Dance-Dance-Dance-William-Rutten2Inmiddels loopt dansshow Dance Dance Dance al bijna op z’n eind en hebben er hele volksstammen op zaterdagavond trouw voor de buis gezeten om te zien hoe de deelnemende BN’ers, het er van afbrengen met de videoclip-choreografieën van opperbevelhebber Timor Steffens. Toen ik een paar maanden geleden bij de persviewing was kreeg ik niet alleen een sneak preview van het programma, maar interviewde ik ook de drie juryleden. Mijn hoogtepunt van die dag. Lees hier mijn openhartige (en uitgebreide) gesprekken met Dan Karaty, Igone de Jongh en Timor Steffens over de show, hun carrières, advies voor dansers en meer…

Dan Karaty
Zeg je dansshows, dan zeg je Dan Karaty. Als voormalig choreograaf en immer-aanwezig jurylid bij allerhande dansprogramma’s is hij de minst verrassende persoon om te zien bij Dance Dance Dance. Hij lijkt een vis in het water uit als ik hem zie rondlopen in de RTL studio, waarbij hij vele journalisten vriendelijk te woord staat en een angstaanjagend perfect gebit flasht voor de camera’s die nog even een kiekje van de kleine heer willen maken. Wat een pro. Als ik eindelijk aan de beurt ben na vele mini-soepjes, mini-broodjes en mini-brownies weggewerkt te hebben, heb ik 5 minuten om hem het (strakke) pak van het lijf te vragen. Het geeft me mini-stressjes, want uiteraard heb ik teveel vragen bedacht voor Dan K. Als we tegenover elkaar zitten valt het gehaaste gevoel van me af, die hartelijke Prodent-smile zal er wellicht iets mee te maken hebben…

bbe5fb0b-ecc2-43e6-bd73-9a6c8c8309cbJe bent als jurylid in Nederland begonnen bij So You Think You Can Dance, hoe ben je door de jaren heen veranderd in je werk?
“Ik denk dat ik sindsdien steeds beter de balans heb weten te vinden tussen mijn eigen, meer danstechnische visie, en het entertainment-aspect van een dansshow. Je kunt als jurylid van een tv-show natuurlijk wel vast blijven klampen aan je danskennis, maar als je daarmee de doelgroep (zowel publiek als deelnemer) vergeet, sla je de plank mis. Ik ben dus sinds het eerste seizoen van SYTYCD wat milder geworden, ik probeer bijvoorbeeld realistischer te zijn in mijn beoordelingen van de Dance Dance Dance-deelnemers. Hou rekening met hun ervaring, trainingsregime en de insteek van het programma. Dit zijn geen audities om toegelaten te worden tot een gezelschap of dansacademie, dit gaat om een show.”

Ik was eerlijk gezegd niet verrast toen ik jouw naam voorbij zag komen als jurylid. Je hebt al zoveel dansshows gedaan, hoe onderscheidt Dance Dance Dance zich voor jou van de anderen waar je voor hebt gewerkt?
“Sinds de eerste uitzending ben ik totaal verrast door de deelnemers. Er zitten geen professionele dansers tussen en toch zetten ze strakke prestaties neer met het moeilijke dansmateriaal. Dat had ik niet zo verwacht. De beperkte tijd die ze ook hebben maakt het des te beter, want dansprofs hebben normaliter ook weinig tijd om materiaal aan te leren. Die druk maakt het serieus. Daarnaast heeft het concept van het dansen van videoclips voor mij een geweldige nostalgische waarde, want wie begon er niet met het na-dansen van MTV-clips in z’n woonkamer? Jaren geleden trainde ik voor de Icons-show van Janet Jackson, waarbij we vele choreografieën van haar beroemde clips aangeleerd kregen. Dat was zo’n kick voor mij, daar moest ik gelijk aan denken toen ik gevraagd werd als jurylid voor Dance Dance Dance.”

Ik merk dat de danswereld sinds de komst van dansshows, verdeeld lijkt te zijn in dansers die voor en dansers die tegen (deelnemen aan) dansshows op tv zijn. Vooral in de minder-commerciële danskringen wordt het bijna gezien als verraad als je aan een dansshows als SYTYCD of Everybody Dance Now meedoet. Herken je dit? Hoe denk jij daarover?
“Ik ben me daarvan bewust en ik ben het niet eens met de dansmensen met deze negatieve instelling. Zijn beroemde dansers als Gene Kelly en Fred Astaire dan ook ‘sellouts’ met al hun werk in films? Dacht het niet. Alleen maar omdat het commerciëler is betekent het niet dat het geen kunst kan zijn. Het een sluit het ander namelijk niet uit; als je danst op tv kun je nog steeds succesvol zijn in meer abstracte theaterproducties. Ook in tv-shows kun je de waarde en diepgang van dans tonen en ervaren. Dat het misschien niet bij alle shows gebeurt en op een manier die iedereen zint, oké, maar het bij voorbaat afschrijven van de deelnemers en de shows vind ik onterecht. Al helemaal als je wel degelijk gedegen kennis en namen aan het programma verbindt.”

Dus voor de dansers die overwegen aan een dansshow mee te doen; denk je dat dat voor een carrière in Nederland dus een slimme move is om het hoofd boven water te houden nu er zoveel concurrentie is en subsidies zijn weggevallen? Ik schreef daar al eens een artikel over en ik denk persoonlijk van niet. (lees dat hier)
“Ik denk dat dansers over de hele wereld het momenteel niet makkelijk hebben om aan werk te komen en ook in Nederland weet ik dat het moeilijk is. Ik denk dat het niet noodzakelijk is voor dansers om deel te nemen aan dansprogramma’s puur vanuit een strategisch oogpunt, maar als je als danser de meer commerciële kant op wilt gaan of je horizon wilt verbreden, kan het absoluut helpen. Het geeft je de mogelijkheid om te netwerken, ervaring op te doen en op te treden. Al die elementen zijn nuttig voor je carrière. Ik hoor wel eens dat sommige dansers alleen maar aan het trainen zijn, overal lessen volgen, maar verder leidt het tot niets, dus geen performances. Dat vind ik zo gek, want als danser train je toch om op te treden? Dat is toch altijd je hoofddoel? Daar kun je zo’n dansshow voor gebruiken, want pas als je aan het performen bent weet je écht waar je staat. Zowel fysiek als mentaal.”

Ik kan me voorstellen dat je door je werk als jurylid zelf ook weer (meer) wilt gaan dansen. Doe je dat eigenlijk nog wel eens?
“Om eerlijk te zijn ben ik al meer dan 10 jaar niet meer echt ‘in training’, ik geef nog wel eens een workshop, maar that’s it. Het opnieuw beginnen met trainen is niet zo gemakkelijk  en ik denk dat niet-dansers dat misschien gek vinden klinken, maar naast het feit dat je lijf verandert, is het ook een mentaal proces om weer te starten. Dat kan echt niet zomaar en de confrontatie met je veranderde lijf is heftig. Door Dance Dance Dance is het wel weer een beetje aan het kriebelen en ben ik aan het rondkijken om ergens jazz en urban lessen te gaan volgen. Lijkt me heerlijk. Maar wanneer ik daar tijd voor heb is natuurlijk een tweede. Haha!”

De volgende vraag stel ik aan jullie alle drie: wat is het beste advies dat jij als dansprof ooit hebt gekregen?
“Leer van elke dansdocent, elke dansklus die je doet en elke dansles die je volgt. Wees een spons en sta open voor feedback. Je weet nooit wie er naar je kijkt, luistert en met je werkt, en waar dat toe kan leiden. Gebruik kort gezegd elke danskans die je krijgt en benut het zo goed mogelijk.”

Igone de Jongh
Eerder op de dag werd Igone de Jongh, ballerina extraordinaire, boegbeeld van het Nationaal Ballet en in mijn ogen de ster van het programma, nogal lafjes weggezet door aanwezige media bobo’s. Iets met ‘ze is erg nieuw” en daarmee het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Onder de aanwezige journalisten tref ik opvallend weinig dansmensen en zo realiseer ik me maar weer dat zowel Igone als ik mijlenver verwijderd zijn van de wereld van (dans)kunst met de grote K; daar waar dingen logisch zijn en niet overmatig beschenen worden met LED-lampjes. Ondanks mijn bevoorrechte positie in de danssector realiseer ik me wel dat het interviewen van iemand van haar statuur niet vaak voorkomt en dus zeg ik haar direct hoe vereerd ik ben om tijd met haar te spenderen. Haar compleet verbaasde gezichtsuitdrukking en dankwoorden spreken boekdelen. Mevrouw is waarschijnlijk al de hele dag aan het uitleggen wie ze is. Hmm…

igoneDoor jouw rol en reputatie in de danswereld was ik verbaasd toen ik hoorde dat je zou gaan jureren bij een dansshow als deze. Hoe ben je hierbij terecht gekomen? 
“Het idee van mij als jurylid bij een grote show leek me in eerste instantie ook heel gek, dus toen ik gevraagd werd was mijn eerste reactie “huh ik?!”. Maar hoe meer ik over het voorstel nadacht, hoe meer ik me erin begon te vinden en aan het fantaseren was over hoe ik het zou doen, wat ik zou zeggen. Ted Brandsen (artistiek directeur Nationale Ballet) en vooral Hans van Manen (choreograaf) waren erg enthousiast en dat hielp me over een mentale drempel heen. Ik zei daarom best snel ja, maar wist eigenlijk niet echt waar ik aan begon. Gelukkig heb ik gaandeweg veel steun gehad vanuit het team van RTL, waarbij vooral John de Mol me vanaf dag 1 veel vertrouwen heeft gegeven. Daardoor kwam er voor mij meer rust en kon ik mezelf ontwikkelen, wat tot héél veel plezier heeft geleid.”

Jij groeide dus al in je rol, maar ik kan me voorstellen dat er mensen in je omgeving zijn die misschien minder positief naar je beslissing keken toen het bekend werd, juist omdat de balletwereld zo anders is dan de tv-wereld. Kun je daar iets over vertellen?
“Ik snap dat ik een heel duidelijk statement maak door me aan Dance Dance Dance te verbinden, maar eigenlijk wil ik dat ook wel. Negativiteit maakt me niet uit. Balletdansers hebben volgens sommigen een soort chronische-tunnelvisie; er heerst het idee dat voor balletdansers ballet het enige is wat telt en boeit, maar dat is helemaal niet zo. Mijn ervaring is dat balletdansers juist heel open-minded zijn, en dat de balletwereld in zijn algemeenheid echt wel met z’n tijd meegaat. Dát wil ik uitdragen in mijn rol bij Dance Dance Dance. Ik sta middenin de danswereld, maar absoluut niet ‘boven’ andere dansstijlen of mensen. Ik denk dat het daarbij ook onrealistisch is om te proberen de theaterwereld gescheiden te houden van de tv-wereld, wat sommige dansers en gezelschappen soms wel doen. De twee werelden mengen de laatste jaren steeds meer, wat ook ten goede zal komen van het publiek bij dansvoorstellingen in theaters. Dat proces is niet terug te draaien, je moet het juist omarmen. Ik hoop door mijn aanwezigheid bij Dance Dance Dance te laten te zien dat ook balletdansers en het Nationale Ballet meegaan met deze trend en niet conservatief of saai zijn.”

Dat ik je goed ken, hoewel niet privé, is logisch gezien mijn werk. Maar er is een groot publiek dat RTL 4 kijkt en nog nooit van jou gehoord heeft voor Dance Dance Dance, maar van de andere juryleden wel. Hoe ben je met deze kennis omgegaan?
“Toen ik werd gevraagd voor het programma realiseerde ik me maar al te goed dat ik iets zou hebben te bewijzen. Er zijn immers genoeg mensen die zouden kunnen denken “wat weet die ballerina nou van Michael Jackson?!” als ik deelnemers op een dergelijke choreografie beoordeel. Maar ik denk dat mijn sterke danstechnische, klassieke achtergrond juist een interessante aanvulling is op het juryteam. En door mijn duidelijke mening ook snel genoeg zal opvallen naast de twee heren. Daarnaast dans ik zelf ook nog steeds en kan ik me goed inleven hoe het is voor de deelnemers om op een podium te staan. En of je nou ballet danst of hiphop doet, dans is dans, en daar heb ik genoeg over te zeggen.”

Was je eigenlijk op zoek naar een nieuwe stap in je carrière?
“Het proces is erg geleidelijk gegaan, ik merkte wel dat ik de afgelopen tijd steeds meer aan het nadenken was over mijn toekomst; aan het kijken was hoe ik een nieuwe richting kon geven aan mijn leven. Ik ben geen 25 meer en het danserleven heeft altijd een beperkte houdbaarheid. Daar moet je realistisch in zijn. Daarbij zit ik al zoveel jaren als uitvoerend danser in het dansvak, dat het denk ik meer dan logisch is dat ik nieuwsgierig ben naar de wereld buiten dansstudio’s en theaters. Toch is dit geen eerste stap in een carrièswitch. Ik ervaar het nu gewoon als ontzettend verfrissend om bij Dance Dance Dance te zijn, juist door het feit dat ik zo buiten mijn comfort zone ben en een andere kant van mezelf leer kennen. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik het zó leuk zou vinden. Het smaakt wel naar meer. Daarbij is het een geweldige bijkomstigheid dat het hele team in de afgelopen maanden zo hecht is geworden, het voelt echt als een familie. Ik voel me op mijn plek. Ik ga het er echt moeilijk mee hebben als we straks weer onze eigen wegen gaan, hoewel ik het ook heerlijk vind om weer meer op te treden met Het Nationale Ballet.”

Tijdens je werkzaamheden voor Dance Dance Dance, gaan je optredens met Het Nationale Ballet gewoon door. Hoe combineer je al die rollen?
“Het voelt alsof ik op het moment 10.000 ballen in de lucht aan het houden ben, maar het gaat goed, ik mag niet klagen. Het is passen en meten met alle verschillende roosters maar bij HNB houden ze rekening met mijn verplichtingen bij Dance Dance Dance. Het voelt stiekem wel gek dat ik weet dat iemand anders vaker mijn rol danst in een choreografie, dat maak ik niet vaak mee.”

Wat is het beste advies dat jij als dansprof ooit hebt gekregen?
“Durf jezelf te zijn. Hans (van Manen) zegt altijd dat dat een 10 jaren plan is voor dansers, maar wel ontzettend belangrijk is als je je hoofd boven water wilt houden in het vak. In elke rol die je danst, in elke choreografie, probeer altijd je eigen persoonlijkheid naar voren te laten komen en daar trouw aan te blijven. Dat betekent niet dat je lak moet hebben aan het dansmateriaal, maar dat je jezelf niet vergeet. Het publiek wil uiteindelijk geen kopieermachines zien, de dansers die de meeste indruk maken zijn altijd degene met de meest heldere, eigen signatuur.”

IMG_2007 2

Met Igone na ons interview

Timor Steffens
Ik moet eerlijk bekennen dat ik na het gesprek met Igone zó blij en geïnspireerd ben, dat ik bijna zou vergeten dat ik de meest extraverte van de drie juryleden nog moet spreken. Danser Timor Steffens is tot mijn amusement al tijdens mijn gesprekken met Dan en Igone grapjes komen maken dat ik hen wel héél lang claim. Officieel heeft elke journalist namelijk maar 5 minuten per persoon, maar de RTL-medewerkers laten me gerust meer dan 10 minuten praten. Heel fijn. Als Timor later nog een grap maakt over de langere gesprekken flap ik eruit dat als ie zo doorgaat dat hij een kruisverhoor van een paar uur kan verwachten met mij. Er wordt gelachen, thank god dat ik het pand niet uit ben gezet. Als ik uiteindelijk tegenover hem zit heb ik geen idee hoe dit gesprek zal gaan; ik ken hem niet goed, maar ben wel nieuwsgierig. Als is het alleen maar om erachter te komen hoe hij dat haar zo loeistrak naar achteren krijgt (wat ik overigens niet gevraagd heb).

MLUypWJmJe hebt in Nederland vooral naamsbekendheid gekregen door je deelname aan So You Think You Can Dance. Hoe is jouw carrière sindsdien gelopen?
“Mijn deelname aan So You Think You Can Dance was een test voor mezelf om te kijken of ik bij de betere dansers in Nederland behoorde en een manier om naar Amerika te kunnen gaan. Door de tweede plek te behalen kreeg ik die bevestiging van mijn danstalent en een heleboel aandacht. Ik was na SYTYCD eerlijk gezegd best vol van mezelf en sprak uit ambities te hebben die verder gingen dan Nederland. Ik heb gezegd dat ik naar Amerika zou gaan, daar mezelf allroud zou trainen, bij de beste dansers van het vak zou horen, zou dansen met Michael Jackson en dan terug zou komen in Nederland om het dansniveau te verbeteren. Ik zei dat ik de danswereld zou overnemen, haha. Uiteindelijk is alles wat ik heb gezegd uitgekomen. Ik ben een allround danser geworden van Amerikaans niveau en het werd tijd voor een volgende stap in Nederland.”

Als we doorspoelen naar het heden, is Dance Dance Dance denk ik wel je grote comeback in Nederland en vervul je vele functies binnen het programma. Hoe is dat ontstaan?
“Toen John (de Mol) me benaderde voor Dance Dance Dance, was ik eerst sceptisch, want je kan mij niet vertellen dat je een goede show kunt neerzetten met een groep amateurs zonder maandenlange voorbereiding. Die goede voorbereiding was een voorwaarde voor mij. Bovendien wilde ik ook de artistieke touwtjes in handen hebben, want als ik mijn naam ergens aan verbind dan wil ik dat doen met mijn eigen gekozen team en op mijn manier. Daarnaast wist ik al gelijk dat het qua niveau overeen moest komen met het hoogste niveau, Amerikaanse stijl. John gaf me alle vrijheid en dus kon ik mijn plannen uitwerken en bekende, nationale en internationale docenten en choreografen benaderen waarvan ik weet dat ze mensen goed en snel kunnen ‘drillen’. Maar ook de meer onbekende choreografen heb ik een kans gegeven, de mensen waar ik in geloof. Ik heb hen coaching gegeven en daarbij natuurlijk niet teveel verantwoordelijkheid gegeven, want ja het is natuurlijk wel mijn naam die erop staat. Ik heb gewoon een topteam samengesteld met mensen die mijn visie kunnen waarmaken. Ik ben me daar bovenop nog gaan verdiepen in elke deelnemer, heb per persoon gekeken naar het talent en diens aandachtspunten en daar heb ik mijn keuze qua videoclips op aangepast.”

Jandino Asporaat noemde jou op Instagram ‘de Dictator’. Als ik het zo hoor dan is dat ook wel echt zo…?!
“Haha, ja, ik ben gewoon overal bij ‘involved’ en ik heb overal een mening over. Van het bewerken van de muziek, het bepalen welke videoclips er gedanst worden en welke delen daarvan, tot de kostuums, het coachen van mijn team en het bedenken van filmpjes ter aanvulling van de choreografieën. Ik zet tijdens het programma steeds een andere pet op, want het ene moment ben ik dus coach, dan weer artistiek leider en dan weer jurylid. Dat is best moeilijk, maar ja het is wel een nieuwe ervaring voor mij.”

Als je zoveel verschillende rollen vervult, vind je het dan niet gek om die van kritisch jurylid uit te voeren?
“Ja, dat is ook niet makkelijk. Ik zit gewoon met de deelnemers strak op alle details; van advies over hoe ze zich moeten voelen bij een dans en hoe ze het moeten uitvoeren, tot het aansturen van de choreografen dat ze nog aan bepaalde dingen moeten werken met de deelnemers die ik er niet uit vind zien. Ik bemoei me met de repetities, en geef input net zo lang dat ik het vind dat het goed is. Ik zeg het iedereen gewoon eerlijk als iets lelijk is of er niet uit ziet. Zo moet het gewoon. Daar is die Dictator volgens sommigen dan misschien wel, maar ik hou gewoon niet van slap gedoe. Ik wil dat mensen onder de indruk zijn van dans en dat vraagt om het werken met een Amerikaanse mentaliteit. Ik instrueer de deelnemers nog tot het laatste moment voor een optreden, dus als ze dan niet een goede performance neerzetten ga ik zeker wel kritiek leveren. Ik geef ze immers alle kansen te leren en zichzelf te verbeteren. Ik vind dat ik dan ook hoge verwachtingen mag hebben.”

Voor jou heeft het deelnemen aan SYTYCD zijn vruchten afgeworpen. Geloof je dat het met het huidige dansklimaat nodig is voor (professionele) dansers om deel te nemen aan een dergelijke dansshow om verder te komen?
“Het is eigenlijk simpel; als je werkt in tv-land weet iedereen op een gegeven moment wel een beetje wie je bent als danser. Deelnemen aan een dans tv-show is een mogelijkheid om je te mengen in belangrijke kringen, je netwerk op te bouwen, maar daarnaast is er ook veel te leren. Zoals presteren onder druk, zowel qua tijd als van een veeleisende choreograaf, en het leren dansen met oog voor detail en emotie. Want dat laatste is in tv-shows heel belangrijk. Net als bij de professionele (achtergrond)dansers die ik gekozen heb voor dit programma; die krijgen hiermee ook een kans om met mij te werken, met John de Mol en andere grote namen die later in hun carrière nuttig kunnen zijn.”

Als ik je hoor praten over het programma en over je eigen werkzaamheden, klink je heel ambitieus, bijna alsof je een missie hebt. Is dat zo? Wat is je missie bij Dance Dance Dance?
“Voor mijn gevoel wordt dans in Nederland teveel ondergewaardeerd bij de massa. Met mijn visie en werkwijze wil ik ervoor zorgen dat mensen zich gaan realiseren dat dans niet zomaar een beetje bewegen is op muziek, maar echt ‘knap’ is om goed te kunnen. Dat hoogste niveau wat ik wil dat de deelnemers laten zien, moet hopelijk voor meer inzicht en ontzag zorgen. Dat dans veel moeite kost, opofferingen vraagt en emoties los kan maken.”

Tot slot: wat is het beste advies dat jij als danser ooit hebt gekregen?
“Markeer nooit als je dans aangeleerd krijgt en denk al in die eerste fase aan je uitstraling en performance. Als je dans aangeleerd krijgt en je doet het niet voluit, leer je je lichaam nooit hoe het is om het écht te doen en zo geldt het ook voor je uitstraling. Ik zie wel eens dansers die standaard klein bewegen en bovendien geen ‘presence’ hebben. Dat vind ik niet kunnen.” 

Ik hoop dat je hebt genoten van deze interviews! Jammer genoeg ben ik mijn foto’s van die dag kwijtgeraakt, maar dat terzijde. Deel je mening over het interview en de show Dance Dance Dance hieronder bij de comments of op de Dance Talk Facebook pagina. 

Op de hoogte blijven van alles rondom Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Facebook: Dancetalk
X Instagram: Dancetalk_nl

 

facebooktwittergoogle_pluspinterest

2 reacties

  1. leuk interview. Heb ontzettend genoten van de show

  2. ja wat waar en ze goed

    wat was het spannend maar ook leuk ik heb ontzetten genote

Laat een reactie achter