dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-06kleinEen tijdje geleden was ik bij de Nederlandse Dansdagen, het Lowlands van de Nederlandse Dans en met recht het jaarlijkse hoogtepunt van het dansvak te noemen. Anders dan vorig jaar huppelde/ fietste/ danste ik deze keer niet alleen als pers en dansfan rond in Maastricht, maar had ik op de zondag ook nog een rol te vervullen als jurylid bij de festivalafsluiter; Free Spirit – Een Experimental Battle. Een druk weekend dus en eentje waar ik met véél plezier op terugkijk. Over terugkijken gesproken: in dit artikel deel ik uitgebreid (!) wat ik allemaal meemaakte. Van het zien van dansvoorstellingen, zelf dansen, feesten met dansers, tot giechelen om kleine broekjes en ontdekken van waterpistolen op hotelkamers.. kijk je mee?

dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-09Dansdagen-dance-talk-7Zaterdag
Op zaterdagochtend vertrok ik al vroeg vanuit Haarlem met de trein naar Maastricht. Bepakt en bezakt stapte ik in Amsterdam in een van de volste treinen die ik ooit heb meegemaakt en helaas bleef dat zo tot in Maastricht. Drie uur lang heb ik als een sardientje in een blik gezeten, dus je kunt je voorstellen dat ik niet echt ‘joie de vivre’-gedachten had toen ik in de hoofdstad van Limbo arriveerde. Dat medium-zure gevoel viel gelukkig snel van me af toen ik mijn spullen had gedumpt bij mijn hotel, mijn huurfiets had geregeld (wat bijna niet gelukt was omdat ze allemaal op waren, hoera voor heel zielig kunnen kijken) en ik richting het mooie centrum fietste op topsnelheid. 

Dansdagen-dance-talk-2 Dansdagen-dance-talk-1

Na mijn toegangskaarten voor het weekend opgehaald te hebben bij het Theater a/h Vrijthof, waarbij ik gelijk ook meerdere dansers en choreografen tegenkwam die ik begroette met interne én externe hysterie, spoedde ik me naar de ‘Secrets Revealed’-sessie/ open repetitie van Scapino Ballet Rotterdam. Terwijl ik in een opvallend lange rij stond te wachten om naar binnen gelaten te worden, was de flashy auto voor de mobiele dansvoorstelling Welkom in de Buitenwereld! al gereed om publiek op te pikken buiten het pand.

Dansdagen-dance-talk-3 Dansdagen-dance-talk-5 DSC07839De week voorafgaand aan het festival had ik een aantal van de Scapino dansers (a.k.a. de Scapino’s) beter leren kennen en gezien mijn warme/ kokendhete gevoelens voor hun huidige repertoire, keek ik dan ook extra uit naar deze open repetitie. Na een nogal stroef welkomstwoord van choreograaf Itamar Serussi Sahar (die me vooral deed denken aan een Iers honkbalspeler, snap je waarom?), begon een toffe improvisatie-sessie op beukende techno muziek. Ze lieten niet zozeer stukken van hun nieuwste voorstelling Henry zien, maar meer Serussi’s filosofie en hun onderlinge chemie. Man wat een dansplezier spatte daar vanaf, ik werd er bijna onpasselijk van. Bijna. Bekijk er hier een kleine filmpje van. Toen er werd gevraagd of mensen in het publiek wilden meedansen, stond ik al op de vloer voordat de vraag volledig uitgesproken was. Afgezien van mijn irritante, loeistrakke skinny jeans was het super tof om even met de Scapino’s te improviseren. Dat wil ik graag vaker doen. Bijvoorbeeld elke dag.Dansdagen-dance-talk-8 Dansdagen-dance-talk-9Na ‘Secrets Revealed’ met de Scapino’s ging ik naar het Mosae Forum om bij de pop-up store te gaan kijken naar de nieuwe editie van Distinguished Dreams: kleine, intieme stukken waarbij jonge choreografen samenwerken met kunstenaars van andere sectoren. Dit jaar werkten choreografen Kalpana Raghuraman, Dario Tortorelli en Amos Ben-Tal samen met klassieke zangers van Opera-Zuid. Ook deze keer werd ik ingepakt door de intieme setting en de geslaagde samenwerkingen tussen verschillende kunstwerelden, maar miste ik af en toe wel echte ‘dans’ die ik in de editie van vorig jaar zo overtuigend vond. Van de drie dansmakers charmeerde vooral Tortorelli me, die optrad als zijn alter ego Romeo Heart. Ik bedacht me door hem dat ik: 1. meer operavoorstellingen moet gaan zien, 2. moet investeren in glitterjasjes, 3. ook een alter ego voor mezelf moet bedenken. Suggesties zijn welkom.

Een snelle lunch met mezelf bij het leukste café van Maastricht: Zondag

Een snelle lunch met mezelf bij het leukste café van Maastricht: Zondag

Als je nu nog niet het idee hebt dat ik constante haast had tijdens deze eerste dag bij de Dansdagen, dan bij deze: mijn tijdsschema was strakker dan een kale chihuahua in corrigerend ondergoed van leer. Toen ik vanuit de snelste lunch ooit terug naar mijn hotel fietste om me in te checken (kon daarvoor nog niet), bleek ik nog maar 5 minuten over te hebben om weer terug bij het Theater a/h Vrijthof te komen voor een van de ‘Jubel’ voorstellingen van Danstheater Aya. Ter celebratie van het 25 jarig jubileum van het gezelschap hebben drie jonge choreografen (Giullio D’Anna, Alida Dors en Cecilia Moisio) een eigen interpretatie gemaakt van bestaande Aya-choreografieën. Dit concept bleek zo populair tijdens de Dansdagen, dat ik met moeite nog een kaart had weten te reserveren voor een van de stukken: Har(t)nas van Giullio D’Anna. Met een flinke dosis geluk loodste iemand me nét te laat, in het donker, de theaterzaal binnen maar had ik gelukkig niet zoveel gemist. Hoera voor introfilmpjes bij dansvoorstellingen!

aya-jubel-harnas2015-02Deze voorstelling van Aya was voor mij een totale verassing, want ik ging er blanco in en had al erg lang geen werk van Aya gezien. Waar ik in het begin van Har(t)nas nogal afknapte op de herkenbare ‘danspasjes’ en de duidelijke focus op een jonger publiek, brachten de drie performers gaandeweg een diepere, filosofische laag aan in het werk, door de combinatie van meer abstracte dans gecombineerd met zang, body clapping en acteerwerk. Rauw, intiem en op momenten ontroerend. Een aanrader voor het komende dansseizoen en blij dat ik dit niet gemist had.

routeDansdagen-dance-talk-12 Dansdagen-dance-talk-11Eenmaal terug in het hotel moest ik snel omkleden voor de belangrijkste avond van de Dansdagen: het Feest van de Nederlandse Dans. Tijdens deze deftige avond komen traditiegetrouw alle grote, Nederlandse dansgezelschappen samen en presenteren ze bestaand of nieuw repertoire aan een ultra chic publiek. Net zoals vorig jaar werd er voorafgaand aan de avond een speciaal diner georganiseerd, waar ik helaas deze keer geen toegangskaart meer voor kon krijgen. Ik at bij het artiestenbuffet, wat minstens zo tof bleek te zijn als het fancy schmancy diner. Daar sprak ik met mensen van de Dansdagen-organisatie, dansers en choreografen, en at ik gênant veel voedsel. Klotsend van de wijn en porties tiramisu vond ik later mijn plek vooraan in de zaal naast Wies Bloemen, artistiek leider van Aya. Zij bleek een scherp, openhartig en vooral gezellig persoon te zijn om naast te zitten tijdens de stukken van Introdans, het Nationale Ballet, Nederlands Danstheater en Scapino Ballet Rotterdam. Had me eigenlijk geen betere gesprekspartner/ naast-me-zitter kunnen wensen.
dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-01 Het_Nationale_Ballet_-_Twilight_-_Foto_Stephanie_Pistel Canto_Ostinato_Introdans_Foto_HansGerritsen_2Wat deze avond extra speciaal maakte was de aanwezigheid van grote namen uit de danswereld, als ook van koninklijke afkomst; namelijk prinses Beatrix. Niet zozeer doordat ik een groot fan ben van het koningshuis vond ik dit bijzonder, maar meer door de regels omtrent haar bezoek. Opstaan en klappen als ze binnenkwam, en braaf wachten tot ze de zaal weer had verlaten in de pauze.
Net als vorig jaar werd ik niet echt geraakt door het optreden van Introdans, waarbij ze met Canto Ostinato een wel erg ouderwetse sfeer en choreografie neerzetten. Knap uitgevoerd met sterke techniek, maar ik miste vooral het dansplezier bij de performers. Wellicht vonden zij het werk net zo taai/ suf als ik. Ondanks dat ik bang was dat ik deze zelfde gevoelens zou hebben bij Twilight, een ouder stuk van choreograaf Hans van Manen uitgevoerd door eerste solisten van Het Nationale Ballet, was hier de chemie tussen de twee dansers zó goed en vermakelijk, dat ze me ondanks de zeer klassieke choreografie en mijn hekel aan roze panty’s, wel wisten te verleiden. Nog steeds niet helemaal mijn stijl, maar de kwaliteit van het werk was niet te ontkennen. Toen dansers van HNB later een duet uit het recente werk Chroma toonden, voelde dit echter misplaatst. Het podium was te leeg voor het duo, de dans te kort, de diarree-kleurige spaghetti-topjes vielen uit de toon en het miste duidelijk de context en zeggingskracht van het origineel. Zonde, want juist dit werk sprak mij een paar maanden geleden aan door de vernieuwende muziek en bewegingstaal.

mutual comfort ~EDWARD CLUG // NEDERLANDS DANS THEATER 2 Scapino-dansdagen-dance-talkDansers van Nederlands Danstheater 2 bleken deze avond voor de meeste hysterie te zorgen, afgezien van de aanwezigheid van Beatrix dan, met hun werk Mutual Comfort. Het talent van de vier jonge dansers en de ingenieuze, moderne choreografie was prachtig en op momenten verbluffend, maar raakte me niet. Ik wilde zó graag, maar ik miste constant een diepere laag in het werk. Hierdoor was het meer het tonen van flexibele ledematen en technische controle, dan een choreografie die poëtische zeggingskracht of een interessante spanningsboog had. Mensen in de zaal leken het echter totaal niet met me eens te zijn, want het applaus naderhand was extreem oorverdovend. Hmm..
Voor mij waren de stukken van Scapino Ballet het hoogtepunt van het Feest te noemen. Ze toonden Kha en Henry, waar ik hier en hier recensies over schreef, en vervulden daarmee volledig mijn behoefte naar rauw, spannend, duister, heftig en vooral fris werk op deze nogal brave en conservatieve avond. Bonuspunten voor de kleine onderbroekjes bij de mannen. Net als vorig jaar waren de Scapino’s zó anders dan de andere gezelschappen en toonden ze daarmee wederom hun lef en originaliteit. Next level moderne dans. I love it. 
Na even gefeest en vooral veel gepraat te hebben met dansers en dansmensen tijdens de redelijk wilde afterparty die volgde, fietste ik uiteindelijk in de vroege ochtend voldaan maar doodop naar het hotel. Wat. Een. Dag.

Mums_The_Word_Cecilia_Moisio_Foto_Jamain_Brigitha_DSC_1727Zondag
Mijn start op zondag was helaas niet zo geslaagd als dat ik had gehoopt; de solo Rise Up van choreograaf Guilherme Miotto, met daarin wereldkampioen breakdance Menno van Gorp die strijdt tegen de zwaartekracht, was voor mij te langdradig en eenzijdig. Gelukkig ging ik niet veel later (uiteraard weer racend op mijn huurfiets) naar een ander deel van de stad om te kijken naar het populaire Mum’s the Word van Cecilia Moisio, de winnares van de Prijs van de Nederlandse Dansdagen 2014. De voorstelling was praktisch het hele weekend al uitverkocht. Dit werk, over relaties tussen moeders en dochters, was voor mij een zeer persoonlijke schot in de roos. Ik ben opgegroeid met mijn moeder en zus, en voelde op momenten dat Moisio precies de essentie wist te tonen van de complexiteit van moeder-dochter verhoudingen. Het was door het vele acteerwerk meer fysiek theater dan dans, maar dit versterkte het geheel juist Bijzonder, heftig en beklemmend. Een absolute aanrader.

Test

Met de Battle Guests en organisatie van de Experimental Battle

dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-05dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-07 dance-talk-nederlandse-dansdagen-2015-08

Voor mij was het spannendste moment van het weekend het jureren bij Free Spirit – Een Experimental Batle. Ik had dan ook zweethandjes toen ik naar de Muziekgieterij fietste waar de Battle plaatsvond. Ik had nog nooit eerder gejureerd, het werd gefilmd door de NTR (hoe bedoel je druk op mijn presteren) en ik had de andere juryleden nog niet eens ontmoet. Gelukkig viel alles op z’n plek en ontdekte ik hoe tof jureren is. Ik werd goed geïnformeerd over mijn werkzaamheden door de organisatie, had een fijne klik met de juryleden (en choreografen) Shailesh Bahoran en Guy Weizman, en was vooral aan het genieten van het talent van de deelnemers. Daar zaten echt parels tussen en de sfeer was fantastisch. Op sommige momenten was het daardoor wel afzien voor mij, omdat de deelnemers aan elkaar gewaagd waren en ik steeds snel een knoop moest doorhakken. Maar het lukte en ik ben nog steeds blij met mijn/ onze beslissingen als jury. Danser Statue werd de winnaar en dat was helemaal terecht. Wil je de Battle terugkijken als ook de voorbereidingen, bekijk de NTR uitzending hier.

En zo sloot ik mijn Dansdagen-weekend af. Wat was dat weer tof! Ik ging vermoeid maar voldaan naar huis en gelukkig deze keer niet 3 uur geplet in de trein. Volgend jaar ben ik er absoluut weer bij. Ik hoop dat je in ieder geval genoten hebt van mijn uitgebreide verslag. Deel je mening bij de comments hieronder of op de Dance Talk Facebook pagina!

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

3 reacties

  1. Je verhaal leest heerlijk, zag het bijna voor me…met een heerlijk glas Italiaanse wijn in de hand.

  2. Beste Lisa, wat fantastisch dat je een zo uitgebreid verslag schrijft over je bezoek aan de Nederlandse Dansdagen: het is een van onze favoriete festivals omdat er zo veel verschillende voorstellingen te zien zijn en het is altijd een genot om er voor naar het zuiden af te reizen. Wij van Introdans zijn altijd trots om er te mogen dansen. Wij zien het festival als een museum waar iedereen vrij doorheen mag bewegen, en zelf kan kiezen hoe lang er wordt stilgestaan bij een kunstwerk om vervolgens weer door te lopen naar het volgende. En gelukkig mag ieder voor zichzelf bepalen wat hem/haar bevalt. Maar om juist bij het werk van Lucinda Childs worden als ‘taai’ en ‘suf’ te gebruiken, dat klopt niet. Childs wordt bestempeld als koningin van de (Amerikaanse) minimalistische dans. In haar werk staan dansers niet luid lachend en vrolijk joelend op de bühne. De concentratie die nodig is om haar werk te dansen, zorgt er voor dat de heldere lijnen van de choreografie zo helder zijn: structuur om de structuur. En de energie die hiervoor nodig is, vraagt veel, heel veel. Het is goed dat je dat ook als zodanig beschrijft. De finesse van het werk is juist het weglaten van die emotie. Dat zou het zelfde zijn om aan Piet Mondriaan af te vragen om zijn schilderijen te voorzien van wat meer krullen of franjes. Als je het leuk en interessant vindt, dan nodigen wij je van harte uit om een keer naar Arnhem te reizen: in juni 2016 vieren wij namelijk de 75ste verjaardag van Lucinda met een speciale editie van onze traditionele seizoensaflsuiting. Onze END OF SEASON-voorstelling heet dan LEVE LUCINDA. We dansen hierin vier van haar werken, die gezamenlijk een demonstratie zijn van haar (voor de dansgeschiedenis) belangrijke bijdrage aan de danskunst. Het lijkt ons erg leuk om je in onze studio’s te ontvangen en om een tip van de Lucinda-sluier voor je op te lichten. Sowieso ben je altijd welkom bij een van onze voorstelling: een bericht aan welkom@introdans.nl is voldoende. Hopelijk tot binnenkort en een hartelijke groet van Introdans

  3. Wat een mooi verslag van dit bijzondere weekend. Het was alsof ik er bij was.

Laat een reactie achter