TWOOLS - chor Felix Landerer P5293108 Foto Hans GerritsenBij de hardcore Scapino Ballet-fan staat elk jaar rond juni het woord ‘Twools’ groot in de agenda en worden eventuele levensbelangrijke afspraken gewoon genegeerd: in deze uitsmijter van het dansjaar laten de Scapino’s in een reeks korte stukken hun veelzijdigheid en danstalenten zien. In deze 17e editie shinen ze van 3 t/m 6 juni in nieuwe en oudere werken van Itamar Serussi, Marco Goecke, Joeri Dubbe, Laurent Flament, Gentian Doda, Felix Landerer en natuurlijk grote baas Ed Wubbe. Ik was bij de première aanwezig en vertel je hier eerlijk wat ik ervan vond..

TWOOLS - chor Ed Wubbe 5MEI3362 Foto Hans GerritsenLes Nuits - Ed Wubbe
Terwijl het achterdoek paars oplicht, komen de eerste dansers vertraagd op. Percussie vult mijn oren terwijl er vloeiende duetten ontstaan tussen de dansers die in hun zwarte pakken gekleed lijken voor een chique fuif in een jazz-club in lang verloren tijden. Gelikt. Kleine, snelle handgebaren en trippelende hakjes worden afgewisseld met vloeiende en soms duidelijk hoekige bewegingen in solo’s en tijdens groepsmomenten, en laten duidelijk Wubbe’s handtekening zien. Het spel van versnellen en vertragen van de bewegingen en overgangen is interessant, waarbij het vooral prikkelend is om te zien hoe er moderne varianten van de tango ontstaan tussen de dansers. Wederom hoekig, nee hier komen absoluut geen wilde heupjes, wiebelende wenkbrauwen of rozen-tussen-tandjes aan te pas. Die koele, stilistische, wat afstandelijke sfeer op later Franse chansons, kenmerkt de rest van het stuk. Het is bewegen om het bewegen, smaakvol maar niet zo spannend.

TWOOLS - chor Laurent Flament I4B9A7819 Foto Nienke ElenbaasExperience – Laurent Flament
Terwijl ik nog volledig in de stilistische sfeer van Wubbe verkeer is er al in razendsnel tempo plaatsgemaakt voor een andere setting. Respect voor de organisatie! In een wit vlak start een solo van een danseres met hoge benen waar zelfs turners van zouden moeten slikken. Aan de rand van het vlak verschijnen de twee mannelijke dansers, en dit betekent het begin van een vloeiend trio vol lifts, indrukwekkende ballet-technische sprongen, wederom rondvliegende benen, duwen, trekken, en grootse verplaatsingen. Dat dit werk van SYTYCD-choregraaf Laurent Flament komt is zó duidelijk, er zou een hartaanval-disclaimer voor fans van de tv-show in het programmaboekje moeten staan. Van de kleding-, muziek- materiaalkeuze tot de aanwezigheid van SYTYCD-winnaar Danny Boom aan toe, dit werk schreeuwt moderne-tv-dans en gaat hierdoor helaas grotendeels over ‘kunstjes’ en drama, in plaats van diep(er)gaande kunst. Experience is voorspelbaar, maar wel toegankelijk voor zelfs de minst ervaren danskijkers en dat is noemenswaardig in het soms ‘zware’ repertoire van Scapino Ballet. Iets met dans is voor iedereen.

TWOOLS - chor Joeri Dubbe P5292703 Foto Hans GerritsenRaven’s Home - Joeri Dubbe
Iedereen die mij kent weet dat ik naast dansblogger en dansprof ook part-time Dubbist bent. Als in: volgeling van het duistere choreografie-heerschap dat Joeri Dubbe heet. Mijn weke hartje gaat dan ook sneller kloppen als het immer-kenmerkende licht van ontwerper Tom Visser aangaat en zo in hoog tempo korte metten maakt met de cleane sfeer van Flament. I like. In Raven’s Home neemt Dubbe de term ‘duister’ naar een nieuw level als de in het zwart-geklede dansers kronkelend, schokkerig, trippelend en overduidelijk dierlijk het podium overnemen. De verwijzing naar kraaien is zo evident, de harde vogelgeluiden gaan recht door me heen en zorgen ervoor dat mijn imaginaire nekhaar overeind gaat staan. De dansers lijken proefpersonen van een illegaal experiment waarbij mensen zijn gekruist met vogels, hun menselijkheid is dan ook ver te zoeken als ze als dreigende zwerm bewegen met een grillige, beeldende danstaal. Kort. Hoekig. Net zoals in eerder werk blinkt Dubbe’s talent als maker vooral uit in de groepsmomenten, waar dit stuk grotendeels uit bestaat. In vlijmscherp, origineel, strak en waanzinnig ‘lekker’ materiaal vliegen de Scapino’s over het podium. Hoewel er weinig ruimte voor het individu of voor de eigen verbeelding als kijker is, overtuigt Dubbe meer dan genoeg. Een gevleugelde nachtmerrie om je vingers bij af te likken.

TWOOLS - chor Itamar Serussi 5MEI3327 Foto Hans Gerritsen TWOOLS - chor Itamar Serussi I3331 Foto Hans GerritsenThat’s the worst thing I could do.. – Itamar Serussi
Als je mijn nogal hysterische recensie van Itamar Serussi’s stuk Wolf hebt gelezen, dan snap je dat mijn pom-poms al in de aanslag zijn als de dansers in verschillende hysterische, gouden pakjes het podium op paraderen. Zoemende bijen-geluiden maken plaats voor beukende techno-beats terwijl de dansers een totale gekte op het publiek loslaten waar ik nu nog hartkloppingen van krijg. Groepsstukken, solo’s en duetten verschijnen en verdwijnen in razend tempo, tonen zowel absurde alledaagse bewegingen (waarvan de grond aaien mijn favoriet is), als extreem technische bewegingen waarbij de dansers met een al eens eerder genoemde ‘geile arrogantie’ het gas vol intrappen. Serussi’s bewegingstaal is ondanks alle humor waanzinnig veeleisend voor de dansers, nooit lollig en zo gedetailleerd dat je als toeschouwer eigenlijk 26 ogen nodig hebt. Het tempo gaat later nog meer omhoog, de house beats dreunen harder door de zaal en Serussi deelt klap na klap uit in deze genadeloze, kitscherige trip vol gouden hysterie en losse heupjes. That’s the worst thing I could do.. is psychedelische heroïne voor iedereen die houdt van vernieuwende dans. Een gestoorde Versace reclame vol twerkende billen, benen die tegen oren aan gegooid worden, uitdagende poses en zwaartekracht-trotserende sprongen. Dit is de belichaming van ‘out of the box’ denken. Meer. Meer. Meer. Meer. Meer.

TWOOLS - chor Gentian Doda P5292815 foto Hans GerritsenKha – Gentian Doda
Terwijl de hele zaal nog aan het uithijgen is gaan we van gouden hysterie naar duisternis en rookwalmen in een split second. Alsof we beland zijn in een buitenaards moeras zien we flarden van lichaamsdelen voorbij komen. Armen, benen en ruggen kruipen en krioelen door het schemerdonker. Dierlijk en waanzinnig spannend. De lichamen komen steeds meer in het licht, tonen modern vloerwerk op hoog niveau zonder dat je als kijker grip krijgt op wat je ziet. Geluiden van water, schurend rubber, voetstappen en later fluisterende stemmen klikken als Lego in de vloeiende bewegingen en versterken de grilligheid en bijna magische sfeer die langzaam maar zeker iedereen in de zaal bedwelmt. Kha doet me zweven, ik voel me weerloos. A moth to a flame. Een spel met ritme ontstaat tussen de dansers, waarbij de scherpe overgangen in zowel dans als licht om te smullen zijn en het geheel zich als fysieke poëzie voor mijn ogen ontvouwt. Zo krachtig als de momenten laag bij de grond zijn, zo zacht, vloeiend en bijna hypnotiserend zijn de groepsmomenten die volgen als de dansers staan. Doda toont in Kha zowel urgentie als dromerigheid en haalt het beste in deze dansers naar boven. Ze worden verhalenvertellers zonder antwoorden te geven op alle vragen die door mijn hoofd gaan. Zaligmakend en onthutsend. Een meesterwerk.

TWOOLS - chor Felix Landerer P5293093 Foto Hans GerritsenExquisit – Felix Landerer
Uiteraard kon huischoreograaf Landerer ook niet ontbreken deze avond en als de dansers, gekleed als nerds, het podium opkomen is de toon gezet. Wat volgt is een theatraal en soms absurdistisch stuk dat gekenmerkt wordt door korte, robot-achtige bewegingen wat de dansers opvallend goed past. Het plezier spat er af. Met verschillende formaties verplaatsen ze zich stijf door de ruimte. De controle en details in het bewegingsmateriaal zijn waanzinnig tof om naar te kijken en zal ook mensen die ervaring hebben met popping & locking niet onberoerd laten. Het is in dit stuk dat de dansers de focus vol op het publiek richten en laten zien hoe charismatisch ze zijn. Landerer stelt elke danser goed aan ons voor, hoewel ze soms eerder last lijken te hebben van kortsluiting in hun bovenkamer dan dat ze dansers van een gerenommeerd modern gezelschap zijn. Deze error neemt toe en eist steeds meer zijn tol, waardoor kunstige valpartijen volgen en de groep langzaam uiteenvalt in een constante wisseling van krampachtige orde en slungelige chaos. Hiermee schetst Landerer het beeld wat er gebeurt als je dansers een jaar lang opsluit in een saai kantoor waar ze constant routinewerk moeten doen. Ofzo. Een waarschuwing dus voor alle dansprofs die een carrièreswitch overwegen. Maar wel erg vermakelijk om naar te kijken.

TWOOLS - chor Marco Goecke P5293326 Foto Hans Gerritsen

Vuurvogel – Marco Goecke
De paradepaardjes van Scapino Ballet, Mischa van Leeuwen en Bonnie Doets, verschijnen omstebeurt op het podium terwijl bombastische klassieke muziek start die eerder lijkt te passen bij chique gala’s in koninklijke kringen, dan de strakke en snelle bewegingen die ze maken. Zoals het de stijl van Goecke betaamt ligt de nadruk op kleine stapjes, onnavolgbare handbewegingen, is er veel aandacht voor de rug en wordt er verplaatst in mechanisch-ogende formaties. Keistrak. Doets en Van Leeuwen tonen totale controle over hun lijven en die van elkaar, maar ook over de aandacht van eenieder in de zaal. Less is more is het credo, maar met de korte, hoog-technische bewegingen hebben ze ook geen tierelantijntjes nodig. Als je alle decoratie van de Scapino dansers afhaalt, al lagen van theatraliteit en hysterie die ze ook moeiteloos eigen kunnen maken, is dit wat er overblijft. Pure dans. Rauw, grillig en waanzinnig ontroerend zonder lyrisch of dramatisch te zijn, of te hard te proberen. Pretentieloze schoonheid. De tijd lijkt stil te staan, het publiek zit in trance te kijken terwijl dit meesterlijke duo beweegt alsof er nooit iets logischer is geweest dan het dansen van Vuurvogel. Als het orkest uiteindelijk ook verstild en de twee dansers baden in een eindeloze stilte, volgt het ontroerende slotakkoord waardoor je nog meer van deze twee bijzondere mensen gaat houden. Ik buig mijn hoofd nederig voor deze kunstenaars. Schitterend.

TWOOLS - chor Marco Goecke P5293251 Foto Hans GerritsenMijn conclusie
Als afsluiting heeft Ed Wubbe nog een choreografie, the Red Dog, gemaakt die absoluut geen uitleg moet krijgen. Dit is een kwestie van kijken en keihard lachen. Een verrassend, origineel en passend circus-achtig einde van deze heftige avond die Twools 17 heet. Deze voorstelling toont wederom dat Scapino Ballet vele gezelschappen voor is als het gaat om originaliteit, humor, veelzijdigheid en toegankelijkheid. Het is een wilde achtbaan zonder kotsgevaar waar iedereen in moet zijn geweest, of je nou dansliefhebber bent of niet. Misschien gaat de rit voor sommigen iets te vaak over de kop, of voor anderen juist wat traag door de bocht, maar uiteindelijk stap je compleet ge-Scapinoot het theater uit en man dat voelt goed. Gaan!

Voor meer informatie en kaarten, ga naar de website van Scapino Ballet Rotterdam.

Ik hoop dat je hebt genoten van mijn recensie. Heb jij Twools 17 gezien of lijkt het je wat? Laat het weten in de comments of op de Dance Talk Facebook pagina.

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

Beeld: Hans Gerritsen.

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter