20. juli 2015 · 1 comment · Categories: Reviews

dance-talk-ze-noemden-me-duivelskind-reviewDat het leven van een ballerina niet over rozen gaat, moge duidelijk zijn. Jarenlang keihard trainen, afgewezen worden, blessures krijgen, er is altijd concurrentie, you know the drill. Het verhaal van Michaela DePrince is nog heftiger te noemen; deze ballerina van het Nationale Ballet overleefde een burgeroorlog in Sierra Leone, werd geadopteerd, gediscrimineerd, maar vocht zich toch een weg naar de ballet-top. Haar levensverhaal is te lezen in het boek ‘Ze noemden me duivelskind’, waar ik als danser natuurlijk erg nieuwsgierig naar was. Is het een aanrader? Lees hier mijn review..

Dans als houvast
Dat de liefde voor dans ver kan gaan en je ver kan brengen, is in mijn leven zo normaal als het knipperen met de ogen. Maar dat het ook een houvast kan betekenen in gruwelijke, erbarmelijke omstandigheden is bijzonder te noemen. Dát is het geval bij balletdanseres Michaela DePrince. Ze schreef, samen met haar moeder, haar indrukwekkende levensverhaal op in het boek ‘Ze noemden me duivelskind’, wat inmiddels een wereldwijde bestseller te noemen is. Het lezen van het boek was niet mijn eerste kennismaking met Michaela; de eerste keer dat ik haar zag was een aantal jaren geleden in de dansdocumentaire First Position. In deze docu wordt een groep talentvolle, jonge dansers gevolgd tijdens hun deelname aan een van de meest prestigieuze balletwedstrijden van de wereld; de Youth American Grand Prix. Daar viel Michaela me direct op door haar interessante voorkomen en doorzettingsvermogen, dat laatste overigens tegen het krankzinnige aan. In de docu zie je haar namelijk pijn hebben door een serieuze blessure, maar toch danst ze door. Is niet ongebruikelijk in het dansvak, maar toch.

first_titleHaar deelname aan de wedstrijd én docu bleek haar ticket to fame te zijn, want daardoor kreeg ze werk bij dansgezelschappen aangeboden en kwam ze uiteindelijk bij de Junior Company van het Nationale Ballet terecht. Inmiddels heeft ze een flinke upgrade gehad en danst ze bij het ‘grote’ gezelschap waar ik haar recentelijk nog zagin het stuk Empire Noir. Ze is een kleine energiebonk met prachtige lijnen (ja ik moet er ook even vakjargon tegenaan gooien), indrukwekkende, rondvliegende ledematen en heeft vooral een sprongkracht om een traantje van weg te pinken. Maar niet alleen om haar sprongkracht zou je emotioneel kunnen worden, maar ook om haar levensverhaal.

dance-talk-ze-noemden-me-duivelskind-review2In een Notenkraker dop
Geboren in Sierra Leone begint haar leven ogenschijnlijk vredig totdat de burgeroorlog steeds meer de gewelddadige overhand krijgt. Na het verliezen van beide ouders komt Mabinty (Michaela’s geboortenaam) uiteindelijk in een weeshuis terecht, waar ze eigenlijk nog van ‘geluk’ kan spreken. Maar ‘geluk’ is het alles behalve: kinderen worden mishandeld, ze wordt gekleineerd door haar huidziekte vitiligo (vandaar de naam ‘duivelskind’), en het geweld in de regio komt steeds dichterbij. Verdriet, angst en verlies zijn overal, maar het vinden van een plaatje van een ballerina wordt haar houvast voor en hoop op een betere toekomst. Ze moet vanaf dat moment ballerina worden. Na een miraculeuze adoptie verhuist ze naar Amerika waar de oorlog haar nog lang in zijn greep houdt. Haar adoptie-ouders vangen haar liefdevol op en geven haar ook de mogelijkheden haar dansdroom te verwezenlijken. Vele danslessen, reizen, zomercursussen en dansopleidingen volgen, maar ook daar blijken tegenslagen te zijn.

michaela-uitgMichaela valt in de danswereld steeds meer op door haar lenigheid en kracht, maar ook door haar huidziekte en donkere huidskleur. Niet iedereen blijkt open te staan voor het talent en voorkomen van Michaela en zo komt er een conservatieve en discriminerende kant van de Amerikaanse balletcultuur aan het licht. Toch laat ze zich niet uit het veld slaan en vecht/ danst ze door, waardoor ze uiteindelijk steeds grotere successen behaald, groeit, en uiteindelijk gezien wordt door artistiek leider Ted Brandsen van het Nationale Ballet. En zo zijn we weer terug in het hier en nu.

jy-michaela-deprince-rooftop-pink-jump_1000Mijn oordeel
Afgezien van het feit dat het verhaal an sich niets anders dan indrukwekkend te noemen is, spreken bepaalde momenten me niet aan, vooral in het begin van het boek. Het brave, veelal kinderlijke taalgebruik, tempo en de toon vormen een vreemd contrast met de gruwelijke details over de oorlog en maken het daardoor soms zowel saai als shockerend. Is dit een boek voor kinderlijke volwassenen of volwassen kinderen? De keuze om de lezer mee te nemen in het hoofd van een klein kind (die tot mijn verbazing nog gesprekken en vele gebeurtenissen kan reproduceren), pakt me dan ook niet. Als Michaela ouder wordt, verandert de toon gelukkig wel wat en krijgt het verhaal meer vaart en body, maar de braafheid/ oppervlakkigheid blijft. Gelikt, alsof ze nooit echt het achterste van haar tong laat zien. Als haar danscarrière steeds meer vorm begint te krijgen, krijg ik bewondering voor haar fysieke en mentale kracht en krijg je als lezer (en vooral als dans-liefhebber) een goed inkijkje in het Amerikaanse danssysteem, wat zó anders is dan in Nederland. Die hoofdstukken verslind ik, maar ook de stukken waar ze schrijft over vooroordelen, discriminatie in het dansvak, vreselijke dansouders en elleboogwerk. Er werden dingen tegen/ over haar gezegd als “ballet is voor witte meisjes, het is verspilling van tijd, geld en moeite om zwarte meisjes dat te leren. Ze kunnen hun voeten niet doorstrekken en zijn niet verfijnd genoeg gebouwd.”. Dit zijn goede eye-openers voor mensen zowel binnen en buiten het dansvak, deze kwesties krijgen mijns inziens nog steeds veel te weinig aandacht.

Al met al heb ik door dit boek inzicht gekregen in een bijzonder leven wat leest als een film (en ook verfilmd gaat worden), waarbij ik jammer genoeg niet het gevoel heb gekregen dat ik Michaela echt heb leren kennen, maar wel weer bevestigd heb gekregen dat als je iets écht wilt en je doet er alles voor, the sky the limit isEn tot slot nog een kleine, maar welverdiende shout-out naar haar adoptie-ouders. Zonder hun toewijding, oneindige steun en liefde was Michaela’s leven ongetwijfeld anders gelopen. Een applaus waard.

3 Stars (3 / 5)

Ik hoop dat je hebt genoten van mijn review. Heb jij het boek al gelezen? Zo ja, wat vond je ervan? Deel je ervaring en mening in de comments hieronder of op de Dance Talk Facebook pagina.

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

  1. Georgina Bakboord

    Of ik genoten heb van je review? Ik geniet voor alles van al wat je schrijft!..van elk woord, elke zinsnede en/of gevatheid/humor in je manier van schrijven.
    Uit je review blijkt weer eens hoe een schrijfstijl een verhaal kan verrijken of verarmen.
    Nee, ik heb nooit ballet gedanst, maar ben erg onder de indruk/begaan met de grote offers die dansers moeten brengen. Daarom volg ik jouw @ FB. Ook omdat ik hoop dat mijn vrienden @ FB meelezen!
    Ik word blij van je schrijfstijl en je humor/gevatheid!

Laat een reactie achter