dance-talk-lowlands-2015-frontMet deze donkere dagen voelt de zomer als errug lang geleden, toch was het maar een paar weken terug dat de zon me liet zweten als een professionele zweetmachine tijdens het Lowlands Festival in Biddinghuizen. Ik was daar om een dag te proeven van het theater- en dansprogramma in de Juliet tent en laat ik nu maar gelijk verklappen: het was héél tof. Lees over mijn avonturen van die dag hier…

Liefde voor Lowlands
De oplettende Dance Talk-lezer heeft waarschijnlijk door dat mijn liefde voor het Lowlands Festival ver gaat. Alleen al door het feit dat je als dansprof van dit driedaagse festival zoveel muziek- en dansinspiratie krijgt waar je minstens een jaar op kunt teren. Al dan niet langer. Ik heb het festival al (of slechts) twee keer bezocht en beide keren was ik voornamelijk te vinden in de Juliet voor het sterke dansprogramma. Toen ik maanden geleden de programmeur van de Juliet, Stella van Leeuwen, wist te strikken voor een interview, stond ik sindsdien te trappelen om weer een keer naar Biddinghuizen te gaan en met alle nieuwe, ‘insider’-kennis het festival te beleven. Laten we zeggen dat ik dan ook borderline hysterisch was toen ze me uitnodigde om een dag langs te komen. Yes!
dance-talk-lowlands-2015-1 dance-talk-lowlands-2015-2 dance-talk-lowlands-2015-7
Als ik mijn eerste stappen op het festivalterrein zet, realiseer ik me dat alle bezoekers al minstens een nacht in een hoogstwaarschijnlijk klamme tent hebben doorgebracht, waarbij hoogstwaarschijnlijk vele alcoholische versnaperingen de revue zijn gepasseerd. De enigszins brakke, maar gezellige stemming zit er desondanks of dankzij al goed in als ik als eerste ga kijken bij José Gonzalez. Deze zanger is onder dansers gigantisch geliefd, want ik denk dat er geen enkel nummer van hem niet-dansbaar is. Goede tip dus mocht je nog nooit van dit dromerige heerschap gehoord hebben. Terwijl de eerste zweetdruppels zich op mijn voorhoofd manifesteren, zijn stem mij meevoert naar een intergalactische staat van chillheid, gaat er iemand met een nat, ontbloot bovenlijf steeds dichter bij me staan. Yikes. Tijd voor een andere tent; de Juliet.
dance-talk-lowlands-2015-9 dance-talk-lowlands-2015-3Nobody Home
Ik vind mijn weg in de bloedhete tent, zeg Stella gedag die de binnenkomende bezoekers in de gaten houdt en zoek een plek terwijl de drie acteurs van het theaterstuk Nobody Home het publiek aan het opwarmen zijn met het doorgeven van een opblaasbare krokodil. Dat belooft wat. Met gebruik van veelal grappige kostuums, zang, rap en ijzersterke tekst nemen ze ons in 1,5 uur mee in een wereld die zowel droevig als hilarisch is. Met een jonge, frisse blik stellen ze het Nederlandse asielzoekersbeleid keihard aan de kaak. Kwetsbaar, ontroerend, maar ook ontzagwekkend. Een schot in de roos. Het oorverdovende applaus wat volgt is helemaal terecht. Vanaf 2016 gaat dit stuk van regisseur Daria Bukvic weer op toernee door Nederlandse theaters en ik ga het zeker nog een keer zien.
dance-talk-lowlands-2015-5 dance-talk-lowlands-2015-11 dance-talk-lowlands-2015-10Flamenco op topniveau
Als ik een half uurtje vrij heb, ga ik als hiphop-liefhebber even kijken bij het optreden van Rico & Sticks (Opgezwolle) in de Alpha tent. Na even luidkeels meegerapt (of een gênante versie van iets dat daarop lijkt) en flink gesprongen te hebben, race ik weer terug naar de Juliet om te gaan kijken naar de Johan Cruijff van de flamenco: Farruquito. Jammer genoeg heb ik zijn workshop gemist die in de ochtend georganiseerd werd, maar het is overduidelijk dat vele mensen in de tent daar wel bij waren. Speciale klap-technieken worden hier en daar nog geoefend en wenkbrauwen worden op semi-sensuele wijze bewogen. Ach wat flamenco allemaal niet kan doen met de nuchtere Hollandse mens. Voordat de flamenco artiesten op het podium verschijnen wordt benadrukt dat elke voorstelling van hen uniek is, omdat het volledig geïmproviseerd wordt. Ik als flamenco-leek weet niet wat me overkomt als de temperamentvolle muziek en zang van het aanwezige vijftal even later mijn oren vult, en als Farruquito himself het podium betreedt wil ik giechelen als een klein meisje. Zoveel passie, ritme, danstechniek en vooral testosteron, ik word er bijna onpasselijk van. Bijna. Maar alle macho-man grappen ter zijde; de show is ijzersterk en virtuoos waardoor het publiek (en ik) na elke razendsnelle draai, ritmische wisseling of hoge toon die er van het podium af komt, keihard gaan juichen en klappen. Als een sensuele rock & roll ster worden we volledig ingepakt; geen twijfel dat dit het allerhoogste niveau is. Ai ai ai!
dance-talk-lowlands-2015-13 dance-talk-lowlands-2015-12De Verleiders verleiden
Waar de Juliet tot dan toe steeds nog niet geheel vol zit, staat er al 40 minuten voor het begin van de theatervoorstelling De Verleiders: door de bank genomen al een hele meute klaar voor de hekken van de tent. Uiteraard door de vele publiciteit voor dit stuk over het wanbeleid van banken en de bankencrisis, en het succes van hun theatertournee. Ik ren dan ook de benen uit mijn lijf voor een broodje falafel aan de andere kant van het terrein (slim plan… not) en ik ben een van de laatsten die wordt toegelaten tot de rij. Pfieuw. Ik kan kort zijn over De Verleiders: geweldige acteurs, overtuigend verhaal met een logische, uitzinnige menigte tot gevolg. Een beetje een ‘people-pleaser’, maar wel een erg goede. Ik denk in ieder geval nooit meer hetzelfde over leningen, schulden en financiële drama’s. Om opstandig van te worden.
dance-talk-lowlands-2015-4
dance-talk-lowlands-2015-8Licht in de duisternis
Ondanks mijn enthousiasme voor de theaterstukken, merk ik dat ik wel echt toe ben aan het zien van een dansvoorstelling. Na een kort rondje over het terrein (want ik heb wederom weinig tijd) en een kort dansje bij een vage band waar volgens mij iedereen aangeschoten is, ga ik weer terug naar de Juliet om te gaan kijken naar The Black Piece van dansgezelschap WArd/ WaRD. Ik heb het al eens gezien en was er toen redelijk hysterisch over, dus ook nu kijk ik uit naar dit vette stuk wat volledig in het donker plaatsvindt. Waar het in het theater erg goed tot zijn recht kwam, lukt het de performers niet geheel om de spanning en magie van het origineel tot leven te wekken in de Juliet. De tent wordt maar niet donker genoeg (niet gek met de volle zon erop) en door ongeduldige bezoekers die weglopen omdat ze het niet begrijpen, gaan de tentflappen steeds open en dicht waardoor zonlicht de zo essentiële duisternis saboteert. Ook het lawaai van alle optredens op het terrein is een stoorzender, gezien The Black Piece ook kracht ontleend uit gefluister, ritselingen en andere minutieuze geluidseffecten. Ik zit met pijn in mijn buik te kijken, want ik zie de dansers keihard werken om de nog aanwezige mensen met het expressieve, abstracte materiaal te overtuigen om te blijven. Het lukt deels. Ik klap aan het einde harder dan ooit, maar realiseer me ook dat een dergelijk stuk naar Lowlands brengen gewoon een risico is. Misschien was het nuttig geweest vooraf uit te leggen wat er ging gebeuren zodat mensen zich beter hadden kunnen instellen op de beleving. Ik weet het niet. Hoe dan ook, petje af voor WArd/ WaRD.
dance-talk-lowlands-2015-14 dance-talk-lowlands-2015-15 dance-talk-lowlands-2015-16 dance-talk-lowlands-2015-17Another kind of blue technische issues
Na The Black Piece merk ik dat ik erg moe ben; de warmte in de Juliet werkt energie-zuigend en al het rondrennen tussendoor helpt ook niet echt. Ik slaak dan ook een zucht van verlichting als de laatste dansvoorstelling van de dag, David Middendorp’s Another kind of blue, een half uur langer op zich laat wachten door technische gedoetjes. Als we uiteindelijk plaatsnemen in de tent staan er echter nog steeds verhitte technici op het podium te werken en dat baart me zorgen. Helaas blijkt mijn voorgevoel terecht; het stuk wat volledig leunt op dans in combinatie met high-tech projectie loopt grotendeels in de soep door falende techniek. We zien de 2 dansers bewegen voor een wit scherm, waar vast van alles op te zien had moeten zijn en als ze een heel stuk op de grond liggen te rollen en spartelen is het pijnlijk duidelijk dat het niet klopt. De dansers gaan door (respect!), maar helaas is het materiaal en de muziek te karig en on-origineel om lang te boeien in deze setting. Zonde. Als de projectie af en toe wel aan gaat staat het scheef afgestelt of verdwijnt het te snel weer. Ik vraag me af wat er backstage allemaal gebeurt en of de heer Middendorp niet een kleine zenuwinzinking aan het hebben is. Dat haalt niet weg dat het publiek een oorverdovend applaus geeft aan het duo als het afgelopen is, terecht ook, want wat ze in ieder geval hebben neergezet is het tonen van de essentie van het performer zijn: the show must go on. Om je toch een beetje een indruk te geven van wat we hadden moeten zien, zie onderstaand filmpje.

Daarmee zit Stella’s programma in de Juliet erop voor deze bloedhete dag en kan ik terugkijken op een interessante, vermakelijke en leerzame ervaring. Wat is Lowlands toch tof. Na heel kort nog even rondgesprongen te hebben bij de vette show van DJ Diplo ga ik naar huis. Moe, voldaan en heel dankbaar.
dance-talk-lowlands-2015-19Ik hoop dat je hebt genoten van mijn Lowlands avontuur! Ben jij er wel eens geweest en/ of was je er dit jaar ook? Laat het weten in de comments hieronder of op de Dance Talk Facebook pagina.

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

facebooktwittergoogle_pluspinterest

Laat een reactie achter