SetRatioSize690460-THIN-SKIN-Rahi-Rezvani-online-3Elk nieuw programma wat het Nederlands Dans Theater presenteert is van internationale allure, wordt groots aangepakt en is (bijna) altijd een schot in de roos. Dat is mijn ervaring tot nu toe. Bij Strike Root is een combinatie gemaakt van werken van vier bijzondere choreografen, allen met een compleet ander concept en stijl. Er zijn stukken te zien van Medhi Walerski, Marco Goecke en Lightfoot & León. Ik was bij de fancy schmancy première en laten we het zo zeggen dat alle Bobo’s en semi-Bobo’s uit de danswereld er ook waren. Ik deed gezellig, pende mijn arm er bijna af en lees hier nu mijn (altijd) eerlijke review van dit nieuwe programma.. 

Chamber – Medhi Walerski
Bij het NDT is de naam Medhi Walerski zo gewoon als een krat bier in een studentenhuis. Als danser bij het NDT is hij al jarenlang een sterke aanwezigheid op het podium, maar ook als choreograaf timmert hij zowel binnen het gezelschap als erbuiten aan de dansante weg. Tot nu toe alles behalve onverdienstelijk. In zijn choreografie Chamber maakte hij een hedendaagse interpretatie van Igor Stravinsky’s wereldberoemde en abstracte compositie ‘Le Sacre du Printemps’ uit 1913, en zocht hiermee naar de balans tussen orde en chaos.

Strike Root NDT

In het schemerdonker staat een danser in een jaren ’20 maatpak in zichzelf te mijmeren bij een platenspeler, terwijl in een strakke rij de anderen plaatsnemen achterin het podium. Boem. Als publiek voel je de spanning direct opbouwen terwijl de harde, abstracte orkestmuziek door de zaal knalt, het licht ineens (lang) uit gaat en plotseling weer terug komt, wat het startsein betekent voor een imposante en soms militaristische achtbaan van Walerski. Gekleed in huidkleurige, weinig verhullende kleding beginnen de dansers te bewegen met minstens zoveel impact en in dezelfde gecontroleerde chaos als de muziek. De grote groep maakt loeistrak gechoreografeerde formaties, waarin ze bewegen met lekker uitziende lange lijnen, hoeken, sterke focus op elkaar en in gelijkwaardig partnerwerk. De scénes wisselen elkaar op hoog tempo af net als wat er gebeurt in de muziek, ik krijg het er warm van. Vooral de groepsstukken zijn indrukwekkend, waarbij het dansmateriaal wisselt tussen zacht en vloeiend, naar explosief met een hoofdletter E. De bewegingen ogen rijk, niet altijd vernieuwend, maar zijn voor eenieder wel goed leesbaar (hoera voor de minder ervaren kijker!). Walerski weet gedurende dit stuk me constant het gevoel te geven dat er iets groots borrelt onder de oppervlakte, iets wat de vele licht-, muziek-, decor- en formatieswitches ook in de hand werken. Hij laat me geen minuut indutten, ik ben klaarwakker. Als de achtbaan redelijk plotseling tot zijn eind komt voel ik me compleet ge-Walerskiet. Wat een lef! Het lef zoveel te wisselen in alle theatrale elementen die hij het publiek toont, de heftige muziek te gebruiken en lef voor de controle die hij heeft over de cinematografische beelden die hij creëert. Hij wilde wel (erg) veel zeggen met Chamber, maar ik heb van begin tot eind gretig geluisterd.

Thin Skin - Marco Goecke
Als je een spelletje dansant ‘Wie is het’ zou spelen en je zou vragen stellen als “is het een choreograaf met vele internationale successen?”, “staat hij bekend om zijn rauwe, duistere bewegingsmateriaal op hoge snelheid?” en “heeft hij een teckel?”, en alle antwoorden zijn “ja”, dan weet je dat het gaat over Marco Goecke. Deze associate choreographer van NDT toont bij Strike Root zijn nieuwste werk Thin Skin. Een wereldpremière van deze vaak onderscheidende grootheid.

Strike root. Rahi Rezvani

De stem van punk rock icoon Patti Smith dreunt plotseling de zaal in terwijl het met rook bedekte podium de contouren van een danser toont. Opgejaagd door de muziek zien we de danser met wilde controle bewegen. Goecke gaat van 0 naar 100 in een nanoseconde. Wow. Van deze eerste solo danser gaan we feilloos over naar de volgende. Deze overgangen zijn niets minder dan ingenieus en helder, ondanks het feit dat ik nauwelijks in me kan opnemen wat er gebeurt. De snelheid van de bewegingen is hypnotiserend en onthutsend tegelijk, een totaal andere sfeer dan Chamber. In de solo’s laten de dansers omstebeurt, en later ook in duetten en korte groepsstukken, de geniale gekte van Goecke’s mastermind goed zien. Beklemmend. Mijn gedachten gaan alle kanten op. De explosieve en technisch veeleisende bewegingen van de dansers vormen een rode draad in dit abstracte werk, maar het blijft constant ongrijpbaar. Dit stuk is héél zwaar om te dansen lijkt me, één grote climax, want het vraagt qua timing niet alleen een precisie waar je U tegen zegt, maar naast flexibiliteit en zachtheid, ook waanzinnige spiercontrole en het kunnen aanbrengen van details in handen, gezicht en ga zo maar door. Niets is aan het toeval overgelaten. Goecke controls it all. De kille sfeer van het stuk wordt steeds duidelijker, want er is geen decor voor mijn ogen om op te rusten, geen imposante kostuums om in te verdwijnen en de constante, rauwe muziek van Smith versterkt mijn gevoel van verlorenheid. Het podium voelt te groot. Als er op enkele momenten aanstekers in het spel komen, hunker ik naar méér. Het is letterlijk en figuurlijk licht in de duisternis. Thin Skin is heftig eenrichtingsverkeer, rauw en puur. Either you’re with him or against him. Zijn dansers kiezen overduidelijk voor deze eerste optie en laten tot het einde zien dat zij de meester (wel) hebben begrepen.

Safe as Houses - Paul Lightfoot & Sol León
Als huischoreografen van het NDT moest duo Lightfoot & León wel een acte de présence geven tijdens Strike Root. Geen nieuw werk dit keer, maar een stuk uit het imposante repertoire van dit geniale stel. Bij Safe as Houses (2001) lieten ze zich inspireren door het Chinese Boek der Veranderingen, I Tjing, wat ook al eerder grootheden in de danswereld beïnvloedde zoals choreograaf Merce Cunningham. “It’s about acceptance of the inevitable”, aldus L & L.

Strike root_foto_erik_bergDrie dansers in zwarte pakken staan met hun rug naar het publiek.  Een groot zwart doek verhult het podium, maar niet voor lang. Als het doek verdwijnt hebben mijn ogen de tijd nodig om te beseffen wat ze zien. Grote stronken lijken uit het plafond te groeien, een imposante muur steekt hoog boven de dansers uit terwijl ze sierlijk beginnen met solo’s, duetten en trio’s. Terwijl de krachtige muziek van Bach de delicate sfeer die gezet wordt versterkt, komt de muur tot leven en blijkt een slow motion flipper uit een flipperkast te zijn. Hoe hebben ze dit in godsnaam in de studio gerepeteerd vraag ik me af. Een gigantische tegenhanger van het grillige stuk van Goecke, Safe as Houses voelt direct rijk en verhalend in opbouw en zeggingskracht. De bewegingstaal is kenmerkend voor Lightfoot & León: wonderschoon, delicaat, sensueel en om je dansante vingers bij af te likken. Niets anders dan genot om naar te kijken en waarschijnlijk ook om te doen. Daarbij soms ook wat veilig, dit is wat de meeste mensen immers van NDT gewend zijn. De draaiende muur is geniaal, zorgt voor verrassende overgangen tussen de verschillende dansers en formaties die op hoog tempo de revue passeren, de wit geklede dansers tegen de zwarte, die als magie verschijnen en verdwijnen. De risico’s die er genomen worden en de bewegingskeuzes in dit modern-klassieke materiaal zijn oogstrelend, de dynamiek wisselt van vertraagd naar opzwepend, maar missen daardoor soms een duistere laag waar ik zo van hou. Het is bijna een religieuze ervaring te noemen terwijl de witte dansers constant vloeiend bewegen op koorgezang, alles voelt puur en schoon, en hierdoor soms afstandelijk. Er is veel oog voor het individu tijdens Safe as Houses terwijl alle dansers betrokken blijven, een totaalbeleving van virtuoze lichamen op het hoogste niveau. Vooral de duetten zijn zoals vaak bij L & L prachtig. Perfectie. Alle elementen in Safe as Houses kloppen, aan het einde voelt het verhaal rond en laten de dansers zien hoe veelzijdig en talentvol ze zijn. Safe as Houses is een homerun, terecht de grande finale, maar wel voorspelbaar.

De première 
De held van de avond is voor mij Medhi Walerski, juist door het feit dat hij nog redelijk upcoming is en met dit werk laat zien dat hij zich met gemak staande kan houden tussen grote namen als Goecke en Lightfoot & León. Ook toen ik hem kort sprak na de voorstelling was ik onder de indruk van het feit dat hij totaal niet uit de hoogte deed en mijn feedback (vooral gaand over zijn lef voor de vele switches en het concept) ontving met grote ogen en een onverwachte nederigheid. Daarnaast heb ik me in de pauzes en na de voorstelling goed vermaakt. Om genodigd te zijn bij een dergelijke première is zeker leuk, vooral als je daarmee nog even kunt kletsen met Hans van Manen (die ik onlangs interviewde), advies krijgt van Paul Lightfoot of gezellig kan doen met de leuke mensen van het Korzo Theater. Ook om even backstage bij NDT te zijn was tof, je hoort de dansers elkaar supporten, napraten over dingen die goed gingen of spannend waren en ik vond het ook mooi om te zien dat er veel dansers van het gezelschap aanwezig waren die die avond niet hoefden te dansen. Never a dull moment dus als genodigde, maar dat is uiteindelijk bijzaak.

Strike Root is al met al een interessante, gewaagde combinatie van werken, de verscheidenheid is zowel de kracht als de mogelijke valkuil. Voor mij was het geen volledige schot in de roos, maar het heeft me wel geprikkeld en aan het denken gezet. Als ruiken aan een heleboel parfums, ergens overweldigend en verwarrend, maar sowieso genotvol. Het smaakt naar meer, ik ben nieuwsgierig. Dus daarom zeg ik bring it on NDT. What’s next?

3.5 Stars (3.5 / 5)

Strike Root is nog te zien t/m 28 februari 2015 in theaters in Nederland. Zie hier de complete speellijst.

Heb jij deze voorstelling al gezien? Zo ja, wat vond je ervan? Zo nee, zou je dat willen? Ik ben benieuwd.

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter