sadeh21-dance-talk-gadi-dagonHomoseksualiteit. In sommige landen en culturen rust hier nog een groot taboe op (met alle nare gevolgen van dien), maar in de danswereld is dat zeker niet het geval. Of je nou valt op mannen, vrouwen, allebei of geen van beiden, het is allemaal goed. Het leek me passend om tijdens de Gay Pride-week stil te staan bij dit mooie gegeven; van de pioniers in de jaren ’70, tot de huidige kijk op de geaardheid van dansers en mijn ideeën over wat nog beter zou kunnen. Dance Talk hartje homo’s (en hetero’s)!

Verliefd
Ik herinner me nog goed; ik was een jaar of 8 toen mijn moeder me vertelde dat een familielid, een jongen, verliefd was op een jongen in plaats van een meisje. Ik haalde mijn schouders op, het leek me prima. Ik vond dat familielid net zo leuk als altijd en voor mij veranderde er niets. Het was pas jaren later toen ik me realiseerde dat niet iedereen er zo over denkt en op de middelbare school was het al helemaal ‘not done’ om homo te zijn en uit de kast te komen. Sneu. Toen ik de eerste stappen zette in het professionele dansvak kwam ik tot mijn blijdschap veel meer homo’s tegen, die zowel binnen als buiten de dansstudio gewoon durfden te zijn wie ze zijn. Wat een vrijheid. Een wereld van flamboyante en minder flamboyante hysterie ging voor me open. Maar het is niet altijd zo geweest in het Nederlandse dansvak.

dance-talk-gadi-dagonDansgeschiedenis
In het begin van de vorige eeuw werd dans door de meesten gezien als iets voor vrouwen. Mannelijke dansers waren er wel, maar konden bij toeschouwers niet altijd rekenen op een warm welkom. In de zogeheten Ballet Russes-periode (1909-1929) werd er in het Westen langzamerhand gebroken met vele tradities die er in het toenmalige dansvak heersten: mannelijke en vrouwelijke dansers werden gelijkwaardiger, moderne dans ontstond en zorgde voor meer vrijheid en expressiviteit in het vak, en in de danswereld werd homoseksualiteit steeds zichtbaarder én meer geaccepteerd. Balletgroepen en kunstenaars die op deze manier de regels braken speelden een belangrijk rol in de emancipatie van homoseksuele mannen in een periode dat er nog een flink taboe op homoseksualiteit rustte. Nederlandse dansmakers Hans van Manen (lees mijn interview met hem hier) en Rudi van Dantzig waren de pioniers op dit vlak en maakten vele choreografieën met homoseksualiteit en de acceptatie hiervan als thema’s. Een sterk voorbeeld is Monument voor een gestorven jongen van Van Dantzig.

“Alle mannelijke dansers zijn homo”
Terug naar 2015. Inmiddels weten we dat dans voor iedereen is en zijn we erg open-minded. Toch verbaas ik me erover dat sommige mensen buiten het dansvak praten over mijn wereldje alsof ik alleen maar word omringd door gillende homo’s en vrouwen. Op dat vlak hebben sommigen nog het beeld van dansers zoals dat was voor 1970. De hetero-man is blijkbaar voor die mensen nog steeds non-existing, maar ze zijn er echt. Meer dan je denkt. Gelukkig hebben o.a. tv-programma’s als So you think you can dance een jong publiek inzicht kunnen geven in de diversiteit van de danswereld. Van verschillende huidskleuren tot de geaardheid; de danswereld is een afspiegeling van de ‘gewone’ mensenwereld en ja, daar zitten ook hetero-mannen tussen. Zo krijg ik al jaren steeds meer jongens in mijn lessen, die zich overigens ook thuis voelen in stijlen buiten de urban scene waar ze vooralsnog in grotere getallen te vinden zijn. En nee, die zijn echt niet allemaal gay. Dat rijmt. En trouwens, wat maakt het eigenlijk ook uit. Dans is het mooiste wat er is, zeg ik zo objectief als maar kan (ahum), dus als je wilt dansen, moet je dat gewoon doen. Daar heeft je geaardheid geen ene glitter-schetende eenhoorn mee te maken.

480_Batsheva-Dance-Company-in-Max-4-photo-Gadi-DagonVoorspelbaarheid
Ondanks het feit dat wij in het dansvak alles blijkbaar goed vinden als het gaat om de liefde, zijn er vele dansgezelschappen die in hun voorstellingen grotendeels vasthouden aan klassieke liefdesrelaties tussen mannen en vrouwen, en daarbij behorende man-vrouw duetten. Als je Dance Talk een beetje volgt weet je dat ik me daar groen en geel aan erger, juist omdat ik het vaak zo voorspelbaar en onrealistisch vind. In een klassiek stuk oke, maar in nieuwere werken kan je dat in mijn ogen niet maken. Dans is toch een weerspiegeling van het echte leven? Waarom kiezen sommige choreografen dan keer op keer voor de standaard man-vrouw constructie waarbij de vrouw mooi en breekbaar is, de man er vooral is om haar te assisteren en op te tillen, en er vaak een liefdesverhaal wordt uitgebeeld tussen beiden. Man-man of vrouw-vrouw duetten zijn schaars. Jammer, want dat zou niet alleen voor het publiek interessant (en in ieder geval voor één dansblogger een verademing) zijn, maar ook voor dansers zelf. Daar voeg ik overigens aan toe dat de betreffende duetten dan niet perse uit homo’s of lesbiennes hoeven te bestaan, maar laten meer zien dat alles mogelijk is. Zo is het leven toch? Gelukkig zijn er ook choreografen die het mijns inziens wél begrepen hebben, waaronder Ohad Naharin, Marco Goecke, Sharon Eyal en Itamar Serussi Sahar. Vooral dat laatste heerschap is er een om in de gaten te houden, hier lees je waarom.

We hebben in het dansvak dus veel om trots op te zijn, maar sommige dingen kunnen beter. Laten we in ieder geval genieten van de acceptatie van iedereen en dat blijven doen. Leve de liefde!

Hoe denk jij over homoseksualiteit en heteroseksualiteit in het dansvak? Deel je mening in de comments hieronder of op de Dance Talk Facebook pagina.

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en  Dance Talk? Hier kun je me vinden:
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

Alle foto’s in dit artikel zijn gemaakt door: Gadi Dagon.

facebooktwittergoogle_pluspinterest

1 reactie

  1. Heel af en toe zie je een duet tussen twee mannen waarbij liefde en verleiding een rol speelt, vind ik altijd prachtig en heel ontroerend. Mee eens dat dit vaker mag :-)

Laat een reactie achter