mus-dance-talk-blij-maken-front2Als dansstudent of afgestudeerde dansprof is het krijgen van voldoende dansgerelateerd werk veelal moeilijk. Zeg maar gerust zo moeilijk als het vinden van rust en sereniteit in een Primark filiaal op zaterdagmiddag. Ofzo. Daardoor gaan velen van ons over grenzen van gezond verstand heen: nemen onbetaald werk aan, lopen (eeuwige) stages die vaak geen baangarantie geven of voor een beter toekomstperspectief zorgen. Zo hoppen sommigen van de ene tijdelijke droom naar de ander. Herkenbaar? Laat je niet (meer) blij maken met een dode mus, of andersom. Tijd om je ogen te openen en kritisch(er) te kijken naar je eigen beslissingen en het soms misleidende aanbod op de markt. Lees hier waarom.

Stagiaires gezocht: voor eeuwig
Zoals je misschien al wel weet kom ik graag op voor de rechten van dansers. Waar ikzelf een paar jaar geleden namelijk als een dansant schaap overal ‘ja’ op zei, weet ik inmiddels wel beter. Ik verbaas me er echter over dat bijna alle toffe banen in de dansscene tegenwoordig enkel als stageplekken beschikbaar zijn en dat hier bovendien ook nog een flinke strijd om wordt gestreden. Want het is tegenwoordig niet alleen zo dat studenten een stageplek nemen, maar ook *start tromgeroffel*: afgestudeerde dansers. Huh?! 1343740970600_2673178Dus je hebt jarenlang gestudeerd aan de dansacademie en dan ga je na je studie alsnog onbetaald stage lopen? Misschien is de motivatie hiervan de hoop om hierna bij het desbetreffende bedrijf/ gezelschap te kunnen blijven, of een interessanter CV op te bouwen. Zit wat in, echter moeten hier grenzen aan zijn en die worden nog wel eens vergeten. Vele stageplekken blijven namelijk stageplekken: daar komt geen betaalde functie voor in de plaats. Als jij dus de billen uit je dansbroek gewerkt hebt in een stagefunctie, kun je na die periode gewoon plaatsmaken voor de volgende stagiaire. En de volgende. En de volgende. Waar doe je die ‘extra’ stage dan eigenlijk voor? Deze kwestie deed me aan dit voorbeeld denken: Het contract van een bevriende danseres werd bij een bepaald gezelschap helaas niet verlengd. Omdat ze niet op kon tegen de grote concurrentie, of niet het juiste ‘type’ bleek te zijn bij de vele audities die volgden, heeft ze ervoor gekozen nu onbetaald stage te lopen bij een dansgezelschap. Alles om maar bezig te blijven met dans. Ze krijgt niet eens reiskosten vergoed. Nu vele maanden verder is er nog steeds niets verandert en komt ze rond van (andere) bijbaantjes en steun van haar ouders. En dan ben je 28, werk je meer dan fulltime, heb je een diploma op zak maar ben je nog steeds een schrale Henkie. Snap jij ‘m nog?

work-for-free

Eigenwaarde en grenze stellen
Behalve het feit dat je er dus financieel geen bips mee opschiet in bovenstaande situatie, zit er ook nog een ander nadeel aan: je eigenwaarde wordt er niet perse beter op. Daarmee bedoel ik: je neemt jezelf, al helemaal als afgestudeerde dansprof, niet serieus door eindeloos stages te lopen. Een kennis van mij loopt momenteel stage bij een gerenomeerd dansbedrijf, zij is ondertussen al 3 jaar afgestudeerd en doet haar 4e stage sindsdien. Ondertussen raakt ze steeds meer gedemotiveerd, woont nog steeds in een microscopische kamer en het ziet er ook niet echt naar uit alsof haar situatie gaat verbeteren. Een ieder kan wel snappen dat als je er dus voor kiest om fulltime ergens te werken voor een schijntje, dat je het zelfvertrouwen hebt van een stuk karton. Als afgestudeerde of ervaren dansprof mag je meer eisen! Hoe belangrijker jij jezelf vindt, hoe realistischer en vooral kritischer je kunt zijn. Want is het ook niet een teken (als in: een waarschuwing) als een bepaald bedrijf met een relatief gezien hoog percentage stagiaires werkt en je bovendien geen concreet toekomstperspectief biedt? Wat zijn dan überhaupt je toekomstige kansen bij dat bedrijf? Jep, niet veel.

mus-dance-talk-blij-makenDe dode mus
Naast bovenstaand stage-leed is er nog iets anders waar ik me groen en geel aan erger in het dansvak: de toekomstbeloften die sommige dansinstellingen maken. Nog steeds zijn er dansacademies die hun opleidingen promoten met teksten als “Altijd al gedroomd van een carrière als achtergronddanser bij een muziekartiest? Bij ons kan het!” of “Wil je als uitvoerend danser bij een gezelschap werken? Grijp nu je kans, met deze opleiding lukt het” en meer van dat soort valse beloften. You get the point. Dit is jonge mensen blij maken met een dode mus. Elke halve zool die ook maar iets weet van de dansmarkt weet dat het tegenwoordig helemaal niet zo werkt.Succes in het dansvak hangt uiteindelijk niet af van je opleiding, maar wat je ermee doet en wat je kwaliteiten zijn. Het is de basis, maar niet je garantie. Uiteraard is het niet onmogelijk dat je deze toekomst tegemoet gaat, maar dat is eerder uitzondering dan regel. Dat moet ook niet betekenen dat je het niet probeert, dat je niet je droom volgt om te gaan dansen, maar wees realistisch. Geloof niet alles wat opleidingen je beloven, want uiteindelijk zijn ze er ook gewoon om geld te verdienen. Jij bent zelf verantwoordelijk voor je eigen succes. Dat heb ik sinds mijn afstuderen wel geleerd.

In mijn eigen leven ben ik ook onlangs nog zo’n dode mus tegen gekomen. Ik zag een vacature dat een dansbedrijf schrijvers en recensenten zocht. Ik was direct geïnteresseerd. Dat ligt namelijk helemaal in mijn straatje. Wat bleek echter? Het ging om een onbetaalde functie, maar dat was niet eens wat me dermate irriteerde: het was de ‘geweldige vergoeding’ die ze wél boden. Hierbij werden de volgende dingen aangeboden; 1. een nieuwe ervaring (duh), 2. gratis kaartje voor de voorstelling waarover je mag gaan schrijven (méén je niet), 3. coaching op je schrijven (dat moet vanzelfsprekend zijn, is geen vergoeding) en 4. een geweldige carrière kans als schrijver (misleidend). Hoe kan coaching nou een betaalmiddel zijn, bij elk bedrijf krijg je toch op een bepaalde manier coaching? Een opdrachtgever wil toch dat je kwalitatief gezien goed werk aflevert en dat dat werk overeenkomt met hun visie? Dat geldt voor elke baan. Bovendien is het misleidend om te zeggen dat een dergelijk onbetaald baantje kan leiden tot grootse carrière ontwikkelingen, want die zekerheid is gewoon nergens op gebaseerd. (behalve als je bijvoorbeeld stage mag lopen als rechterhand van Hans van Manen of mag meedenken met Marco Goecke inclusief het aaien van zijn teckel).

Brendan_128810949-1Dus?
Toch wil ik ook nuanceren in dit verhaal, want natuurlijk is het niet alleen kommer en kwel als je als afgestudeerde danser een stage wilt doen. Ik wil het daarom niet (volledig) afraden. Wie weet is het de opstap die je nodig hebt, maar wees realistisch. Vanuit een stage kun je wel ervaring opdoen die nuttig kan zijn, maar dan moet het wel uitzicht hebben op iets concreets. Anders ben je gewoon gratis aan het werk en daar wordt je écht niet beter van. Als je er dus voor kiest om een stage te lopen terwijl je geen student (meer) bent, stel duidelijke grenzen aan de termijn van je stage. Eindeloos stage lopen heeft alleen voor de opdrachtgever zin. Maak duidelijk voor jezelf en het bedrijf wat je verwachtingen, eisen en doelstellingen zijn. Onderhandel over een eventuele (hogere) vergoeding en wees assertief. Op die manier voorkom je dat er misbruik van je welwillendheid wordt gemaakt en kun je, ondanks het feit dat het het werk onvoldoende betaalt, er toch eventueel profijt van hebben. Dit alles geldt uiteraard ook voor een andere onbetaalde dansklus. Ik wil daarnaast duidelijk zeggen dat ik dit alles niet schrijf om iedereen in het dansvak, of degenen die van een danscarrière dromen, te demotiveren. Ook zijn niet alle werkgevers luie slechterikken die niets anders willen dan misbruik maken van jouw stralende persoontje. Dat de betaalde banen niet voor het oprapen liggen, doordat dansgezelschappen en dansinstellingen te weinig inkomsten hebben of niet bereid zijn voor bepaald werk eerlijk te betalen, moet echter geen reden zijn om beslissingen te maken die uiteindelijk geen ene jeweetwel voor je gaan opleveren. Maak al je carrière beslissingen bewust en zorg dat jij de touwtjes zoveel mogelijk in handen houdt, vooral als je toch besluit een stage te doen als dansprof. De belangrijkste vraag moet altijd zijn: ‘Wat stop ik erin, en wat krijg ik er (zeker weten) voor terug?’ Als dat antwoord onduidelijk is, of blijkt dat het uiteindelijk vooral in het voordeel van de ander is: kijk verder. Andere mogelijkheden komen vanzelf op je pad. Maar om nog genoegen te nemen met iets wat jou niet naar the next level gaat brengen: dat is zó 2014.

Zou jij een onbetaalde stage willen doen? Waarom wel of niet? Ik ben beniewd naar je gedachten!

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

  1. Wat een eerlijk stuk! Toen ik ong. twintig jaar geleden mijn eerste danspassen in het werkveld zette, speelde dezelfde situatie. Bijzonder om te lezen dat er weinig is veranderd. Zo is mij ooit gevraagd om te komen werken met behoudt van uitkering, terwijl ik geen recht had op een uitkering, omdat ik samenwoonde.
    Ik heb na drie jaar gekozen voor een nieuwe carrière, ik heb nooit meer iets met dans gedaan. Ik doe dat namelijk of 100%, of niet, in mijn geval dus geen concessies op mijn liefde voor dans. Wel droom ik nog van voorstellingen, audities en repetities… het zit blijkbaar toch in mijn DNA.
    Ik ben inmiddels al weer een aantal jaren loopbaancoach waarbij ik mensen vooral begeleid bij het vinden van een nieuwe perspectief. Waar ligt hun passie en waarom maken ze de keuze die ze maken (met realisme want de huidige arbeidsmarkt is net zo hard en meedogenloos als de danswereld).
    Als ik jouw stuk nu lees… weet ik weer waarom ik het werk doe dat ik nu doe…
    Voor alle dansers… nog heel veel dansplezier! Geniet ervan, en weet dat -als je er voor open staat- er nog een geweldige carrière in het verschiet ligt.

Laat een reactie achter