral de nadruk ligt op (dierlijke) solo’s en duetten. De muziek is abstract maar erg cool. Er is een interessante groepsdynamica, mooi partnerwerk waarin de danstechnische kwaliteiten alle ruimte krijgen. Dubbe zou van dit stuk een geweldige dansfilm op locatie kunnen maken, denk ik. Het afdoen van de maskers maakt de sfeer ineens intiemer en de gezichten van de dansers zoveel waardevoller om te zien. Een bijzondere plottwist. Zoals altijd is Dubbe vooral sterk in het maken van retestrak, explosief, maar vooral waanzinnig gedetailleerd dansmateriaal om je moderne dans-vingers bij af te likken. De adrenaline en het genot giert door mijn lijf in de groepsstukken, want daarin zie je zijn bewegingsstijl het best. Heerlijk. Het concept van de rituelen krijgt te weinig vorm voor mij, Joeri wil teveel voor de 20 minuten. Kitsune is hierdoor niet zijn beste werk, maar dat haalt niet weg dat de kwaliteit van de dansers en het dansmateriaal waanzinnig goed is. Zijn intense, duistere stukken zijn nog altijd vernieuwend en spannend, hij is met recht nog steeds de Prince of Darkness onder de choreografen.

Previously-Cited-Jasper-van-Luijk-foto-Robert-BenschopPreviously Cited – Jasper van Luijk
Twee dansers zitten in een kale, witte ruimte, begrensd door gespannen witte doeken. Terwijl een danser (enkel gekleed in onderbroek) zich passief en slap opstelt, initieert de ander partnerwerk met hem. Het thema van ergens energie instoppen wat je niet terugkrijgt, is gelijk duidelijk. Ingewikkelde lifts met de ‘dode’ volgen, die kil maar vastberaden ogen. De interactie tussen beiden wordt (gelukkig) groter en gaat van eenzijdige partnering naar volwaardige duetten en solo’s met interessant vloerwerk, dansmateriaal met veel extensies, strakke timing en een krachtige uitstraling. De dansers zijn sensueel en kwetsbaar, zonder mannelijkheid te verliezen, wat zeg ik: de testosteron vliegt me om de oren. De lagen van dit stuk worden steeds duidelijker, de opvallende toffe muziek geeft een edgy randje aan het geheel en ik ben als deeg in Jasper van Luijk’s kundige handen. Mooi is dat Van Luijk het publiek echt de tijd geeft om te kijken, er is tijd voor de dansers om bewegingen precies uit te voeren en details te tonen, het stuk heeft dynamiek en vaart maar nooit haast. Al mijn poëtische snaren worden geraakt terwijl ik kijk naar een werkelijk prachtig stuk dans. Zowel het partnerwerk als het solo materiaal zijn interessant, waarin de chemie tussen deze twee dansers overduidelijk is. Dit is prachtige wanhoop van begin tot eind, zonder het te dik er bovenop te leggen. Wow.

A-Game-Lukas-Timulal-foto-Robert-BenschopA Game – Lukáš Timulak
Anders dan de andere werken bij Dansclick 16 is A Game direct leuk, grappig en luchtig. De opzet van het stuk is een onzichtbare game-master die instructies en opmerkingen op de achterwand van het podium projecteert en zo bepaalt wat de dansers moeten doen. Voeren ze een (hilarische) opdracht goed uit, dan is het level complete. Opdrachten zoals: ‘kopieer de bewegingen van de ander en als je een fout maakt dan moet je een kledingstuk uittrekken’ leidt tot een dansante striptease en korte dansstukken waarbij het hoge technische niveau goed zichtbaar is. Het plezier spat er vanaf, het publiek lacht, maar de kundigheid van beide dansers is alles behalve een lachertje. De beelden die ontstaan zijn soms een beetje slapstick, kinderlijk bijna, waarbij de dansers overdreven dansen en verschillende persoonlijkheden neerzetten. Het tempo wordt steeds meer verhoogd, de opdrachten veeleisender en absurder, en het ‘stomme film’ gehalte wordt groter. Dit stuk blinkt niet uit in complexiteit en zeggingskracht, maar compenseert door het tonen van puur dansgenot en speelsheid zonder verlies van danskwaliteit en dat is iets waar sommige dansgezelschappen nog een puntje aan kunnen zuigen. Of twee. A Game is een waardige afsluiter en maakt deze avond werkelijk geschikt voor iedereen.

Voor meer informatie en kaarten, ga hier naar de website van Korzo.

The Black Piece 1 - foto Maarten Vanden AbeeleThe Black Piece
Belgische choreografe Ann van den Broek is een grootheid in de dansscène met een ijzersterke reputatie. In haar nieuwste werk The Black Piece is de toon gelijk gezet als ik in het pikdonker (wat lang voortduurt) van verschillende kanten geluiden hoor: akelig lachen, jammeren, stampen, tape dat scheurt. Horror-alert! Terwijl er wordt rondgelopen met een zaklamp (door Van den Broek zelf) en later met een filmcamera die live uitzendt op het achterdoek, wordt er steeds kortstondig belicht wat er allemaal kruipt en doet in de duisternis. Als in een psychiatrische kliniek waar de elektriciteit is uitgevallen zie ik flarden van vreemde objecten en dansers. Hakken trippelen, lichaamsdelen komen in beeld, een man die een vrouw blijkt te zijn. Alle kleine details worden belangrijk: hoe minder je ziet, des te harder het binnenkomt. Er is geen moment om in te kakken als kijker, het licht en de scenes veranderen continu. Als sporadisch groot licht aan gaat snak ik weer naar de duisternis. De dansers vertolken sterke rollen en variëren van verleidelijk tot psychotisch. Een mooi moment is als een van de dansers een duet met de camera aangaat, deze bijna aanvalt maar zich ook eraan overgeeft. Het licht is dus zowel vriend als vijand. Op dansvlak gebeurt er in eerste instantie weinig, het is meer rauw fysiek theater, maar gelukkig ontstaat uit korte solo’s steeds meer groepschoreografie met vaart. Het bewegingsmateriaal is hard, herhalend en minimalistisch, ook hier zet Van den Broek de duistere toon wat past bij de immer ritmische, abstracte muziek. We krijgen steeds meer te zien en het tempo van zowel de dans als de abstracte chaos wordt opgevoerd. Van den Broek dwingt mij bovendien als ervaren theatermens uit mijn comfortzone te stappen. In plaats van dat een dansvoorstelling altijd maar eenzijdig moet entertainen, eist ze ook werk van mij als kijker. Als uiteindelijk geen licht meer te zien is, geen wilde danser, geen ritmisch gehijg, blijft het vele minuten doodstil in de zaal. Ik ben overweldigd. The Black Piece is een unieke theaterervaring, of je nou dansliefhebber bent of niet. Ondanks dat ‘dans’ niet de hele tijd de hoofdrol speelt, blijft het stuk boeiend van begin tot eind. Gaan!

Voor meer informatie en de speellijst, ga hier naar de website van Ann van den Broek.

Zou jij een van deze stukken willen zien of heb je dat inmiddels al gedaan? Ik ben nieuwsgierig. 

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter