coolbrit-1600x900Ondanks mijn liefde voor alle vormen van dans, was het een flinke tijd geleden dat ik een hele avond spendeerde in de dansante aanwezigheid van Het Nationale Ballet; ons grootste balletgezelschap. Hoog tijd voor een hernieuwde kennismaking dus. Ik greep de nieuwste voorstelling Cool Britannia aan om mezelf te voorzien van een dosis hardcore ballet, waar ik zowel van genoot als aan het denken werd gezet over de toekomst van ballet..

Weinig ballet-pret
Voor velen staat Het Nationale Ballet bekend om haar verhalende, ultra-klassieke stukken zoals Giselle, het Zwanenmeer en de Notenkraker die vooral rond de kerstperiode vele kilo’s aan mensen naar het theater weten te trekken. De doorgewinterde danskenner weet echter dat HNB ook al jaren de grens opzoekt tussen moderne en klassiek dans, maar ook samenwerkingen met hiphop en breakdance niet uit de weggaat. Er is dus meer te zien dan enkel trippelende ballerina’s met roze tutu’s aan in 3 uur durende sprookjesvertellingen. Als dansblogger en liefhebber bezoek ik vele voorstellingen, maar ballet zit daar weinig bij. Schaam schaam. Toen ik echter onderstaand repetitiefilmpje zag, stond HNB ineens weer bovenaan mijn wishlist; ik moest erheen en zo gezegd, zo ge-diggi-daan. Op naar Cool Britannia dus!

Britannië is cool
Bij binnenkomst in het imposante theater van het Nationale Opera & Ballet krijg ik direct allerlei chique gevoelens. Ondanks het feit dat het me niet altijd lukt om me aan dresscodes te houden, weet ik gelukkig wel dat een avondje ballet betekent dat mijn Nike’s thuis moeten blijven. Dat gevoel van fancy schmancy mag ook wel, want ik schrik van de ticketprijzen (maar daar later meer over). Deze avond staat uiteraard verder niet in het teken van afwezige sneakers, maar van drie Britse choreografen: David Dawson, Christopher Wheeldon en Wayne McGregor. HNB toont nieuw als ook bestaand werk van deze gents onder muzikale begeleiding van het Balletorkest. Ook dat laatste detail draagt bij aan de chique vibes, want door de overkill aan digitale muziek tijdens dansvoorstellingen zou je bijna vergeten hoe een muziekinstrument er ook al weer uit ziet. 

Dutch_Empire_Noir_0069Starship Enterspitz
De avond begint met Empire Noir, een wereldpremière van David Dawson. Alsof ik het begin van het stuk heb gemist, trappen de dansers al bij de eerste noten van het Balletorkest het dansante gaspedaal volledig in. Holy tutu nog aan toe. De abstracte muziek ondersteunt scherpe overgangen, snelle formatiewisselingen en het explosieve, hoog-technische bewegingstaal. Als dans op een ruimteschip hebben de kostuums en het decor een hoog sci-fi gehalte, wat prima past bij de virtuositeit van de dansers. Up, up and away! Het stuk walst over als een hysterische tornado over me heen en laat me verbluft achter. Jong, fris, vernieuwend. Applaus!

Dutch_CC_0612Concerto Traditionelo
Van de futuristische en gewaagde vibes van Dawson, lijkt het volgende stuk van Christopher Wheeldon juist een stap (terug) te doen in de meer traditionele richting. In zijn Concerto Concordia laat hij een ballet zien zoals dat vaak bij grote balletgezelschappen wordt gedanst: hoog niveau van ballettechniek, een heldere structuur, veel glimlachende gezichten, brave man-vrouw duetten en een overduidelijke hiërarchie. Voeg daar ook nog een That 70’s Show kledingcollectie aan toe en dan heb je het beeld. Ondanks het gedetailleerde bewegingsmateriaal en de sprekende, melodieuze muziek, blijft het geheel afstandelijk en wordt ballet (voor mij) weer even elitaire, conservatieve kunst voor het gebruikelijke balletpubliek. Jammer.

Het-Nationale-Ballet-Chroma-photo-Angela-Sterling-0925-435x300Tats deluxe
Wayne McGregor’s Chroma is als afsluiter van de avond een geweldige keuze, want de combinatie van minimalistisch wit decor, moderne muziek en totaal over the top bewegingen is verfrissend en hysterisch tegelijk, als een duik in een ijsbad vol glitters. We zijn terug in de vernieuwende achtbaan waar we bij Empire Noir in stapten, maar Wayne McGregor zoekt de grenzen van ballet en virtuositeit nog meer op en gaat er ver, ver overheen wat soms wel voor chaos zorgt. Dansplezier, zelfverzekerdheid, lef, lenigheid en (homo-)erotische momenten spatten van het podium af, evenals de vele duizelingwekkende sprongen en lifts die voorbij komen. Vooral de mannen vallen op in solo’s en duetten waar ze ongegeneerd ‘tatsen’ (denk smaakvol uitsloven) en iedereen de mond snoeren die ooit heeft gezegd dat ballet saai, traag en alleen voor vrouwen is.

Mijn gedachten
Ik verlaat uiteindelijk het theater met gemengde, maar overheersend positieve gevoelens, hoopvol door de duidelijke signalen van vernieuwing en verjonging binnen het gezelschap. Deze avond smaakt naar meer en maakt me nieuwsgierig naar wat het gezelschap volgend seizoen uit de kast gaat halen. Wat tijdens Cool Britannia verrassend was, was dat de sterke hiërarchie die al voor eeuwig in balletland heerst, grotendeels afwezig was. Dansers van een lagere ‘rang’ dansten net zo overtuigend als, met en naast solisten. Geen duidelijke verdeling tussen sterren en achtergrond-opvullers dus, en zo hoort het in mijn ogen ook. Er is teveel talent in zo’n gezelschap dat door de tradities noodgedwongen verdwijnt in de massa. Het samenwerken met jonge makers en het opzoeken van de grenzen van ballet tijdens Cool Britannia is een insteek die het in mijn ogen echt verdient om een groter, jonger en nieuwer publiek te krijgen. Dat alles gezegd hebbende ben ik me ervan bewust dat precies dat (jongere) publiek over een drempel heen moet, mede door de ‘exclusieve’ reputatie die ballet bij velen heeft en de hoge ticketprijzen. Maar een frisse avond zoals deze verlaagt die drempel in mijn ogen effectief en dat zou meer gestimuleerd worden als het gezelschap toegankelijker en ‘dichterbij’ zou komen, waar ik hier al eerder over schreef. Het zou uiteindelijk mooi zijn als de hokjes in het dansvak zouden verdwijnen, ballet een toegankelijkere reputatie zou krijgen en er zo geen onderscheid gemaakt meer zou worden tussen het bezoeken van een ballet-, moderne-, hiphop- of fusionvoorstelling, maar iedereen zich vrij zou voelen om ‘dans’ te gaan zien, net zo gemakkelijk als het bezoeken van de bioscoop, concert of festival. Dans is écht niet (meer) voor elite. Ik gun het het Nationale Ballet door het zien van Cool Britannia in ieder geval van harte. En die hernieuwde kennismaking? Die is geslaagd.

3.5 Stars (3.5 / 5)

Ik hoop dat je hebt genoten van het lezen van mijn ervaring bij Cool Britannia. Heb jij deze voorstelling gezien of een andere van HNB? Laat het weten in de comments of op de Dance Talk Facebook pagina. 

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter