TING-scapino-ballet-dance-talk-reviewWie jarig is, trakteert. Het 70-jarige Scapino Ballet brengt dit concept naar het volgende level en hangt het gehele seizoen de dansante slingers op. Terwijl in de krochten van de Scapino studio’s al maanden keihard gewerkt wordt aan hun mega-partijtje (het dansspektakel TING!, dat in september te zien zal zijn) zouden de Scapino’s zichzelf niet zijn als ze het dansjaar niet zouden afsluiten met een grondige uitsmijter. Die uitsmijter is de voorstelling Let’s Dance, waarbij hoogtepunten van recente voorstellingen én een preview van TING! te zien zijn. Ik was bij de première en vertel je hier of je met je feestmuts naar Rotterdam moet gaan op 4 of 5 juni…

In de foyer
Als ik in de Stadsschouwburg Rotterdam aankom is het business as usual, als je het in ieder geval gewend bent dat er in een relatief kleine ruimte tientallen dansliefhebbers op elkaar gepropt staan die wel zin hebben in een avondje kijken naar gestrekte Scapino-beentjes. Let’s Dance begint in de foyer. Als ik net mijn koptelefoon heb teruggegeven waarmee ik heb geluisterd naar interviews van de dansers (Instant Portrait), staat danser Laura Casasola Fontseca ineens naast me en zingt een stuk opera. Om zich vervolgens door de mensenmassa heen te wurmen en ergens anders in keihard gelach uit te barsten in standje ‘hyena’.

Lets-Dance-scapino-ballet-dance-talk-foto-Joris-Jan-Bos2Zien & gezien worden niet zien
De avond is zodoende plotsklaps begonnen met Kindred, een choreografie van Scapino-god Mischa van Leeuwen. De flarden van het werk die ik opvang zijn mooi en tonen drie Scapino’s als worstelende en borderline-hysterische zussen. Ze zoeken steeds ruimte in de mensenmassa, waarbij ze moeiteloos krioelen, benen alle kanten op gooien en vooral een boel lawaai maken. Ik raak ze al snel uit het oog en door de drukte kom ik er niet meer bij. Ik baal, maar ben gelukkig niet de enige die er daardoor wat verloren bij staat. Toch is het geluk aan mijn zijde en blijk ik later op de perfecte plek te staan voor het volgende werk Bittersweet. Wat zeg ik; Scapino-zwaargewicht Bonnie Doets staat praktisch IN mijn aura te dansen. Geen problemen mee. Het kwartet dat volgt is zichtbaar voor meer mensen en valt op door de soepele partnering, scherpe attacks en een krachtige theatraliteit. Als danseres Maya Roest later de bekroonde solo The Beginning toont, op het enige podium in de ruimte, lijkt niet iedereen de aandacht erbij te hebben. Misschien afgeleid door alle borrel-mogelijkheden of gedemotiveerd door het niet kunnen zien van eerdere werken? Hoe dan ook; Roest laat aan het publiek dat wel oplet zien dat ook kleine bewegingen en suggesties een sterke emotionele lading kunnen hebben en is daarmee in haar uppie, in een drukke foyer, even heel kwetsbaar en krachtig tegelijk.

Lets-Dance-scapino-ballet-dance-talk-foto-Joris-Jan-BosCircus Scapino maakt geen grappen
In de grote zaal aangekomen doet de opstelling me denken aan het circus; het podium is in het midden en we zitten er als publiek omheen. Een mooie keuze voor deze alles behalve traditionele avond. Pianist/ componist extraordinaire Michiel Borstlap trapt de zaal-stukken af met een ontroerend staaltje filmische muziek in combinatie met een zeer nonchalante zitpositie. Half onderuitgezakt, peinzend kijkend naar zijn handen, verschijnen de dansers schrijdend ten tonele en laten de ingekorte versie van Pas de Deux zien, een werk wat ik een paar maanden geleden al zag. Als een kruising tussen clowns en laboratorium-assistenten bewegen ze in golven; vloeiend reikende armen en benen, snelle wisselingen en draaien die vederlicht overgaan in partnerwerk waar een beheerste gekte van afstraalt. Hypnotiserend en zacht tegelijk. Dit stuk had kalmpjes doch bevredigend voort kunnen kabbelen, maar ik weet al dat er op een gegeven moment een stuk dansant vuurwerk aankomt. Ik wil dan ook gaan juichen als het door mij gewenste duet tussen Ruben Garcia Arabat en Jozefien Debaillie begint. Zonder twijfel het beste duet van het dansjaar 2015 – 2016. Ik wil zeggen dat ik er geen woorden voor heb, maar dat is natuurlijk gelogen. Ik heb er heel veel woorden voor, maar waar het vooral op neerkomt is dat deze twee dansers de definitie van liefde en vervreemding tonen. Een disfunctionele relatie van twee geliefden die elkaar niet los kunnen laten. De worstelingen, de passie, de emotie, het vertrouwen, de vertwijfeling. Ze smijten met elkaar, trekken, springen, vallen, en dat alles op zo’n hoog tempo dat er bijna kotszakjes uitgedeeld zouden moeten worden. Dit materiaal ‘zit’ in hun DNA en er is geen twijfel dat ze werkelijk praten met hun lijf. En ik luister. Met een brok in mijn keel.

TWOOLS - chor Joeri Dubbe P5292703 Foto Hans GerritsenDe overgang naar Joeri Dubbe’s Raven’s Home is een heftige, want al het smaakvolle en tedere van Borstlap & co wordt in een oogwenk vervangen voor grillige, dierlijke bewegingen van de dansers, akelige vogelgeluiden uit de speakers en een dreigende atmosfeer. Zelfs een gemiddelde aasgier zou hier even van moeten slikken en ik ben wederom ingepakt door de duistere lading van dit werk (waar ik hier al eerder over schreef). Dubbe’s werk is niet geschikt voor lieve mensen die alleen maar houden van blije dingen. Ook het daaropvolgende That’s the worst thing I could do… van Itamar Serussi zoekt de grenzen van het publiek op. Een gouden grens, met losse heupjes, harde technomuziek en gouden broekjes. God, wat hou ik van dit stuk en ik lach hardop om de absurde genialiteit van de Scapino’s. Maar vergis je niet, dit werk is super heftig voor de dansers. Wederom word ik ingepakt door de bombastische Versace-reclame die op het toneel gaande is met vele elastische ledematen en semi-nekbrekende sprongen, die zo gelikt en over the top zijn dat ik niet anders kan dan intern mee feesten. Ik wil ook zo’n gouden onderbroekje. There I said it. 

Lets-Dance-scapino-ballet-dance-talk-foto-Joris-Jan-Bos3Tingeling
De preview van TING!, is de spannende afsluiter van de avond. Het komt weinig voor dat gezelschappen al in zo’n vroeg stadium delen van een dergelijke grootse productie tonen, dus op dat vlak staat het al 1-0 voor de Scapino’s. Als de band NITS (die de live muziek bij TING! verzorgt) echter begint te spelen zakt de moed me langzaam maar zeker in de schoenen. Na alle techno, sferische muziek, vogelgeluiden, opera en soundscapes, is de popgroep (die vooral furore maakten in de jaren ’80) een zeer vreemde eend in de bijt en komt het geheel gedateerd over. De oudere bezoekers reageren zichtbaar blij. Ik maak me zorgen. Als de dansers erbij komen en de muziek af en toe meer modern en instrumentaal wordt, slaak ik een zucht van verlichting. De kostuums en attributen die verschijnen helpen en hebben daarbij zoveel va-va-voom en glitter dat zelfs het woord ‘glitter’ met zijn/ haar ogen zou moeten knijpen. Ook een waanzinnig sterke solo van Jean-Gabriel Maury belooft veel goeds, maar toch kan ik het niet helpen dat ik me wat ongemakkelijk voel. Het is nog écht work in progress en het is ook niet meer dan logisch dat dit werk nog niet zo stevig staat als al het andere tijdens Let’s Dance, maar wat ik uiteindelijk vooral miste tijdens deze afsluiter is precies datgene waarom ik zo van de Scapino’s hou: hun lef, mogelijkheid te vernieuwen en zich te onderscheiden van andere gezelschappen. Jonge, wild, kundig, edgy, tegen de regels in. En dat zag ik nu gewoon niet. Ik hou hoop voor september, want als het goed is bij deze club, dan is het gelijk ook héél goed. En dat zag ik de afgelopen seizoenen gelukkig vaak genoeg.

3.5 Stars (3.5 / 5)

Let’s Dance is nog te zien t/m 5 juni 2016 in de Rotterdamse Schouwburg. Klik hier voor meer informatie en kaarten.

Ik hoop dat je hebt genoten van mijn recensie. Zou jij Let’s Dance willen zien of heb je dat al gedaan? Laat het weten bij de comments hieronder of op de Dance Talk Facebook pagina. 

Op de hoogte blijven van alles rondom mij en Dance Talk? Hier kun je me vinden:

X Facebook: Dancetalk
X Twitter: @Dancetalk_Blog
X Instagram: Dancetalk_nl

facebooktwittergoogle_pluspinterest

2 reacties

  1. Ik ben er ook heen geweest en vond het niet goed. De eerdere Twools vonden wij veel en veel beter.
    Belachelijk dat we een duur kaartje hadden terwijl van het dansen in het begin slechts flarden hebben gezien waardoor ik de samenhang en spanningsbogen miste die ik normaal wel bij het Scapino hadden.In de grote zaal werd het al beter hoewel ik het stukje uit TING! erg slecht vond.
    Eerst 10 minuten een bandje wat pop muziek speelt, daar kom ik niet voor. Daarna met de dansers kreeg ik het gevoel of ik een soort Dogtroep zat te kijken. Heel erg Gothic en neo-punk. Als dit de volgend afslag is vvoor de moderne dans dan heb ik dat in ieder geval niet zo ervaren, het kwam bij mij niet als avant-gardistich maar als een soort dystopian neo-modern over.

  2. Grappig om dit te lezen. Gisteren voor het eerst in mijn 50 jarige leven naar een dansvoorstelling geweest.
    En dat allemaal omdat mijn favoriete band de Nits samen met het Scapino Ting! speelde.
    Van de muziek wist ik al dat die gewoon goed is. De Nits vernieuwen zich met elke nieuwe cd.
    Wat ik niet wist, is dat dans zo mooi kan zijn om naar te kijken. De combinatie van goede muziek en artistiek bewegende mensen. Ik ben leek en weet niet waar ik op moet letten, maar dat heeft het voordeel dat ik foutjes niet zie, en bijna alles als mooi en als ‘wow’ beschouw. Ik ben nu nog steeds in Dubio of ik heb zitten kijken naar een fantastische videoclip bij supergave muziek. Of naar een visueel dans spektakel met oorstrelende goede muziek.

    Ik begon met grappig om dit te lezen, omdat naar mijn idee, zowel de recensent als de reageerder Jan het tegenovergestelde van mij hebben, veel verstand van Dans, maar minder van muziek.

Laat een reactie achter