amateursdansers-vs-professionals-dance-talk-blogToen ik begon met dansen was ik amateur, zo begint elke danser (behalve in Rusland want volgens mij wordt je daar vanuit de wieg al gedrild door een balletdocent met stok). Ondanks het feit dat ik inmiddels al jaren veelal gelukkig ben als dansprof, kan ik soms ook verlangen naar mijn tijd bij amateurdansscholen. Daar ligt er minder druk op je prestaties, maar aan de andere kant heb je als dansprof veel meer te maken met de real deal: de (dans)kunst met de grote K. In dit artikel weeg ik de voor- en nadelen van het amateurdanser en dansprofessional zijn met elkaar af. Wat zijn de verschillen en welk ‘kamp’ heeft het eigenlijk beter…?

Tunnelvisie
Toen ik nog amateurdanser was, was ik denk ik alles behalve makkelijk. Ik heb op verschillende scholen gezeten door de jaren heen omdat ik snel verveeld was met de stijlen, de docenten en soms ook de leerlingen. Ik was toen al ambitieus, kritisch, ongeduldig, take your pick. Nu ik als dansdocent veel op dansscholen ben valt me op dat sommige leerlingen soms al ja-ren dezelfde docent hebben en vaak niet beter weten dan wat die docent aanleert. De desbetreffende docent kan misschien heus geweldig lesgeven in een bepaalde stijl, maar er helaas in sommige gevallen ook niets van bakken en is zo sterk verantwoordelijk voor het beeld wat leerlingen van dans of een specifieke stijl hebben. Natuurlijk is er niets mis mee dat je een docent leuk vindt en daar graag lessen volgt, maar juist afwisseling maakt je een betere danser en zo krijg je een beter beeld van wat er allemaal nog meer is en vooral wat jij wilt als danser. Dat mis ik bij amateurs te vaak. De open ogen en de bredere kennis. Aangezien je op de dansacademie en in het werkveld leert wat alle verschillende stijlen zijn en hoe die door verschillende mensen gegeven worden, heb je veel minder last van een tunnelvisie en leer je jezelf als danser beter kennen. Als dansprof heb je een veel groter referentiekader en die kennis geeft vrijheid en plezier. Dan nog niet eens gesproken over het feit dat sommige amateur-dansdocenten hun leerlingen nauwelijks opvoeden over dans: geen dansvoorstellingen bezoeken, vertellen over dansgezelschappen, opleidingen en wat er allemaal nog speelt buiten de muren van de dansschool. Logisch dat zelfs de meest fanatieke amateurdansers veelal alles weten van SYTYCD, maar geen flauw idee hebben wie Jiří Kylián is. Yikes.

Dance-talk-dansles-amateursCommunity
Ondanks het feit dat dansprofs naar de buitenwereld toe de meest sociale en knuffelige zoogdieren op de planeet lijken, is veelal niets minder waar en zijn de meeste dansers einzelgängers. Dat is ook niet zo gek, want in het werkveld is het ieder voor zich en ook al op de academie voel je dat. Je bent altijd elkaars concurrenten. Sommige mensen zijn graag op zichzelf, maar ik weet dat eenzaamheid een bekend probleem is onder dansprofs. Uiteindelijk ben je altijd op jezelf aangewezen, werk je als dansdocent vaak alleen en als uitvoerend danser moet je veel audities doen waarbij het er natuurlijk alleen maar om gaat dat JIJ gekozen wordt en niet de hele groep waarmee je toevallig synchroon aan het grand jeté-en bent. Ook door het feit dat de meeste dansprofs werken met tijdelijke contracten, heb je steeds andere mensen om je heen. Concurrentie zit een gevoel van community soms in de weg. Als je ook een gemiddelde dansinstelling voor professionals binnenstapt worden nieuwe mensen niet altijd aangesproken of betrokken, de meesten zijn bezig met het eigen lijf en hun eigen voorbereiding. De meeste dansprofs hebben een wisselend rooster en volgen dus vaak losse lessen in plaats van dat ze elke week op een vast moment de voetjes van de vloer kunnen brengen. Juist die structuur hebben amateurdansers wel en kunnen zo met anderen echt iets opbouwen. Zo kunnen amateurdansers samen groeien, letterlijk en figuurlijk, en zijn zo veel socialer.

No way back
Een inkoppertje voor vele dansprofs is toch wel het feit dat als je eenmaal van je passie je beroep hebt gemaakt, je eigenlijk niet meer een stap terug kunt doen naar het dansen in de amateurwereld. Praktisch gezien zit het zo: lessen voor professionals worden op minder plekken gegeven, waardoor je er vaak meer reiskosten en tijd aan kwijt bent en vinden plaats op minder flexibele tijdstippen. Lessen volgen bij amateurscholen zou dus wel een slim plan zijn. Hoe hoog het niveau ook is bij de amateurschool, het is nooit hetzelfde als bij professionele instellingen en het verschil in mentaliteit is ook een ding (hier later meer over). Ik zeg dit uiteraard niet om amateurs te beledigen, maar ik denk hierbij bijvoorbeeld aan een fotograaf afgestudeerd aan de Willem de Kooning Academie en dat deze persoon dan op dinsdagavond dezelfde les volgt als iemand die voor de lol een digitale camera heeft gekocht. Dat wringt. Het is voor profs dus heftig om die stap te maken en misschien ook een stuk ego los te laten. Het is voor sommigen misschien ook gewoon gênant. Je hebt een stap vooruit gemaakt en een stap terug doen voelt als falen, iets waar dansprofs sowieso gevoelig voor zijn. Misschien ook omdat je in een amateurdansschool als prof overduidelijk beter moet zijn op alle fronten, anders wordt er gek naar je gekeken. Het is toch je vak? Dit doen er dan ook maar weinig, ondanks dat het best praktisch zou zijn. Kansloos gevolg hiervan: vele dansprofs die niet in de buurt wonen van professionele dansinstellingen trainen te weinig. Ze doen liever thuis oefeningen of een andere vorm van training dan dans. Zonde! Amateurs hebben dus veel meer mogelijkheden om danslessen te volgen, waarbij al deze innerlijke conflicten (gelukkig) niet spelen.

never-miss-a-chance-dance-talkDansen boven de 40
Misschien een aspect waar veel mensen niet over nadenken, maar dansprofs die eenmaal met pensioen zijn gegaan (wat tussen de 35 en 40 jaar al gebeurt voor velen), dansen erna niet of nauwelijks meer. Ik snap helemaal dat je na al die jaren van training een andere kant op gaat en je leven anders wilt/ moet invullen, maar er lijkt ook een taboe te zijn op ‘oudere’ dansers in een professionele les of dansomgeving. Ik zie ze in ieder geval te weinig. De leeftijdsverschillen in een dergelijke dansles zijn misschien demotiverend en confronterend, maar misschien heeft het ook te maken met dat ouderen veel meer ‘afgeschreven’ worden door de danswereld. Dansers op het podium zijn ook alleen maar jong. Het enige dansgezelschap dat dansers boven de 40 (tot de dood) aannam, NDT 3, bestaat ook al jaren niet meer, wat in lijn is met dit verschijnsel. Ik vind het dan ook fantastisch dat vele amateurdansers wél doorgaan met dansen en ook nog op het podium kunnen staan. Er zijn tegenwoordig genoeg amateurdansscholen die mensen boven de 40 verwelkomen en ook lessen op hoger niveau geven. Dit zou bij professionele dansinstellingen ook zo moeten zijn. Alleen al omdat ik met mijn stralende persoontje denk ik nog wel een paar decennia wil blijven knallen in een dansstudio.

Mentaliteitsverschillen
Als je als dansprofessional aan het trainen bent, omring je je eigenlijk altijd met mensen die de neus, benen, armen en welk lichaamsdeel dan ook dezelfde kant op hebben. Je traint om beter te worden, aan je eigen lijf te werken, er het maximale uit te halen. Ook op het podium. Bij amateurdansers is dit echter helemaal niet vanzelfsprekend en dat is lastig. Vele mensen zien dans als een leuk uurtje bewegen, meer een sociale happening dan het kunstzinnig bezig zijn en een mogelijkheid om fysiek en danstechnisch te ontwikkelen. In zo’n zelfde groep kunnen er dan mensen zitten die dat juist wél willen en dat botst. Zo ontstaan er verschillen in niveau wat gevolgen heeft voor een voorstelling, waarbij de ‘goede’ mensen de hele tijd vooraan staan en de rest een beetje achterin gemoffeld wordt. Dat werkt demotiverend. Het is fijner als de mentaliteit en zo het niveau hetzelfde is binnen een groep. Dat probleem hebben wij dansprofs eigenlijk niet. Iedereen wil vooraan staan en iedereen wil beter worden.

dance-talk-jump-dancer-professional

Zakelijk aspect
Natuurlijk moet ik benoemen dat de zakelijke kant van het dansprofessional zijn voor velen niet over rozen gaat. Op mijn Carriere pagina schrijf ik daar regelmatig over. Grote concurrentie, weinig financiële zekerheid, een onzeker toekomstperspectief en ga zo maar door. Als amateurdanser kunt je net zo zeer in een moeilijke financiële situatie zitten, alleen bij dansprofessionals is het schraal zijn eerder een regel dan een uitzondering. Naast het feit dat professioneel danser zijn fysiek gezien zwaar is en hierdoor een beperkte houdbaarheid heeft, is het zakelijke deel dus ook een reden waarom vele dansprofs na verloop van tijd gaan werken in een andere sector.True story. Dit geldt gelukkig niet voor alle dansprofessionals, maar nogmaals de meesten hebben het niet makkelijk, die teren op motivatie en passie in plaats van op een dikke portemonnee.

Beste van de groep
De meeste dansers die uiteindelijke de stap van amateur naar professioneel hebben gezet, denken soms nog met weemoed terug aan hun tijd als amateur omdat ze veelal toen ‘de beste van de groep’ waren. Ik heb dat soms ook. Op de dansacademie en in het werkveld is er zoveel talent en concurrentie dat het nog maar weinig gebeurt dat je altijd vooraan staat te shinen, complimenten krijgt (is sowieso schaars als prof) en zo bevestiging krijgt van je eigen talent. Onzekerheid en afwijzing zijn wezenlijke onderdelen van het prof zijn. Natuurlijk wordt je er echt geen betere danser of persoon van als mensen constant in huilen uitbarsten (van genot) als je een dansbeweging maakt of je verpletteren onder bloemen en kadotjes, maar soms is de ego-streling wel lekker. Wie wilt er nou niet af en toe gewoon de beste zijn?

Dansplezier
De meeste dansprofessionals zijn perfectionisten, dat is ook niet zo gek want met de motivatie van een doperwt kom je niet ver in het vak. Een vervelende bijkomstigheid hierbij is dat velen nog meer weinig dansen zonder een gevoel van druk te ervaren. De druk om beter te worden, in shape te blijven, niet onder te doen voor anderen, maar ook om op te vallen bij een mogelijke opdrachtgever of niet te stagneren in ontwikkeling is een feit. Het veelal zorgeloze dansplezier dat amateurs kunnen hebben is hierbij soms echt een gemis. Gewoon dansen omdat je het leuk vindt, zonder verdere verplichtingen of verantwoordelijkheden. Niet elke dansprof verliest het dansplezier volledig en er zijn natuurlijk ook amateurs die druk ervaren als ze dansen, maar ik denk dat als je van je hobby je beroep maakt er toch altijd iets van luchtigheid en een soort oer-genot verloren gaat. Dansprofs zouden echt meer moeten dansen voor de lol, hier schreef ik daar al eerder over in 9 redenen waarom jij meer moet dansen.

Bezig met de échte kunst
Van dans je beroep maken is voor vele amateurs een droom. Een risicovolle, gewaagde stap maar een die wel fantastisch en jaloersmakend is. Een wereld ging voor me open die groter en spannender bleek te zijn dan ik ooit gedacht had toen ik prof werd en ik heb er nooit spijt van gehad. Dit is het hoogst haalbare als je houdt van dans. Je bent bezig met de real deal. De échte kunst en dans uitgevoerd door professionals ziet er altijd beter uit dan bij amateurs. Het niveau is per definitie hoger. Daar kan dansen bij een gemiddelde amateurdansschool eigenlijk niet tegenop en ook niet werken bij een gemiddeld muf kantoor. Je krijgt als dansprof ook echt respect voor de kunst en andere danskunstenaars omdat je snapt hoe zwaar het vak is. Amateurdansers hebben niet altijd een idee wat er allemaal bij komt kijken en die onwetendheid is soms moeilijk aan te horen. Toen een keer een leerling haar ogen naar me rolde en zei over mijn werk “hier heb je toch geen opleiding voor nodig, dit is toch gewoon dansjes maken?!”, werd ik hier weer mee geconfronteerd. Je omgeeft jezelf daarnaast als prof vaak met interessante mensen (afgezien van deze leerling), mag dans creëren, lessen geven of danst bij een gezelschap of dansgroep. Je bent altijd creatief bezig. Je kunt mensen entertainen, raken, opleiden, laten ontwikkelen en laten genieten van de mooiste kunstvorm die er is. En dat dan ook nog elke dag. Tja. Dit overschaduwt natuurlijk alle minder positieve aspecten van het dansprof zijn. Zie hieronder dansers van het NDT keihard werken. Heerlijk!

Conclusie
Welke groep heeft dus beter? Ik weet het niet, er zijn denk ik nog wel meer aspecten te bedenken voor deze lijst en het ligt er vooral aan wat voor type je bent en wat je doel is met het dansen. Ik denk dat ik nooit het type voor een amateurschool ben geweest, ben te ongeduldig en streberig, en ik ben blij dat ik de stap heb gezet om professional te worden. Een veel betere conclusie is wat amateurdansers en profs van elkaar kunnen leren. Voor dansprofs zou het in mijn ogen mooi zijn wat over te nemen van het zorgeloze dansplezier wat amateurs meer hebben, het community gevoel en het open staan voor oudere dansers. Dat zijn waardevolle zaken. Voor amateurs kan ik zeggen dat het hebben van een brede(re) kennis van dans in het algemeen, dansstijlen, gezelschappen en vooral verschillende docenten en visies een echte toevoeging kan zijn voor de liefde van het vak. Verruim je blik en laat dans ook meer zijn dan een uurtje gezellig bewegen met verstand op nul. Dans is zoveel meer dan dat. In welk ‘kamp’ je ook zit, het gras is misschien altijd groener bij de buren, maar geniet er in ieder geval van dat je danst op welke manier of niveau dan ook. Dance, dance, otherwise we are lost.

Kun jij je herkennen in mijn lijst als amateur of prof? Heb jij nog een aanvulling op deze lijst?

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

6 reacties

  1. Hey, weeral een tof artikel. Ik mis denk ik nog 1 aspect. Iets wat tegenover het feit kan staan dat amateurs een zekere jaloezie hebben tegenover dancepro’s (- en soms ook angst. Als we samen in een les staan, hebben de amateurs vaak schrik om te dansen. Ik niet, maar bon ik zweef ergens tussen in.)
    Het aspect waar ik over wil hebben, was de toch wel neerdunkende blik van de dancepro’s. Ik heb er maar weinig ontmoet die niet negatief spreken over amateurs – of beter ‘och-dat-zijn-toch-maar-amateurs’. Ik geef fulltime les in amateurscholen en de meeste van mij pro-vrienden begrijpen niet dat ik me er zo voor kan inzetten. Ze zeggen dan ‘het is toch maar een hobby, zo belangrijk kunnen ze het niet vinden’. Ik denk dat de pro’s nog veel kunnen leren van dat sommige amateurs heel wat kunnen desondanks een moeilijk lichaam, slechte leerkrachten, geen natuurlijke uitdraai, slechte scholen, zware job, studies, slechts 1u dans per week, te laat begonnen, gebrek aan lenigheid … Ik geloof net dat die danseresjes extra aandacht verdienen omwille van hun doorzettingsvermogen terwijl bijna alle elementen hen tegenwerkt. Dat zij op zo’n korte tijd zoveel kunnen en willen bijleren is bewonderingswaardig. Ik geloof dat de pro’s daar eens aan mogen nadenken hoe zwaar het zou zijn als zij niet een fysiek geschikt lichaam hadden voor dansen – zeker ballet dan. Een endehors is bij de meeste pro’s ergens tegen de 80°, in het staatstheater van china misschien 90°. Mijn uitdraai is op zijn maximum juist 50°. De pijn die ik moet doorstaan voor gewoon te staan in een tendu derrière, zorgt dat ik extra werk om mijn ‘och-t-zijn-maar-‘ amateurtjes een goeie les of choreo te geven. Want zij blijven komen ondanks als die pijn en zij werken op hun eigen manier even hard, sommige zelfs harder.

    • LisaDanceTalk

      Hai Ellen,
      Ten eerste dank voor je open en uitgebreide reactie. Ik denk dat dat zeker een goed punt is om erbij te melden, want ik snap wat je bedoelt met neerbuigend gedrag van dansprofs. Die instelling hebben helaas meer mensen in de kunst en verdient geen schoonheidsprijs. Juist het doorzettingsvermogen bij amateurs, met meer fysieke uitdagingen is bewonderenswaardig. Ik hoop dat je je zo blijft inzetten voor amateurs en een voorbeeld zult zijn voor zulke neergbuigende profs om zich meer open te stellen voor ander niveau dansers!

    • Hi Lisa, wat een mooie informative site heb je! En hi Ellen, wauw , jouw reactie spreekt me ook erg aan!! Ik ben startend yogadocent, bezig met opleidingen creatief lichaamswerk en creatief coach en sinds een jaar wil ik eigenlijk niets liever dan dansen, dansen vanuit mijn hart. Van mijn danslerares van 1 van de opleidingen en van anderen hoor ik dat ik getalenteerd ben (en dat op mijn 52e) en er zeker iets mee moet gaan doen. Ik voel zo een grote drive, dansen maakt me zo gelukkig!! Nu zoek ik al een tijdje op internet waar ik nu terecht kan. Ik wil me ontwikkelen, veel leren, veel dansen! Waar vind ik een goede amateurdansschool, of hebben jullie wat andere tips voor mij? Ik woon in Brabant.
      Ik hoop van jullie te horen!!

  2. Ik ben een gevorderde amateur met de wens om klassiek les te gaan geven. Dit artikel is heel herkenbaar, en ik wil nog iets toevoegen over het grijze gebied tussen amateur en pro.

    Gelukkig volg ik lessen bij een goede amateurschool waar techniek hoog in het vaandel staat. Voordelen zijn dus dat kinderen hier niet alleen dansjes doen maar ook echt iets leren over techniek door een docent die ook op artistiek gebied mooie voorstellingen maakt. Dat zijn voor mij redenen om te blijven komen, net als de gezellige en niet-competitieve groep. Precies wat je beschrijft dus aan voordelen. Het is wel leuk om ook één van de betere te zijn, al krijg ik weinig complimenten en vind ik het juist ook fijn om me te kunnen optrekken aan dansers in een groep die beter zijn dan ik.

    Nadelen zijn ook heel herkenbaar. Flinke tunnelvisie bij de meesten. Ik volg regelmatig open lessen en summer courses waar mogelijk, anderen hebben daar totaal geen belangstelling voor en zouden zich ook verloren voelen bij een andere docent. Want zij bewegen totaal volgens de methode van die ene docent, en ze krijgen alleen correcties op wat die ene docent belangrijk vindt (stokpaardjes en blinde vlekken). Ook heeft iedere docent zo z’n voorkeuren voor passen en frasen, terwijl andere passen niet eens aangeleerd worden, ook een groot nadeel van eenzijdige balletles. In het ergste geval is zo’n docent ook nog een matige docent, met slechte techniek en blessures tot gevolg. Op mijn school valt dat mee gelukkig!

    Voor mijn grijze gebied van hoog niveau amateur zijn de voordelen

    -ik kan zonder gène me aanmelden voor iedere open les voor amateurs of danstraining voor pro’s en daar gewoon met plezier dansen, leren en me laten inspireren. Ik kan prima meekomen en zonder druk om me te bewijzen.

    -ik heb gewoon 3 lessen in de week lekker op mijn rooster staan. Ik hoef niet zelf te gaan zoeken waar ik eens zal gaan trainen, en hoe ik dit plan rondom een onregelmatige agenda van audities, repetities, en optredens.

    -Ik heb weliswaar een suffe kantoorbaan maar wel een vast inkomen en bij dans hoef ik me zelden zorgen te maken over de financiële kant.

    -Ik hoef zelf niet zo nodig op te treden maar goed, het gebeurt toch minimaal 2x per jaar en dan kan ik dankzij mijn techniek altijd wel een goede rol verwachten.

    -Ik werk in al mijn lessen heel serieus met de wens om te blijven verbeteren. Die houding wordt gewaardeerd en tot voorbeeld gesteld door de docenten. Medeleerlingen staan graag bij me in de buurt om te spieken.

    Nadelen van mijn positie

    -ik kan mijn tripjes naar open lessen maar met weinigen delen, niet iedereen wil geld en tijd hierin investeren of ze zijn bang dat ze een flater slaan. Ik stoor me ook aan de beperkte visie op dans van medeleerlingen, en hun matige belangstelling hiervoor.

    -mijn docent kan het slecht verkroppen dat ik elders lessen volg. In plaats van het toe te juichen, bekritiseert ze alle inzichten die ik elders opdoe en die me juist verder helpen. Is steeds weer slikken, en ik zit wel op de rand van hoe lang deze situatie nog vol te houden is.

    -Er zijn maar weinig scholen die fatsoenlijke balletlessen aanbieden voor gevorderde amateurs, dus een switch zit er voor mij ook niet echt in.

    -de afstandelijkheid van pro’s onderling is al genoemd, maar de afstandelijkheid naar amateurs die in dezelfde les staan is nog een graadje hoger. In zo’n groep pro’s blijf ik altijd een buitenstaander. Nu maak ik ook niet zo makkelijk contact maar wat minder hooghartigheid van de andere kant zou ook wel leuk zijn.

    -Door mijn kantoorbaan kan ik niet zoveel dansen/sporten/bewegen als ik zou willen. Wil ik zelf gaan lesgeven dan betekent dat dat ik minder lessen kan volgen. De zekerheid van een vast salaris geef ik niet zomaar op.

    -Heb vaak het gevoel dat ik moet uitleggen waarom ik geen academie heb gedaan als ik toch op zo’n niveau dans. Jaloersmakend, ja, dat ik die stap ooit niet heb kunnen maken en nooit meer zal kunnen maken. als mijn leven anders was gelopen… (Echter ik durf te beweren dat ik meer visie en meer techniek heb dan sommige afgestudeerden.)

    -Zonder academie gevolgd te hebben, is het moeilijk solliciteren voor een baan als klassiek docent. Ik worstel hier nog mee hoe ik dat wil aanpakken met wellicht onbetaalde stage / in dienst of voor mezelf beginnen / leerlingen werven zonder mijn docent te beconcurreren. En hoe ik formele erkenning kan krijgen over mijn opgedane kennis en de cursussen die ik gevolgd heb. Een visie heb ik wel, vooral over lesopbouw en over techniek aanleren, maar de moed en doorzettingsvermogen om gewoon te beginnen dat is voor mij erg lastig.

    Ik ben tenslotte met je eens dat het erg jammer is als pro’s niet blijven trainen. En dat ze dat zouden kunnen doen bij amateurscholen is een heel goed idee. Mits deze scholen lessen aanbieden van voldoende niveau, anders ben je het snel zat. En mits ze over hun onzekerheid kunnen stappen hoe hier tegenaan wordt gekeken door anderen.

    Bedankt voor je mooie artikel!

    • LisaDanceTalk

      Lily, wat fijn dat je dit met ons deelt. Ik denk dat er veel is om over na te denken, vooral over de strubbelingen die jij hebt en inderdaad het grijze gebied wat je beschrijft. Qua ervaring met lessen en niveau’s bij amateurscholen verschilt dat natuurlijk heel erg, er kunnen wel scholen zijn die ballet op hoger niveau maar dat is eerder uitzondering dan een regel. Ik schrik van wat je vertelt over je docent die het niet trekt dat je elders lessen doet. Dat hoort niet en je hebt gelijk als je een andere reactie verwacht. Het is mooi om te lezen dat je vasthoudt aan je eigen plan, lekker veel danst en hard werkt voor jezelf. Op die manier ben je aan het werken met de juiste mentaliteit om verder te komen in de danswereld, wat dat ‘verder’ ook betekent voor je.

      Haters gonna hate. Blijf dansen en de stappen zetten die voor jou goed voelen.

  3. Wat bijzonder. Ik ben zelf model en onder modellen is juist een sterk gevoel van verbondenheid, hoewel we elkaars directe concurrent zijn. Ik zie veel overeenkomsten tussen de modellen- en danswereld, dus had hier ook een overeenkomst in verwacht.

Laat een reactie achter